Kategorie: Gençlik

Gençlik, Güncel Haber, Makaleler, Mücadele
Líder de MLM… ¡La memoria del comandante Baba Erdogan ilumina el camino de nuestra lucha!

Serdar Okan

Es un río que fluye…

„… Cuando se le preguntó cuáles fueron los desarrollos políticos que hicieron a Baba Erdogan tan grande y tan simbólico en las filas del proletario.

Respuesta:

Aunque la minoría oprimida pertenece al ojo de molino y a la fe, no es el caso que maneje cada lucha desde una perspectiva de clase…

Iniciativa en voluntad y acciones…

Difundir el amor y el respeto al frente de los desvalidos…

Tolerante con sus camaradas y camaradas en las trincheras, así como despiadado con el enemigo…

Oposición de clase al encarcelamiento en mazmorras en todas las circunstancias…

Estilo planificado y rápido en las acciones…

Implementar la línea del partido y la disciplina en el mundo de la gente…

Se ha ganado el respeto y el amor de todos los segmentos de las luchas de clases, campos y organizaciones en las que ha luchado toda su vida.

Baba Erdogan organizó todos los campos como una guerra de clases en la lucha disciplinada y proceiva dentro del Partido y tenía un personal que encarnaba la teoría y la armonía práctica de la Guerra Popular, que aún no ha salido a la luz con su postura estable y decisiva. Cada desarrollo y contradicción está simbolizado por el esfuerzo de crear nuevas posiciones y espacios de „masas a masas“.

Redadas policiales en mi clase… La incursión del canguro… Podemos notar que es un líder comunista que hizo su primer desembarco en el Mar Negro al frente de la guerra de guerrillas y la unidad guerrillera que formó la arteria carótida de la liberación de los pueblos del país.

Baba Erdogan es un líder indomable de la estrategia de guerra popular. Baba Erdogan es el líder comunista revolucionario que ha escrito su nombre en mayúsculas en la historia de la revolución y la lucha armada de nuestro país.

Maestro de la guerra de guerrillas campesina en el campo, es el comandante del propagandista armado que sacudió las cenizas muertas de la Pacificación que cubría a las masas en las ciudades.

Años de la infancia:

Baba Erdogan nació el 2 de enero de 1960 en Sırtkan, un pueblo de montaña en el distrito de Hozat de Dersim, según los registros de población. Era el 6º de 8 hijos de una familia pobre de Dersim. Sus años de infancia los pasó escuchando los recuerdos del genocidio de 1937/38 y la posterior masacre. Comenzó la escuela en 1968 cuando se abrió la escuela primaria en los pueblos de Babilonia (su nombre real), que creció escuchando los recuerdos del período de resistencia de sus abuelos. Dado que sus hermanos mayores se establecieron en otras ciudades debido a su educación empresarial y universitaria, Babilonia fue a la escuela e hizo el trabajo diario en el pueblo, cosechando cultivos en el campo y pastoreando en las montañas … Como todos los demás jóvenes de Dersm.

Después de terminar la escuela primaria babilónica en su pueblo, fue a su hermano mayor en Elazig en 1973 y comenzó la escuela secundaria. La escuela secundaria a la que asistió, anteriormente conocida como escuela secundaria de la revolución, es una escuela donde la lucha contra los fascistas es intensa. Babilonia se encuentra con pensamientos revolucionarios por primera vez aquí. Comienza a simpatizar con Dev-Genç. Durante este período, comenzó los cursos de boxeo debido a su interés en los deportes. Babilonia es ahora una de las figuras prominentes en la lucha contra los fascistas en la Escuela Secundaria Revolución.

Adolescencia;

Después de graduarse de la escuela secundaria en 1976, Babylon se fue a vivir con su otro hermano, un maestro de secundaria en Erzurum Khorasan, para estudiar la escuela secundaria. Poco después de irse, después de que la casa de su hermano fuera asesinada a tiros por los fascistas, la cita de su hermano se hizo en Estambul. Se matriculó en la escuela secundaria Izet Ünver en Gungoren, Estambul, donde llegó por primera vez a Babilonia. Durante este período, a veces se quedaba en la casa de su hermano, que era un maestro de secundaria, mientras que el Sitio, donde se alojaba su otro hermano, que era en su mayoría un estudiante universitario, hizo su propio lugar en el dormitorio de estudiantes. Aquí, conoce los pensamientos de Ibrahim Kaypakkaya en Estambul, donde llegó como simpatizante de Dev-Genç, inspirado por su hermano, que es estudiante de la universidad de Estambul, y sus amigos revolucionarios a su alrededor. Babilonia tomó su lugar en las filas partisanas en la Plaza Taksim durante los sangrientos eventos del 1 de mayo de 1977. Cuando regresó a Hozat para estudiar 2º y 3º grado de la escuela secundaria, Babylon es ahora un partisano decidido que defiende las ideas de Ibrahim Kaypakkaya.

Cuando combina su personalidad carismática con su naturalidad y su lado juguetón, sobresale como un líder querido en la juventud. Mientras estudia la escuela secundaria en Babilonia, se apresura de acción en acción mientras hace el trabajo de la aldea. Durante este período, perdió a su madre en el otoño de 1977, y más tarde se casó. Después de terminar la escuela secundaria en 1979, se estableció en el pueblo debido a sus crecientes responsabilidades. Por un lado, se dedica a los asuntos de la aldea, mientras que por otro lado es activo como simpatizante avanzado.

La ocupación de la tierra tiene lugar en las famosas acciones de la época, como la agitada acción del Primero de Mayo en Dersim. Vive en el pueblo, por lo que está en contacto con la guerrilla. Orhan Bakır (Armenak Bakırjian), uno de sus queridos camaradas, llamó a su hijo Orhan, que nació inmediatamente después de que valiera la revolución en Karakoçan. Como simpatizante delantero, realiza todas sus funciones.

Años activos del Partido;

Babilonia se unió a la guerrilla en el verano de 1985 y se está desarrollando rápidamente políticamente mientras avanza en su dirección militar. Este período de intensificación de las discusiones de la conferencia es también un período de grandes pérdidas en el campo. En 1987, cuando se produjo la segregación Dabk – Conference dentro del TKP (ML), Babylon tomó su posición a favor del ala Dabk y en septiembre de 1987 tomó su lugar como subsecretario del DABK dentro del equipo de gestión de Dabk. En el proceso que sigue, asume el mando regional, creando un salto en la práctica guerrillera después de 1980, que consiste solo en castigar a los denunciantes y sufrir bajas. En el otoño de 1987, Hozat tomó medidas exitosas como la redada en la prisión, la redada de la rama militar de Cemisgezek y la destrucción de los centros de votación. A finales de diciembre de 1987, llegó a la región de Mármara bajo la responsabilidad de Manuel Demir para romper este silencio en las ciudades donde reinaba el silencio posterior al 9/12 y para hacer el nombre de la prioridad de nuestro Partido TKP (ML).

El 10 de enero de 1988, irrumpió en el 196º regimiento de infantería con una sola pistola como arma, junto con una unidad guerrillera de 8 miembros de miembros del Partido, miembros del Partido Candidato y simpatizantes avanzados. En la procesión entran por la noche, toman soldados y oficiales y confiscan armas. El grupo bajo el mando de Manuel toma las armas y se pone en marcha, mientras que el otro grupo bajo Babilonia se queda en el regimiento para ganar tiempo. Aunque fue herido en el pie durante la redada, les dieron propaganda de revolución y partido durante varias horas sin maltratar a los soldados y oficiales. Este incidente afecta a soldados que no conocían a los revolucionarios hasta entonces, y cuando son llamados a los tribunales como testigos en el siguiente proceso, no identificarán a Babilonia en la sala del tribunal. Fuera de la sala, expresarán su respeto por los parientes de Babilonia. La operación, que comenzó a finales de enero con el desenlace de algunos simpatizantes capturados después de otra acción, resultó en la muerte a tiros del líder del TKP (ML) Manuel Demir y la captura de Baba Erdogan. En los primeros días de su arresto, Baba Erdogan no fue considerado bajo custodia y aparecieron noticias falsas en las portadas de los diarios de que había escapado gravemente herido después de un tiroteo en una celda. Así, como el camarada de Manuel, el terreno está listo para matar a Babilonia. En la policía, le dicen que va a ser masacrado como Manuel. Durante este período, tanto su familia como nuestros camaradas lanzaron una campaña activa en el país y en el extranjero, llevando la pérdida de Baba Erdogan bajo custodia a la prensa y al público con diversas acciones y ocupaciones. Así, la Policía de Estambul se ve obligada a explicar que tiene baba. entonces comienza el proceso penitenciario.

Baba Erdogan defendió al TKP (ML) contra las fuerzas contrarrevolucionarias adoptando una línea activa de resistencia y defensa, como su líder, Ibrahim Kaypakkaya, durante el proceso policial y posterior al juicio. Durante el proceso penitenciario, se ganó el respeto y la confianza no sólo de sus camaradas, sino también de otras estructuras revolucionarias.

Baba Erdogan, que está en prisión, está en la perspectiva de la deserción. El Partido penitenciario prepara su organización en esta dirección. La deserción, el fortalecimiento del Partido y la apertura del Mar Negro a la guerrilla se han convertido en el sueño del Padre y sus compañeros. Con estos pensamientos, los Lecheros comienzan su investigación de las debilidades dentro y fuera de la prisión. Después de varios intentos fallidos de túnel, es malversado por la administración a los guardias.

Baba Erdogan participa activamente en los asuntos del partido, así como en la deserción. La prisión es un campo donde los combatientes y simpatizantes, especialmente los miembros del Partido, están ideológicamente entrenados y los estudios teóricos y políticos se llevan a cabo cuidadosamente en este contexto. Todos en el interior están moldeados por la perspectiva de la Montaña y la lucha armada. En este proceso, Baba Erdogan se centra en la investigación y las investigaciones sobre el desarrollo de la Unión del Partido, los desarrollos en Kurdistán y el desarrollo de la Guerra Popular para la defensa y la conferencia del partido celebrada en nombre del Partido en el caso Kanka celebrado con el PCK y el DGM. Hace el trabajo que es la base de la carta del ejército. En la 3ª conferencia de DABK en 1989, el partido nombró a Baba Erdogan como miembro honorario. Durante este período, presenta propuestas concretas para la unidad de las fuerzas del TKP (ML) en sus artículos entregados al Comité Central. Por un lado, „una lección no es suficiente, el objetivo son mil lecciones“, y en primer lugar, inicia obras de infraestructura mientras aún está en prisión para abrir la región del Mar Negro a la lucha guerrillera.

En mayo de 1990, con un acto de deserción organizado por la Izquierda Revolucionaria, junto con cuatro líderes de la Izquierda Revolucionaria, incluidos Dursun Karatas e Ibrahim Erdogan, escaparon de la prisión de Bayrampasa de una manera que el estado no pudo resolver su secreto. Cuando el padre llega a Dersim, mientras las fuerzas estatales desconocen su fuga durante días, comanda el asedio de la unidad militar bajo el mando de un capitán en la aldea de Ovacik Çalbasi el 1 de junio de 1990. Las fuerzas fascistas del TC se vuelven tan débiles que no pueden salir de las casas de la aldea, protegiendo a los aldeanos de sí mismos durante el día. Baba Erdogan es un guerrillero tan querido por los aldeanos de dersim que fue recibido con sacrificio en las 42 aldeas a las que fue después de la fuga de la prisión.

En la reunión extraordinaria del TKP (ML) MK celebrada en junio de 1990, fue nombrado secretario general adjunto y miembro del MK – SB. En agosto de 1990, Babylon cruzó inmediatamente a la región del Mar Negro (donde continuó su trabajo de infraestructura mientras todavía estaba en prisión) y comenzó la lucha guerrillera.

Marca una primicia en la historia de TKP (ML) al abrir un campo de guerrilla en el Mar Negro. En esta región, después del reconocimiento de tierras y el trabajo masivo de la unidad guerrillera en poco tiempo, ordena acciones como corte de carreteras, control de identidad y propaganda del Partido en Sivas y Tokat, asaltando sitios de construcción estatales y confiscando herramientas y equipos como dinamita. Aunque hay nuevas incorporaciones a la unidad guerrillera, hay un problema de armamento. Para resolver este problema de armamento, el 16 de septiembre de 1990, Tokat – Almus – asaltó el puesto avanzado de la aldea de gümelonu. Esta incursión, en la que un suboficial es asesinado y un soldado herido, es la última incursión contra el Camarada del Padre. El padre es sacado de la comisaría herido. Las primeras declaraciones fueron que el compañero padre fue baleado por un oficial escondido en la espalda después de entrar solo en la estación de policía y recibir a los soldados, y que valía la pena la revolución por la pérdida de sangre en la noche del 16 al 17 de septiembre. Sin embargo, en 1996, después de la Confederación de Preparación del Congreso, una nueva declaración del MK dijo: Baba Erdogan recibió un disparo en la espalda por parte del agente Laz Nihat después de recibir soldados dentro de la estación de policía.

Babylon, que abrió los ojos al mundo en un pueblo de montaña de Hozat en 1960, fue enterrado el 21 de septiembre de 1990, a la altura de una alta colina frente a los Munzurs frente al pueblo, acompañado de consignas, con la participación de una gran multitud en su pueblo.

El partido camarada Baba Erdogan es, sin duda, la audacia política más agresiva y política de su propia era en nuestra historia.

Turquía – Desarrolló la revolución del Kurdistán secularmente como una guerrilla de la ciudad y una guerrilla de la aldea. Durante este período, todos los camaradas que asumieron estos grandes desarrollos y los llevaron adelante establecieron la práctica de la Guerra Popular al más alto nivel de la revolución. Y Baba Erdogan ha sido un símbolo de cómo todo lo que el coro revisionista-derechista liquidador dentro del Partido grita „inaplicable“, „inaplicable“ se puede hacer si hay un liderazgo maoísta. Cada vez que el partido actuaba bajo la dirección de cuadros maoístas, se desarrollaba política, militar y masivamente; sin embargo, cada vez que el coro oportunista liquidador-revisionista-derecha se hizo cargo, hubo una desorganización en forma de espontaneidad, reformismo, economicismo y el distanciamiento/alejamiento de las masas del Partido.

Durante los períodos dirigidos por los MLM, la estrategia del partido de la Guerra Popular, que se discutió en tres etapas, en la primera etapa en la organización de regiones de defensa y guerrilla más estratégicas, hizo del Partido una organización de guerra práctica, principalmente armándolo ideológicamente. A medida que se abrieron a nuevas áreas, siguieron la táctica de establecer bases revolucionarias en las zonas rurales, acumular poder con propaganda armada y acciones de masas en las ciudades, y esperar oportunidades. Nunca ha habido una „táctica“ de MLM en la historia del partido para evacuar áreas guerrilleras y trasladar fuerzas armadas al extranjero en masa. Esta es una característica que comienza en los emuladores de Avenkian, Prachanda, Kruscev, Teng, que están más ansiosos por superar a los maestros. Hoy, aquellos que son arrojados de un lado a otro entre el legalismo y el reformismo armado están condenados a ser borrados de la etapa de la historia como autosuficientes, nomencturistas, en lugar de comunistas.

Sin embargo, a pesar de los efectos temporales de los liquidadores, un número significativo de los cuadros del Partido y simpatizantes avanzados se forman de acuerdo con la Guerra Popular … Sin embargo, años más tarde, el personal y los simpatizantes de ese período estaban en las filas de la revolución y el estado indecivo de la revolución.

Saluda a Baba Erdogan y el tipo de revolución encarnada en su identidad, que arroja luz sobre la lucha del socialismo y la lucha popular con la perspectiva de la revolución proletaria mundial. Conmemoramos con gratitud y respeto a nuestros compañeros que sacrificaron sus vidas.

Como MKP, prometemos llevar sus ideales revolucionarios más allá al considerar las condiciones y desarrollos de hoy desde la perspectiva de la reconstrucción. Somos sus camaradas. Este acero no olvidará el agua que tomó.

Gençlik
Boğaziçi tutuklularından Şilan Delipalta 27 gündür tecritte tutuluyor

Haber Merkezi: Boğaziçi’ne atanan AKP’li kayyum rektöre karşı Kadıköy’de düzenlenen eylemde polis saldırısıyla gözaltına alınan ve ardından çıkarıldığı mahkeme tarafından tutuklanan İstanbul Üniversitesi öğrencisi Şilan Delipalta’nın 27 gündür tecritte tutulduğu öğrenildi.

Bakırköy Kadın Hapishanesi’nde tutuklu bulunan İstanbul Üniversitesi öğrencisi Şilan Delipalta’yla görüşen İHD Başkanı Eren Keskin, “Boğaziçi’nden tutuklu Şilan Delipalta ile görüştüm. 27 gündür, havalandırmaya çıkmadan, tecritte tutulduğunu ve artık koğuşa geçmek istediğini söyledi. Güler yüzlü, umutlu, güçlüydü. Herkese selamı var” açıklamasında bulundu.

Gençlik
Polis’ten Halkevi üyelerine; “siz bugüne kadar devletin soğuk yüzünü gördünüz, biz ise sıcak yüzüyüz” denilerek ajanlık dayatması

Haber Merkezi: Halkevleri Ege Bölge Temsilcisi Evrim Çakır, polisler tarafından üyelerine ajanlık dayatıldığını söyledi. 

Halkevleri, İzmir’de iki üyelerinin 23 Şubat’ta ajanlık dayatmasına maruz kalmasına ilişkin basın toplantısı düzenledi. İnsan Hakları Derneği (İHD) İzmir Şubesi’nde yapılan açıklamada, “Sesimizi kesemez, başımızı öne eğemesiniz” yazılı pankart açıldı.  Halkevleri Ege Bölge Temsilcisi Evrim Çakır, iki üyelerinin 23 Şubat’ta çalıştıkları iş yerine ait afişleri yaparken sivil polisler tarafından durdurulduğunu belirterek, yapılan Genel Bilgi Taraması (GBT) sorgulamasının ardından Buca Karakolu’na götürüldüklerini söyledi.

Üyelerine afiş yaptıkları gerekçesiyle yapılabilecek tek işlem “Kabahatler Kanunu”na göre cezai işlem olduğunu dile getiren Çakır, “GBT yapan sivil polisler telefon görüşmesiyle güvenlik şube birimine ulaşmış, arkadaşlarımızın bilgilerini iletmiş ve ne yapmaları gerektiğini danışmışlardır. Üyelerimize bu görüşmenin ardından afişle ilgili cezai işlemin yapılacağı bildirilmiş fakat bu süreç bilinçli olarak uzatılmıştır” diye anlattı.  İşlemlerin bitmesinin ardından iki üyelerinin karakola gelen iki kişi tarafından odaya alındığını aktaran Çakır, yaşananları şöyle anlattı: “Odaya ilk alınan arkadaşımızla önce sohbet etmeye çalışan kişiler, üyemizin ‘hangi işlem için tutulduğunu’ sorması üzerine, ‘siz bugüne kadar devletin soğuk yüzünü gördünüz, biz ise sıcak yüzüyüz’ denilerek cevap verilmiştir. Ajanlık teklifi girişiminde bulunduklarını anlayan üyelerimiz, görüşmeyi sonlandırmış, polis merkezinde bulunan tüm görevlilerin duyacağı biçimde yaptıklarının suç olduğunu ve kendilerine ajanlık teklifinde bulunduklarını dile getirerek tepki göstermiş, ardından karakolu terk etmişlerdir. Üyelerimize bu teklifi yapmaya yeltenenlerin dertlerinin istihbarat toplamak olmadığını biliyoruz. Bu ülkede 90’lı yıllarda sıkça karşılaştığımız ajanlık, muhbirlik dayatmalarının kontrgerillanın tarihsel itibarsızlaştırma ve sindirme taktiği olduğunu biliyoruz.” 

‘SUÇ İŞLİYORSUNUZ’ “

Yakın zamanda sıkça karşılaşmaya başladığımız, kaçırma ve ajanlık teklifi dayatmalarının devrimcileri, sosyalistleri ve tüm muhalefet bileşenlerini mücadele alanlarından uzaklaştırmak amacıyla yapıldığı da ortadadır” diyen Çakır, devamında şunları söyledi: “Ancak ne yaparlarsa yapsınlar, emeğine, alın terine sahip çıkan işçilerin, eşitlik isteyen, yaşamak isteyen kadınların, LGBTİ+ların, özerk/demokratik üniversite talebiyle kayyumlara direnen gençlerin, halkın haklarını savunan devrimcilerin sesini kesemeyecek, başlarını öne eğdiremeyecekler. İçişleri Bakanlığına, İzmir Valiliğine ve polise sesleniyoruz: Suç işliyorsunuz. Üyelerimizin, devrimcilerin, gençlerin peşine polis takarak, tutuklayarak, evlere hapsederek, bizleri sindiremez, mücadelemizden alıkoyamazsınız.”  (MA)

Dünya, Gençlik, Güncel Haber
ABD’nin Ohio eyaletinde Boğaziçi direnişine destek gösterisi

Ohio Eyalet Üniversitesi’ndeki ve Ohio’da yaşayan Boğaziçi mezunları da Ohio eyaletinin başkenti Columbus’ta bir destek eylemi düzenledi

ABD’nin Ohio eyaletinde Boğaziçi direnişine destek gösterisi

Amerika’nın çeşitli eyalet ve şehirlerinde, AKP’li Melih Bulu’nun kayyum rektör olarak atandığı Boğaziçi Üniversitesi’nde süren direnişe destek eylemleri düzenlenmeye devam ediyor.

Ohio Eyalet Üniversitesi’ndeki ve Ohio’da yaşayan Boğaziçi mezunları da Ohio eyaletinin başkenti Columbus’ta bir destek eylemi düzenledi.

Boğaziçi Üniversitesi’ne yönelik bu dayatmanın bilime ve özgürlüklere karşı bir uygulama olduğunun altını çizen göstericiler, Boğaziçi’nin direnişçi öğrencilerine ve akademisyenlere uygulanan baskıları da kınadı.

Eylemde mem İngilizce hem de Türkçe okunan bildiri şöyle:

Bizler Ohio’da yaşayan Boğaziçi Üniversitesi mezunları ve destekçileri olarak, Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri ve öğretim üyelerinin 4 Ocak’tan bu yana yürüttüğü haklı mücadelelerine destek vermek amacıyla bugün burada toplandık. Tüm üniversitelerde rektör seçimlerinin demokratik ve şeffaf süreçlerle belirlenmesi gerektiğine inanıyor ve en son örneğini Boğaziçi Üniversitesi’nde gördüğümüz bu anti-demokratik uygulamanın üniversitelerin bilimsel özgürlük ve akademik özerkliği ilkelerine aykırı olduğunu düşünüyoruz. Barışçıl protestolar gerçekleştiren öğrencilere yönelik şiddet ve baskı uygulamalarını kınıyoruz. Üniversitelerin özerkliği ve bilimsel özgürlük için mücadele eden bütün Boğaziçili arkadaşlarımız ve hocalarımızın yanında olduğumuzu belirtmek isteriz.

Tüm Boğaziçi Üniversitesi bileşenleri olarak taleplerimizi bir kez daha yinelemek istiyoruz:

  • Barışçıl yollarla tepkilerini ifade eden öğrencilerimize yönelik gözaltı, tutuklama ve ev hapsine son verilmesi.
  • Kayyum Melih Bulu’nun istifa etmesi
  • Bu süreçte akademisyenlerin ve öğrencilerin haklı taleplerini ifade etmeleri sebebiyle karalanmalarının ve hedef gösterilmelerinin önüne geçilmesi.
  • Rektörün, üniversite bileşenlerinin sürece dahil olduğu, demokratik seçim ile belirlenmesi.
  • Yeni fakülte açılması vb. gibi üniversitenin yapısını temelden etkileyecek konularda üniversite içi özerk ve etkin mekanizmaların kullanılmasına devam edilmesi.
Dünya, Gençlik, Güncel Haber, Mücadele, Music
İSPANYA: Rapçi Pablo Hasel’in hapsedilmesine karşı yapılan mevcut şiddetli kitle gösterileri ne ifade ediyor?

İspanyol devletinin gerici gazeteleri dün ve bugün rapçi Pablo Hasel’in dün sabah, Salı günü Mossos d’Esquadra tarafından tutuklandıktan sonra Lleida’daki Ponent cezaevine kaldırıldığını bildirdi. Audiencia Nacional tarafından terörü yüceltme ve krallığa hakaret suçlarından iki yıl dört ay on beş gün hapis cezasına çarptırıldı. Hapis cezasının bir sonucu olarak, dün akşam İspanya’nın diğer bölgelerinde çok sayıda protesto düzenlendi ve toplam 14 kişi tutuklandı ve 33 kişi yaralandı.

Elde ettiğimiz bilgilerden ve bazı Avrupa ülkelerinde bazı televizyon haber yayınlarında gösterilen görüntülerden, İspanya’nın farklı büyük şehirlerinde binlerce kişinin rapçi Pablo Hasel’in mahkumiyetini ve hapis cezasını protesto etmek ve savunmada gösteri yaptığını söyleyebiliriz. Fikir özgürlüğünün kullanılması, düşünülmüş olabileceği gibi, “anayasa ve hukuk” tarafından güvence altına alınmıştır. Ancak rapçi, burjuva diktatörlüğünün bu durumunu temsil eden çürümüş monarşiye, emperyalist devlete karşı bir sanatçı olarak mesleğini icra ederek, bu sömürü ve baskı düzenini temsil eden ve savunan bir sanatçı olarak görüşünü ifade ettiği için kınanmıştır. proletarya, halkların gerçek hapishanesi ve Üçüncü Dünya milletlerini ezen. İspanyol devletinin siyasi tutukluları lehine görüşünü ifade ettiği için de mahkum edildi; Açıkça ilerici bir konumda olan bir rapçi, bazı durumlarda Hindistan’daki Halk Savaşı’na desteğini ve Başkan Gonzalo’nun sağlığını ve yaşamını savunmasına duyduğu sempatiyi ifade etti.

Bu eski emperyalist devlet derin bir kriz içinde, devletin kendi hukuk düzeni tarafından sorumsuz kabul edilen kraldan tüm kurumları ve temsilcileri çürümüş durumda, Hükümet Başkanı, bakanlar, yargıçlar vb. . Bu devlet ve eski toplum şu anda tarihinin en kötü krizini yaşıyor, egemen sınıf tarafından kitlelerin sırtında büyük bir küstahlıkla boşaltılan bir ekonomik ve sağlık krizi ve en sefil soykırım, “ koronavirüs pandemisi“.

Ancak, İspanya’nın dört bir yanındaki binlerce insanın protestoları, Lenin’in söylediği şeyi bir kez daha kanıtlıyor: Her kriz, geçici durgunluk ve gerileme olasılığıyla birlikte gelir, ancak çelişkilerin keskinleşmesi ve çelişkilerin ortaya çıkmasını hızlandırarak gelişmenin hızlanması, her şey çürümüş, vs. Bu, tam da bu kitlesel gösteri, bu emperyalist ülkede daha önce bilinmeyen şiddetli protesto tarafından ifade edilen şeyi anlamaya hizmet ediyor.

Rapçinin hapsedilmesi vesilesiyle yapılan bu gösteriler, her krizin ilerici, faydalı özelliklerinden birini göstermektedir. Lenin’in dediği gibi, yeni ve daha iyi örgütlenme biçimlerinin zeminini açmaya, bu durumda Komünist Parti’nin yeniden kurulması görevini yerine getirmeye hizmet eder.

Mücadele tüm ülkeye ulaştı ve kitlelerin şiddetli tezahürlerine sahipti, bu zaten bir anormallik, önceki protestoların pasifizminde bir değişiklik vb. Bütün bunlar kitlelerin uyanışını, kitlelerin bir faaliyetini ve hareket tarzını gösteriyor. uzun zamandır görülmemiş. İspanya’da eşitsiz bir şekilde gelişen devrimci durumun gelişimini doğruluyor, yani en alttakiler istemiyor, tepedekiler yapamıyor: pandeminin ve önlemlerinin ağırlaştırdığı ekonomik kriz nedeniyle kitlelerin acı çekmesinin nesnel durumu. kitlelerin mücadeleleri tarafından tanınan ve kanla kazanılan özgürlükleri ve hakları daha da kısıtlayan ve kısıtlayan. Bu durumun bir ifadesi olarak kitlelerin olağanüstü faaliyeti gerçekleşiyor. Bu, bu somut gerçekliğin özgül koşullarına göre Partinin çalışmasında ilerlemek için muhteşem bir durumdur.

Kaynak: Dazibao Rojo

Gençlik
Ankara’da polis tarafından kaçırılan öğrencilere tehdit: ‘Sokakta dolaşmayacaksınız öldürürüz’

Haber Merkezi: Ankara’da dün sabah saatlerinde polis tarafından kaçırılan üç öğrenci yaşadıklarını anlattı. Ali Berke Aydoğan, “Sokakta dolaşmayacaksınız öldürürüz’ diyerek tehdit edildiğini anlattı.

Ankara’daki evlerinin önünde polisin Genel Bilgi Tarama (GBT) yaptıktan sonra sivil araçlarla kaçırdığı öğrencilerden Türkiye İşçi Partisi (TİP) üyesi Ali Berke Aydoğan, Uğurcan Baynal ile isminin açıklanmasını istemeyen S.B, için İnsan Hakları Derneği (İHD) Ankara Şube’sinde basın toplantısı gerçekleştirdi.

Açıklamaya, kaçırılan öğrencilerden Ali Berke Ayduğan ve Uğurcan Baynal’ın yanı sıra Ankara’da bulunan demokratik kitle örgütleri, devrimci demokrat kurumlar ile emek örgüt temsilcileri katıldı.

Açıklamayı Üniversiteli Genç Kadınlar adına Nisan Çıra yaptı. Çıra, avukatlardan aldıkları bilgiye göre kaçırılan öğrencilerin gözaltı veya hastane işlem kayıtlarının bulunmadığını söyledi.

Gençlik, Güncel Haber
Polisten HDP’li gence tehdit: Bir kurşunluk canın var

Haber Merkezi: Polisin “Bir kurşunluk canın var. Başka sefere gözaltı falan olmayacak” diyerek tehdit edildiğini belirten HDP Gençlik Meclisi Üyesi Şakir Can, İnsan Hakları Derneği’ne başvurdu.

Batman’da 13 Ocak Çarşamba akşamı 7 arkadaşıyla birlikte Jülyen takvime göre Serê Salê (yeni yıl) kutlaması yaptıkları sırada “fiziki mesafe” ihlalinde bulundukları gerekçesiyle polislerce kişi başına 900 TL para cezası kesilenler arasında bulunan HDP Gençlik Meclisi Üyesi Şakir Can, bu olay akabinde özel harekat polislerinin tehdidine maruz kaldı.  

Kültür Mahallesi’nde kutlama yaparken önlerinin polis tarafından kesilip, Genel Bilgi Taraması’ndan (GBT) geçirildiklerini anlatan Can, sonrasında gerekli tedbirleri alıp, mesafelerini korumalarına rağmen kendilerine toplamda 7 bin 200 TL para cezası kesildiğini belirtti. 

Akabinde özel harekat polislerinin bulundukları yere geldiğini söyleyen Can, gelenlerin kendisine “Bir kurşunluk canın var. Başka sefere gözaltı falan olmayacak” diyerek tehditte bulunduğunu paylaştı. Can, maruz kaldığı bu tehdit üzerine hukuki yardım talebiyle İnsan Hakları Derneği (İHD) Batman Şubesi’ne başvuruda bulunduğunu belirtti.

Daha önce de polis tehdidine maruz kaldığını söyleyen Can, 14 Ağustos 2020 tarihinde yine Kültür Mahallesi’nde HDP İl Eşbaşkanı Fatma Ablay ve Gençlik Meclisi üyesi iki arkadaşıyla birlikte yürüdükleri sırada önlerinin Ranger marka zırhlı bir polis aracı ile kesildiğini anlattı. Can, polislerin GBT yaparken kendilerini “Rahat durmuyorsunuz. Kemiklerinizi kırarız” sözleriyle tehdit ettiğini söyledi.

‘Sürekli takip ediliyoruz’

Mezopotamya Ajansı’nda yer alan habere göre, karşılaştığı bu tehditler üzerine İHD’ye başvurduğunu belirten Can, yine Batman Cumhuriyet Başsavcılığı’na suç duyurusunda bulanacağını ifade etti. Can, atıkları her adımın polis tarafından ilegalize edilmeye çalışıldığını belirterek, “Legal bir partinin Gençlik Meclisi üyeleri olarak çalışmalarımızı sürdürürken sürekli polisin tehdit ve engellemelerine maruz kalıyoruz. Bizi ilegalize etmeye çalışan polis, sürekli yasadışı uygulamalar ile gençlere saldırıda bulunuyor. Sürekli fiziki takip ve tehdide maruz kalıyoruz” diye konuştu.

İHD ve savcılığa başvuru

Maruz kaldıkları saldırıların özel savaş konseptinin bir parçası olduğunu dile getiren Can, “Demokrasi ve insan hakları için mücadele veren gençlere yönelen saldırıların derhal durması gerekiyor. Hukuki anlamda ne yapılması gerekiyorsa bunu yapacağız. İlk adım olarak İHD’ye başvurduk. Bir sonraki adım ise savcılığa başvuracağız” diye belirtti.

Gençlik, Güncel Haber
Gözaltı sayısı 36 oldu

Haber Merkezi: Boğaziçi Üniversitesi’ne kayyum rektör Prof. Dr. Melih Bulu’nun atanmasını protesto eden üniversitelilerin evlerine dün sabah yapılan baskının ardından bu sabah da baskın düzenlendi. Gözaltına alınanların kafalarına silah doğrultup ölümle tehdit edildikleri öğrenildi.

Baskın düzenlenen evlerden gözaltına alınanların; YDG’den Elif Karakaya ve Mert Soydan, Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu (SGDF) Eşbaşkanı Deniz Bahçeci, Anarşist Gençlik’ten Zeynel Çuhadar, Rıdvan Gezegen, Sosyalist Gelecek Hareketi’nden (SGH) Aydın Onay, Sosyalist Devrimci Gençlik’ten (SDG) Arzum Yalçın, Gençlik Komiteleri’nden Çiçek Yaman’ın da olduğu 14 kişi olduğu öğrenildi.

DÜN GÖZALTINA ALINAN ÖĞRENCİLER

Dün evleri basılarak gözaltına alınanlar şöyle:

SGDF Taylan Özgür Karatepe, Ahmet Furkan Polatkan, Kızıl Okyanus LGBTİ+ aktivisti Havin Özcan, Kadınların Kurtuluşu’ndan Yıldız İdil Şen, Ulaş Çelik, Azad Aksoy, Ferhat Can, Cihan Çiçek, Şilan Delipalta, Burak Çetiner, Arda Yüksel, Doğukan Gürbey, Roni Gören, Denizhan Eren, Kudret Çetinkaya, Tuana Oğuz, Ferhat Ergen.

EYLEM YASAĞI

Boğaziçi Üniversitesi önünde yapılacak eylem çağrıları nedeniyle, İstanbul Valiliği tarafından Beşiktaş ve Sarıyer’de eylem yasağı ilan edildi.

Gençlik, Yazarlar
İSYAN SANCAĞINI YÜKSELTENLERİN KUŞAĞINDANDIR GENÇLİK! [1] || TEMEL DEMİRER

 “… ‘İnsan’ olduğunuzu hatırlayın.

Geriye kalan her şeyi unutsanız da olur.”[2]

Diyeceklerime “Nereden” ve “Nasıl” başlamalıyım?

Ya da 70’lerine merdiven dayanmış, “E-Nabız”da “Yüksek Risk Grubunda” notu düşülmüş birisi olarak “Sizlere diyecek neyim olabilir” ki?

Hayır, benim diyecek bir şeyim yok; olamaz da…

Lakin Oscar Wilde’ın, “Bu dünyada elde tutmaya değecek tek şey de gençliktir,” ya da Victor Hugo, “Gençliğe, yaşlılıktan çok hürmet etmeliyiz,” veya Friedrich Schiller’in, “Gençlik düşlerinizi koruyun,” uyarısına büyük değer biçmemden ötürü beni buraya, aramıza getiren filinta endam gençliğimin DEV-LİS’ten DEV-GENÇ’e uzanan seyr-ü seferinden birkaç şeyi aktarabilirim sizlere…

İlk aklıma gelen; takriben 50 küsur yıl öncesinden, “Biz DEV- GENÇ militanlarıyız. Laf ebesi ukalâ AYDINLAR KULÜBÜ değiliz… Görevimiz DEV-GENÇ’i; siyasal örgütümüzün yaratılması için fabrikalar da, köylerde yoğun eyleme geçirmektir,”[3] haykırışı çınlıyor hâlâ kulaklarımda…

Ve “Kendini kurtarmanın tek yolu başkalarını kurtarmak için çabalamaktır… İnsan, uçurumun kenarına varmadan kanatlanamaz,” vurgusu belleklerimize kayıtlıydı Nikos Kazancakis…

Sonra “Gençlik gelecek, gelecek sosyalizm!” derdi Behice Boran…

Ya da tam o günlerde ütopyalarımız ile coğrafyamızda ve yerküremizde, sevdiğimiz bütün insanlara verilecek hesabımız olduğundan asla şüphe etmezdik; etmedik de…

Gençlik buydu; farklısı mümkün müydü? Olamazdı elbette…

* * * * *

Muhtemeldir ki çoğunuz Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, “Türkiye’nin nasıl oluyor da dünyanın en büyük 500 üniversite arasında esamesi okunmuyor?” diye sorduğu üniversitelerdensiniz; veya adaysınız; ya da mezunsunuz…

Soru(n) iyi de, ilk olarak bu soruyu bizlere değil, kendilerine sormalıdır muktedirler!

Bir de meseleyi, Karaman Üniversitesi’ndeki İslâmi İlimler Fakültesi’ne “Felsefe ve Din Bilimleri” dalında “Kur’an ve Sünnet rehberliğinde şeytanla mücadele edecek insan eğitimi üzerine çalışmaları olmak” kaydıyla Yardımcı Doçent aranan[4] saçmalık zeminini “es” geçmeden yanıtlamalıdırlar!

* * * * *

Umberto Eco’nun ifadesiyle, “Modern üniversiteler, işsizlik sorununun saklandığı park alanları” belki en çok; coğrafyamız için geçerli!

Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü’nün (OECD) ‘2018 Eğitim Politikaları Raporu’na göre, Türkiye’de verilen eğitimde eşitlik ve kalite en büyük sorunken;[5] TÜİK verileri de eğitime nüfusun en yoksul yüzde 20’lik kesiminin 989 milyon 795 bin 580 TL ayırdığını; en zengin yüzde 20’lik kesim ise eğitim için 15 milyar 643 milyon 112 bin 496 TL harcadığını ortaya koyarken; yoksul kesimlerin üniversite eğitimi için yaptığı harcama yüzde 49 azaldı![6] Yoksullar büyük bir hızla üniversite dışına sürülüyorlar…

Bunun yanında Eğitim Sen’in MEB bütçesi analizine göre, 2002’de yüzde 17.18 olan eğitim yatırımlarına ayrılan pay 2020’de yüzde 4.65’e düştü. Bu oran 5 milyar 830 milyon TL’ye denk gelirken Diyanet’in bütçesi 11 milyar 520 milyon TL oldu.[7]

Özetle OECD’nin, ‘Bir Bakışta Eğitim’ raporuna göre Türkiye, öğrenci başına en az harcama yapan üçüncü ülke konumunda;[8] YÖK’ün hazırladığı raporlar bile üniversitelerin durumunu gözler önüne sermeye yetiyor. Bu raporlara göre 105 üniversitede öğrenci başına düşen kitap sayısı 5’in altında. Akdeniz, İzmir Demokrasi, Giresun ve Celal Bayar üniversitelerinde ise öğrenci başına bir kitap dahi düşmüyor.[9]

Bilmeyen var mı? 5 yılda 1 milyon 155 bin üniversite öğrencisinin geçim sıkıntısı nedeniyle okulu bırakmak zorunda kaldığı[10] Türkiye’de akademinin içler acısı hâli uzun süredir tartışılıyor. Yazılan tezlerdeki intihal oranları ve hataların yanı sıra üniversitelerin açtığı kişiye özel ilanla akademisyen olanlar gibi birçok problem her geçen gün haber oluyor. Bunun yanında internet sitesi üzerinden verilen ilanlarla ‘akademik tez’ yazılıyor. Bu ilanı veren sitelerden birinde tez ve ödev hazırlama, literatür tarama, intihal raporu hazırlama, üniversite proje verildiği belirtiliyor.[11]

“YÖK varken bilim mi olur?”[12] sorusu tümüyle haklıdır; üniversitelerde akademik özerkliğin ortadan kaldırıldığı[13] tabloda Tarık Şengül, “Üniversitenin ölümü”nden[14] söz ederken; ‘Üniversite Öğretim Üyeleri Derneği’ Başkanı Prof. Dr. Tahsin Yeşildere de, “Özel üniversite öğrenciyi müşteri olarak görüyor, öğrenci akademisyene hizmet veren gibi yaklaşıyor,”[15] diye ekliyor.

Gerçekten de Aslı Vatansever’in ifadesiyle, “Türkiye’de merdiven altı atölyesi gibi çalışan üniversiteler var. Bu üniversiteler akademik emeği metalaştırıyor… Türkiye’de akademik emeğin değersizleşmesi üniversite yönetimleriyle başlayan bir şey değil; vakıf üniversitelerinin akademisyenlere kiloyla alınıp satılabilecek birer mal gözüyle bakması aynı zamanda Türkiye toplumunda zaten en azından son 150 yıldır varolan ve son yıllarda iyice görünür hâle gelen anti-entelektüalizmle de besleniyor.”[16]

Meryem Koray’ın, “Türkiye’de ‘üniversite özerkliği ya da üniversitelerin akademik niteliği ne durumda’ gibi soruların anlamı kalmadı; onun yerine ‘üniversite kaldı mı’ diye soracak noktaya geldik,”[17] dediği hâlde hızla sıralayalım!

√ ‘Türkiye Üniversite Memnuniyet Araştırması’ (TÜMA) 2018 raporuna göre, üniversiteler, öğrencilerin beklentilerini karşılamıyor. Raporda “Ne öğrenciler mutlu ne akademisyenler. Birbirlerine temas etmiyorlar. Takip edilecek hoca arayışı da, parlak talebesini merak eden hoca da yok,” tespiti yapıldı![18]

√ Üniversitelerin öğretim kalitesi dünyada 101. sırada. Bilimsel makale ve atıf oranları düşüyor. Eğitim yerlerde sürünüyor.[19] Türkiye sahte ve şaibeli yayında dünya üçüncüsü![20]

√ ‘Kadın Hastalıkları ve Doğum Bilgisi’ kitabında intihalli makale yazarak profesör olan M. Faruk Köse, TTB’den ceza almasına rağmen üniversitede hâlâ çalışıyor. Acıbadem Üniversitesi’nde görevli olan Köse’nin intihal yaptığı kitabın çevirisini ise daha önce asistanı olan Cem Baykal’a yaptırdı![21]

√ Erzincan Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi’nde görevli Meriç Aybar’ın Erzurum Atatürk Üniversitesi’ndeyken yazılan ‘XIX. Yüzyılda Osmanlı’yı Ziyaret Eden Yabancı Yazarların Eserlerinde Osmanlı Halk Hayatının Derlenmesi’ başlıklı doktora tezi sadece “indeks” şeklinde hazırlandı, yararlanılan kaynaklardaki bilgilere yer verilmeden yalnızca sayfa numaraları kullanıldı![22]

√ Gaziantep Bilim ve Teknoloji Üniversitesi’nin adı ‘İslâm’ ibaresi eklenerek Gaziantep İslâm Bilim ve Teknoloji Üniversitesi olarak değiştirildi. “Çırılçıplak yıkanmak mekruhtur”, “Eşcinsellik hastalıktır”, “Teyze kızıyla evlenmek caizdir” gibi açıklamalarıyla sıkça gündeme gelen Nihat Hatipoğlu ise, AKP’li Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından üniversiteye rektör atandı![23]

√ Trakya Üniversitesi’nde öğrenciler nereye harcandığı belli olmayan, Sayıştay raporunda ortaya çıkan kayıp 6 Milyon TL’nin akıbetini sormak için Rektör Erhan Tabakoğlu’na mektup yazdı![24]

√ Bazı eğitim fakültelerinde profesör bulunmazken, bazılarında ise 900 öğrenciye 1 profesör düşüyor![25]

√ Öğrencisi olmayan bölümler 2019 yılında da Sayıştay raporlarına yansıdı![26]

√ 15 Temmuz sonrası süreçte kamu üniversitelerinden 6000 kadar akademisyen KHK ile ihraç edildi. Bu sayı ordunun yönetime el koyduğu süreçlerde tasfiye edilen toplam akademisyen sayısının 20 katı![27]

√ YÖK’ün ‘2018 İzleme ve Değerlendirme Raporları’na göre, akademisyen, idareci ve öğrencilere toplam 10 bin 252 soruşturma açıldı. Bu soruşturmaların 9 bin 172’si sonuçlandırıldı. AKP iktidarının üniversiteleri getirdiği hâl işte bu: Bir yılda 10 bin soruşturma![28]

√ 100’den fazla akademisyeni KHK’yle ihraç eden Ankara Üniversitesi Rektörü Erkan İbiş ve yönetimi, öğrencilerin disiplin cezalarını da 3 yılda yüzde 1000 artırdı. İbiş yönetimi 2017’de, 815 öğrenciye disiplin cezası verdi![29]

√ Sinop Üniversitesi Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr İrfan Mukul, öğrencisi olan Semih ve Esra Özakça’ya destek amacıyla Yüksel Caddesi’nde düzenlenen eyleme katıldığı için üniversite yönetimi tarafından hakkında başlatılan soruşturmada açığa alındı![30]

√ Ankara Üniversitesi yönetimi onlarca öğrenci topluluğunu kapatma kararı aldı![31]

√ Ankara Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Araştırma Görevlisi Ceren Damar, Hukuk Fakültesi dördüncü sınıf öğrencisi Hasan İsmail H.’nin silahlı saldırısı sonucu yaşamını yitirdi. Akademideki sessizlik dikkat çekerken, AKP tarafından ele geçirilen üniversitelerde olay adeta sıradan bir vakaymış gibi davranıldı. Ceren Damar’ın üniversitesi dışında hiçbir üniversiteden konuyla ilgili açıklama yapılmadı![32]

√ Karadeniz Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümü Savunma Sistemleri ve Teknolojileri Topluluğu’nun düzenlediği “KTÜ Savunma Sanayi Günleri”ndeki sergide lise ve ortaokul öğrencilerine silah tanıtımı yapıldı![33]

√ Konya’da Selçuk Üniversitesi’nde Ülkü Ocakları üyesi öğrenciler tarafından düzenlenen konserde tüfek hediye edildi![34]

√ Üniversitelerin en tepe yönetiminde kadınların sayısı veya oranı azın da azı. Üniversiteler erkek egemen yapıda. Üniversitelerde akademisyenlerin yüzde 61.8’i erkek, yüzde 38.2’si kadın. Vakıf üniversitelerinde: 57’ye 43. (Devlet üniversitelerinde 63’e 37)![35]

√ Saray’ın atadığı rektörler akademiyi çökertiyor. Uluslararası makaleleri derleyen ‘Scopus&Web of Science Veri Tabanı Atıflar’ istatistiğine, göre Türkiye’deki 68 üniversite rektörünün uluslararası akademik yayını bulunmuyorken; 71 rektörün araştırmalarına(!) “sıfır” atıf var![36]

√ ‘Dünya Üniversite Sıralaması Merkezi’nin (CWUR) raporuna göre, hiçbir üniversitesi ilk 500’e giremeyen Türkiye’nin akademideki durumunu ‘Scimago Institutions Rankings’in (SJR) verileri gözler önüne serdi: Türkiye, 1996-2017 arasında yayımlanan 531 bin 899 akademik makale ile bu alanda 20’nci sırada yer alırken, makalelerine yapılan atıf sayısında ise Sudan’ın bile gerisine düşerek 167’nci oldu![37]

√ Kamu üniversitelerinde, -niteliği bir yana bırakılarak- akademisyen başına düşen yayın sayısı, yılda birin altında. 5 yılda üniversitelerimizde üretilen yayınların; en çok atıf alan dergilerdeki yayın sayısındaki oranı yüzde 1’i geçmiyor![38]

√ Üniversitelerde bilimsel araştırmaları desteklemek için kurulmuş olan “Araştırma Fonları” kaldırılmış ya da başka birimlerle birleştirilmiştir![39]

√ YÖK’ün özel üniversitelere ilişkin raporuna göre 30 üniversite, öz kaynaklı araştırma projesine bütçe ayırmadı. Bunların 22’sinde dış kaynaklı proje bütçesi yer alsa da 8’inde Ar-Ge için hiç harcama yapılmadığı tespit edildi![40]

√ Sakarya Üniversitesi Rektörlüğü öğretim üyesi alımı yapacağını 30 Aralık 2019’daki resmi gazete ilanıyla duyurdu. İlanda Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Hizmetler Bölümü Toplumsal Gelişme ve Sosyal Politika Anabilim Dalı için bir profesör alınacağı da belirtildi. İlana alınacak kişinin, “Çocuk, ergenlik yaşlılık, şiddet, bağımlılık, göç, romanlar ve bakım evleri” alanında çalışmalar yapmış olması şartı konuldu. Şart koşulan bu çalışma alanlarının Fethullah Cemaati’nin Bedir Üniversitesi’nde düzenlediği konferansa katılan ve hâlen Sakarya Üniversitesi’nde görev yapan doçent Yusuf Genç’in yaptıklarıyla aynı olması dikkat çekti![41]

√ Kişiye özel akademik kadro tartışmalarının adresi bu kez Çukurova Üniversitesi oldu. Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İktisat Politikası Anabilim Dalı için açılan doktor öğretim görevlisi kadrosu için, “Lisans, Yüksek Lisans ve Doktorasını İktisat Anabilim Dalı’nda tamamlamış ve Döviz Kuru Politikaları alanında çalışmalar yapmış olmak” şartı konuldu. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Fikret Dülger’in A.B. isimli asistanının ilanda belirtilen özel şartların tamamını karşılıyor olması, “Dekan, asistanı için kadro açtı” iddialarına neden oldu![42]

Hâl buyken İzge Günal’ın, “Geldiğimiz noktada akademik özgürlüğü yitirdiğimiz gibi “akademik tutsaklığa” doğru yol alıyoruz. Artık düzeltmesi hiç kolay değil,”[43] saptamasına ekliyor Özgür Bozdoğan:

“Üniversite özgürlüklerin olduğu yerde vardır. Bu özgürlükleri yok ederseniz, üniversiteleri de yok edersiniz”![44]

* * * * *

Sürdürülemez kapitalist vahşetin sorumlusu olduğu bu rezalet tablosuna bir de “Genç olmak”ın soru(n)larını eklediniz mi? Varın gerisini düşünün!

Mesela coğrafyamızda tam 70 bin öğrenci cezaevlerinde. Yargılamaları devam edenlerle birlikte sayıları 100 bini bulan öğrencilerin eğitim hayatlarına devam etmeleri ise neredeyse imkânsız.[45]

Ayrıca kriz ve hayat pahalılığı, evinden uzakta okuyan üniversite öğrencilerini zorluyor. Ailesinin maddi desteğiyle ve aldığı burslarla geçinemeyen öğrenciler devamsızlık pahasına da olsa tam zamanlı ya da yarı zamanlı çalışmak zorunda kalıyor. Bir yılda işsiz sayısı 1 milyon 259 bin artarken, istihdam 872 bin kişi azaldı.[46]

Akdeniz Üniversitesi’nde yapılan ankete göre, öğrencilerin yüzde 21.2’si geçinebilmek için çalışmak zorunda olduğunu söylüyor. Öğrenciler geçinebilmek için makarna yediklerini ifade ediyor. Ankete katılanların yalnızca yüzde 4’ü 1000 TL üzerinde gelire sahip.[47]

Gitgide derinleşen ekonomik kriz koşullarında işsizlik oranları bir türlü düşmüyor. Genç işsizliği ise, asıl sorun. TÜİK’in yetersiz ölçütlerle yaptığı araştırmaya göre de, Türkiye’de her 5 gençten biri işsiz güçsüz geziyor. Gençliğin yüzde 20’si.[48]

Evet yaklaşık her beş gençten birinin kendini işsiz olarak tanımlıyorken;[49] 2004’te 97 bin 545 olan üniversite mezunu işsiz sayısı 2019’da 1 milyon 340 bine fırladı. Türkiye’de her 100 üniversite mezunundan 26’sı işsiz![50]

TÜİK’in araştırmasına göre, üniversite okumak ekonomik açıdan geçmişe oranla daha az kazanç sağlıyor. 2006 yılında bir üniversite mezunu 2 bin 88 lira kazanırken ortalama ücret bin 103 liraydı. Böylece üniversite mezunu ortalama ücretten yüzde 89 daha fazla kazanıyordu.

2018’de aradaki fark yüzde 46’ya kadar gerilemiş durumda. Aradaki fark düzenli olarak kapanıyor. 2018 yılı için 3 bin 960 liralık ortalama ücrete karşılık üniversite mezunun kazandığı ücret 5 bin 778 lira. Bu gelişmenin temelinde üniversiteli sayısındaki olağandışı artış yatıyor.[51]

Bu tabloda ‘Toplum Gönüllüleri Vakfı’nın bir araştırmasının sonuçlarına göre, “Gençler, üniversitelerin yeterince özgür olmadığı”nı düşünüyorlarken;[52] gençler arasında umutsuzluk büyüyor. Ekonomik krizin vurduğu gençlerde memnuniyetsizlik oranı yüzde 50’ye ulaştı. İşsiz gençler geleceklerinden umudu keserken iş arayan gençlerde de ciddi artış yaşandı. Her dört gençten biri yurt dışında eğitim görmek isterken başka bir ülkeye yerleşmek isteyenler de arttı.[53]

Nasıl olmasın?!

Çorum’da ‘2. Üniversite Tanıtım ve Tercih Günleri’nin açılış törenine katılarak bir konuşma yapan Vali Yardımcısı Azmi Yeşil’in, geçmiş dönemlerde üniversite okumanın zorluğuna değinip; o dönemlerde üniversite mezunu olmanın iş bulmak için yeterli olduğunu; ancak günümüzde yeterli olmadığı vurgusuyla öğrencilerin iş bulmaları için “Dayı”ya ihtiyaç duyduklarını söylediği[54] bir coğrafyadır Türkiye!

* * * * *

Tam da böylesi bir karanlığın ortasında, aydınlığın nasıl kazanılabileceği tartışılıp, hayata geçirilmeliyken; “Hangi kuşaktansınız: X mi, Y mi, Z mi?” saçmalığına mündemiç lafazanlıklarla kaybedilecek zaman(ımız) yoktur.

İşçi sınıfının yolunda ilerleyen gençler “Tek Yol Devrim” diyen isyan sancağını yükseltenlerin kuşağındandırlar!

Reklamcılık ve pazarlama sektörleri açısından 1980’lerden bu yana giderek önem kazanan “X, Y, Z kuşakları”, kapitalizmin 1970’lerde başlayan, kendini bir “talep yetersizliği” sorunu olarak da dışavuran yapısal kriziyle bağlantılı kavramlardır. Krizin içinde kitlesel işçi sınıfı, onun ücret ilişkisine dayanan homojen piyasalar, hızla dağılıyor, “kapitalizmin ruhu” değişiyor, reklamcılık sektörü “68 isyanının” sloganlarını ediniyor, kapitalizmin eskiyen biçimlerini bunlarla yıkarken (liberaller bu sayede özgürlükçü taklidi yapabildiler) yeni biçimlerini de bunlarla satıyordu.

“Gençlik” de yeni bir piyasa ve yeni bir meta olarak önem kazandı. Advertising Age, Mac Kinsey and Company benzeri araştırma şirketleri tarafından birkaç yılda bir “gençlik”, tüketim eğilimleri açısından “X, Y, Z” kuşakları olarak yeniden tanımlanıyordu. Reklamcılık sektörü gençlere, metaları bu tanımları göz önüne alarak, yaşlanan kuşaklara da biteviye gençliklerini anımsatarak “pazarlamaya” çalışıyordu. Böylece iki yeni piyasa oluştu: Sık sık yenilenen bir gençlik piyasası ve sürekli genişleyen bir borçlandırma makinesine bağlanmış gençlik kültüne tutkun “yaşlanma korkusu” piyasası.

Bu “kuşak” analizleri “kapitalist gerçekçi” (kapitalist toplumun kalıcılığını veri alan) bir bakış açısıyla yapılıyor, bu “gerçekçilik” içinde, reklam kampanyaları kapitalizme gerekli öznellikleri üretiyordu.

Buradan hareketle denebilir ki bu “kuşak” tanımlamaları “kapitalist gerçekçilikten” kurtulmak isteyenler açısından, en azından yararsız, gerçekteyse “teorik gramerlerinin” tutarlılığını bozacak zararlı pratiklerdir.

Bu “Z kuşağını” tanımlamaya çalışanlar, ülkeden ülkeye, bölgeden bölgeye, kentlerden kentlere, hatta mahallelerden mahallelere değişen önemli farklara dikkat çekiyorlar. Gelir, eğitim düzeyleri, sınıfsal konumlar da önemli. “Z kuşağının” adalet, özgürlük arzularına, etik tutumlarına gelince, farklı tarihsel kültürel zemine (kapitalizmlere) sahip ülkeler, bölgeler ve sınıflar arasında, bu adalet, özgürlük etik kavramlarının içi farklı biçimde doldurulacağından bunlar da bir “Z Kuşağı” tanımlamaya yetmiyor.

Sanırım geriye bu “kuşağı” organlarına bağlayarak tüketmeye hazırlanan kâr makinesinin gözünün gördükleri kalıyor: Dijital teknolojiler, akıllı telefonlar, sosyal medya olmayan bir dünya bilmiyorlar; realiteyle dijital teknolojiler aracılığıyla ilişki kuruyorlar, ortalama dikkat yoğunlaştırma süreleri 12 ila 8 saniye dolayında. Öyleyse bunlara metalar kısa sloganlar ve imajlar ile dijital platformlar aracılığıyla ulaşmalıdır (memler, emojiler, GIF’ler önemlidir). Bu saptamalar doğruysa, “Z kuşağı”, her biri kısa sloganlardan, imajlardan oluşan bir dijital (Peter Sloterdijk’ın bir kavramını alırsak) “küre” içinde yaşayan gençlerden oluşuyor.

Kimi analistler, belki “Gezi olayı”nı düşünerek bu kuşağın büyük bir direniş potansiyeline sahip olduğuna inanıyorlar. İçinde yukarıda değinilen farklılıkları taşıyan bir “kuşak” neye karşı, nasıl direnecek? Dünyanın gittikçe karmaşıklaşan, türlü fantezilerle gizlenen sorunlarını anlamak, değiştirmeye başlamak için gereken kavramsal alet çantasını, teorik modelleri nasıl edinecek? Eğer meta satmıyorsak, önemli olan birilerinin “onları” anlaması değil, “onların” kendilerini anlamalarıdır. Çünkü bugünü “gençlik” bugün “yapacaktır”. Yarın, yeni bir gençliğindir.

Kapitalist devletin, 200 yıldır biçimi, rejimleri birçok kez değişti ama özü değişmedi. Siyasi faaliyetin özü de… Esas araştırılması gereken “kuşaklar” değil, yeni sınıf şekillenmelerinin, fiziki ve simgesel üretim araçlarının, ideolojilerin, genel olarak çalışanlar, özel olarak da “gençlik” üzerindeki etkileridir.[55]

İş bu nedenle şu kuşaklar meselesine, öteden beri bir türlü içim ısınmamıştır; bana her zaman aşırı genellemeci bir yaklaşım gibi gelir…

Örneğin şu “Z kuşağı” tartışılırken, yine aynı aşırı genellemeci tutumun tekrarlandığını düşünüyorum. Aynen “pandemi sonrası dünya” üzerine üretilen bol robotlu fantezilerde olduğu gibi, bu konuda da orta sınıf merkezli bir düşünme biçimi var gibi. Bizzat teorileri üretenler de sanırsam kendi çocuklarına filan bakıyorlar ve orada gördüklerini bütün dünyaya teşmil etmeye çalışıyorlar. Bu arada Bangladeş ve Bağcılar’daki tekstil atölyeleri de gri bölgede kalıyor sanki. Dolayısıyla bir çuval ağzı açıp her şeyi ve herkesi, bütün sınıfsal-cinsel-etnik ayrımlardan azade olarak içine doldurmak, abartılı bir yaklaşım gibi duruyor.

Yine de, 2000 sonrasında doğan çocukların az çok ortak yanları var mı? Şüphesiz var. Daha dijital bir çağa doğmuş olmaları belki bunlardan biri ve sanırım bu zaten ellerinde olmayan bir şeydi. Daha savruk ve odaksız oldukları yazılıyor mesela; tamam ama odaklanacak bir odak yoksa çocuklar ne yapsın diye sorulmuyor hiç, vb. vb…

Bütün bunların hepsine eski klişelerden kurtularak ama eskilerinden daha tehlikeli olan yeni klişelere de kapılmadan bakmak, “Z kuşağının özellikleri” adı altında hepsi de birbirinden kes/yapıştırla aparılmış yazıları çok ciddiye almamak gerekiyor.[56]

Mesela ‘Kaspersky Lab’ın araştırmasında, “Z Kuşağı’nın tek derdi görüntü kaygısı”[57] biçiminde tanımlanması “Z kuşağının, ekonomik harcama gücüne göre yapılmış olan finansal bir sınıflamadır. Z kuşağı toplumsal bir sınıflama değil, finansal bir ayrıştırmadır.”[58]

Amerikan sosyolojisinin soru(n)larıyla müsemma kimi “araştırmalar”ın, “Türkiye nüfusunun yüzde 30’unu oluşturan Z kuşağından 6.5 milyon gencin 2023’te ilk kez sandığa gitme hakkı kazanacağı” vurgusuyla söylediğine göre, “Z Kuşağının otokratik, üsttenci dil ve yapmacıklıkla işi olmaz”mış![59]

Aslı sorulursa “Z kuşağı”yla sosyal medyadan kopan, mesajlara sığmayan bir efsane yaratılmakta. Zira, konu üzerine yapılan değerlendirmelerde Z kuşağına atfedilen vasıfların, nihayetinde aslında çoğunlukla profesyonel işlerde istihdam edilen, elit, beyaz yakalı ebeveynlerin çocukları olan bir azınlığa yakıştırılmakta olduğunu göz ardı etmememiz gerekiyor. Gelir ve servet eşitsizliğinin insanlık tarihinde belki de zirve yaptığı; 2.6 milyar kişinin sanitasyon hizmetlerinden, 1.5 milyar kişinin de elektriğe erişimden yoksun olduğu bir çarpıklıklar dünyasında dijital dünyaya erişim lüksüne sahip bir azınlığa ait vasıflar dünyamızı değiştirmeye yeterli olabilecek mi?[60]

Bu soru(n) yanıtını ararken; başkaldıran örgütlü toplumsal muhalefet olmadan, sürdürülemez kapitalizmi aşacak bir dünyanın tahayyülü mümkün değil.

Elbette George Gurdjieff’in, “Gerçeği konuşmak için, neyin gerçek neyin yalan olduğunu bilmek gerekir… Bilincimiz bize eylemlerimizde rehberlik yapmalıdır ve bu bilinç içimizdedir,” uyarısındaki üzere!

* * * * *

Döndük dolaştık; yine geldik başkaldırıya!

Özgürleşmeden baş kaldırılamaz; baş kaldırılamadan da özgürleşmek mümkün değilken; özgürleş(tiril)mesi gereken gençliğin, eşitlikçi özgürlük dışında bir geleceği yoktur ve olmamalıdır da!

Bundan ötürü Luis Buñuel’in, “Özgürlük, bir hayalettir. Tam dokunduğumuzu sandığımız anda ıslaklığı parmak uçlarımızda kalan,” sözüne aldırmayın…

Özgürlük “Diz çökerek yaşamaktansa, ayakta ölmek yeğdir, “ diyebilmektir Emiliano Zapata gibi…

Ya da Nikos Kazancakis’in mezar taşındaki “Hiçbir şey ummuyorum, hiçbir şeyden korkmuyorum, özgürüm, “ ibaresidir.

Veya Rosa Luxemburg’un, “Özgürlük, yalnızca ve daima farklı düşünenlerindir,” saptamasıdır.

Kolay mı? İnsanların gözlerini kırpmadan uğruna ölebileceği yegâne şeydir özgürlük…

Hayatı savunma sorumluluğunun bilincinde olmaktır…

Gerektiğinde, uğruna ölmektir; Thomas Hobbes’in, ‘Leviathan’ diye adlandırdığına teslim olmamaktır…

İnsan olma ve kalmanın özü ve esasıdır. Bu nedenle de özgür olabilmek, insan olma kavgasıdır esasında ve kişinin kendisine yapılanlara karşı takındığı tavırda gizlidir.

İş bu nedenledir ki, “Tarih itaat etmeyen insanla yazılmaya başlanmıştır. Bu özgürlüğün ve ilerlemenin başlangıcı olmuştur,” der Erich Fromm…

Çünkü özgürlük tüm insanî erdem ve faziletlerini, dilediğince ve sınırsızca, eylemlerine yansıtabilmektir…

İnsan(lık)ın birinci hakkı, yaşam biçimidir.

Kendi kararlarını verebilmek ve önümüze sürülene mecbur olmayıp; koyun olmamakken; her gün yeniden kazanılması gerekendir.

Sürdürülemez kapitalizm koşullarında en büyük suçtur; yok olma pahasına başını dik tutmaktır; korkunun olmadığı yerdir.

Elbette zor olandır. Asla ütopya değildir. Hak etmeyenin alamayacağıdır. Altın tepsiler içinde hiç bir zaman sunulmayacaktır.

Yani ölümü göze alabilmektir, “gerçekçi ol imkânsızı iste” demektir.

Bütün esaretlere inat, çığlıklarla haykırılandır. Cesaret isteyendir; korkak özgür olamaz. Kısıtlandıkça kişinin asi tarafını ortaya çıkarır. İsyan ettirir.

Korkulardan azade olmaktır özgürlük; yaşamın en güzel hâlidir; ağır bir yüktür…

İş bunlardan ötürü özgürlük, bin televizyon kanalından birini seçmek değildir. Özgürlük, korkusuzluğun, sefaletsizliğin, batıl inançsızlığın, gelecek korkusu taşımamanın ürünüdür.[61]

* * * * *

O hâlde umuttan, hayalden, gelecekten söz eden gençler için şimdi(ler) başkaldırı zamanıdır.

Başkaldıran hayal kurma yetisi gençliğin anlamlandırmasındaki en paha biçilmez değeridir. Çünkü böylesi genç insanî varoluşun kanıtlanıp, doğrulanabileceği tek devrimci praksis, cüret alanıdır.

Evet, yeryüzünü kaplayan kapitalist-emperyalist yıkımın karşı devrimci korkunçluğuna başkaldırmaya cüret edilmelidir!

İsyancı kolektif aklın çözeceği soru(n)ları başkalarına havale etmeden, ertelemeden ve bunun insanın kendisini aşması olduğunu unutmadan!

Cüretin, tüm zorluklara eğmeden, bükülmeden göğüs germek olduğunu; bunun da eylem içinde olmak mümkün olduğu bilinciyle.

Hiç kuşku yok: Böylesi bir cüret yaşamı kavramak ve değiştirmektir.

Bu yoldaki cüretin “olmazsa olmazı” da bütünün parçası yani birlik olmaktır.

Hem de bilim ve sanatın yaşamı biçimlediği eşit ve özgür insanların omuz omuza olacağı ortak bir gelecek için…

Yani söz konusu güzergâhta hatalarına hükmederek, hatalarının acısını çekilse de yol(muz)a devam etmektir.

Şimdi burada sözü Jean Jaurès’in 1903’de, mezun olduğu ve felsefe öğretmenliği yaptığı Albi Lisesi öğrencilerine verdiği konferanstaki, “Gençler” diye başlayan seslenişine bırakıyorum:

“Cesaret, yaşamı sevmek ve ölüme sükûnetle bakabilmektir.

Gerçekleri bilerek ideal olanı istemektir, cesaret.

Cesaret eyleme geçmek, Evren’in sonsuzluğunda çabamızın nasıl ödüllendirileceğini bilmeden, bir ödül beklemeden büyük davalara baş koymaktır.”[62]

Tamamlıyorum: Marlon Brando’nun, “Her gün, gençliğimizden elimizde kalan ne varsa parça parça onu alıyor,” sözlerindeki üzereyken her şey; yani binlerce insan hayal bile kuramazken; dünyayı değiştirme hayali ve eylemidir gençlik…

Yaşlıların oturdukları yerden, “Bu da ne böyle?” diye sorusu; gençler için “Bununla ne yapabilirim?” anlamı taşırken; “Gençliğin görevi yozlaşmaya meydan okumaktır,” diye eklerdi Kurt Cobain…

Söz konusu hâlde Orhan Kemal’in, “Bilirim gençlik nedir. Deli gençlik insanı çılgına çevirir,” notunu düştüğü cüretkârlık ile dünyayı değiştirebileceklerini düşünecek kadar genç olanlar, gerçekten dünyayı değiştirebilecek olanlardır.

Gençlik demleri böylesi bir mahareti keşiftir; yerkürede, coğrafyamızda “Politikanın dışında kalmak” diye bir şey yoktur; her şey politikken…

Karanlığın içinden geçtiğimiz kesitte gençlerin çoğu getireceği sorumluluklardan dolayı düşünmekten, konuşmaktan, eleştirmekten, itiraz etmekten korkup; farkına olmadan -yaşamayı bilmediği için de!- yavaş yavaş ölüyorlarken; onlar, sadece ezildikleri, horlandıkları, dışlandıkları için kendiliklerinden, otomatik olarak başkaldırmazlar. Onlarında örneklere gereksinimi vardır.

Unutulmasın: “İnsan, ancak insanca bir dünya yaratarak insanlaşır. Eseriyle aynılaşmadan ama yine de ondan ayrılmadan, kendi eserinde ve eseri aracılığıyla insan olur”ken;[63] sessizlik, suskunluk duvar(lar)ının yıkılması gerekiyor. Çünkü Michel de Montaigne’ın ifadesiyle, “Okullar bastırılmış gençliğin hapishaneleri”yken; gençliğin sesinin yükseltmesi değil; sessizliğidir endişelendirici olan!

Şimdi Alexis Carrel’in, “İnsan, tekrar yücelebilmesi için kendini yeni baştan inşa etmek zorundadır. Ve bu yenileşmeyi ıstırap çekmeden yapamaz. Çünkü o hem mermerdir hem de heykeltıraş. Hakiki biçimini yeniden kazanmak için büyük çekiç darbelerini kendi maddesine indirerek kıvılcımlar çıkarmalıdır,” çağrısına kulak verme ve “Bilgilenmenin ve eylemin görüş açıları, ancak durağan ve diyalektikçi olmayan bir öğreti için birbirinden ayrı durur,”[64] hakikâtini hatırlama zamanıdır!

“İyi de ne zaman” mı?

Yanıt V. İ. Lenin de: “Hiçbir şeyin gerçekleşmediği on yıllar ve on yılların gerçekleştiği haftalar vardır.”

Yeter ki devrimin güncelliği fikrine sırt dönmeyin, yabancılaşmayın!

Son sözler de Epikur’ün, “İnsanı mutlu kılan, ne kıyasıya içme, ne tıka basa yeme, ne cinsel sapıklıklar, ne de zengin sofralarını dolduran balıklarla etlerin sağladığı hazlardır. İnsanı mutlu kılan; akla uygun ve sade alışkanlıklar, arayacağımız ve sakınacağımız şeyleri iyice ölçebilen, ruha rahatsızlık veren yanlış inanışları söküp atabilen bir akıldır,” uyarısına Bertolt Brecht’in, “Tabi yaşamak için yemek gereklidir. Ama yemek yiyen herkesin de yaşadığı söylenemez. İnsanlığın asıl itici gücü, kendini ifade edebilme, yani kişiliğini sonsuzlaştırmasıdır,” ekidir!

11 Kasım 2020 18:19:43, İstanbul.

N O T L A R

[1] 15 Kasım 2020’de DÖB, Dev-Güç, HDP Gençlik Meclisleri ve YDG’nin İstanbul’da düzenlediği “Gençliğin Birleşik Mücadelesi” konulu etkinlikte yapılan konuşma… Kaldıraç, No:233, Aralık 2020…

[2] Bertrand Russell.

[3] Mustafa Lütfi Kıyıcı, Türkiye Solu Dergisi, No:1-2, Nisan 1971.

[4] Mustafa Kömüş, “… ‘Şeytanla Mücadele Edecek’ Akademisyen Aranıyor!”, 3 Kasım 2017… https://www.birgun.net/haber/seytanla-mucadele-edecek-akademisyen-araniyor-188137

[5] “OECD’den Türkiye’nin Eğitim Karnesi: Eğitimde Kalite Düşük Düzeyde”, Birgün, 18 Haziran 2018, s.6.

[6] Mustafa Kömüş, “Eğitimde Sınıfsal Fark”, Birgün, 29 Aralık 2019, s.6.

[7] Mustafa Kömüş, “Diyanet Bütçesi Eğitim Yatırımlarının İki Katı”, Birgün, 15 Aralık 2019, s.6.

[8] Mustafa Mert Bildirinci, “Türkiye, Öğrenciye En Az Para Harcayan 3’üncü Ülke”, Birgün, 11 Eylül 2019, s.6.

[9] Mustafa Kömüş, “Üniversite Kitapsız”, Birgün, 17 Kasım 2019, s.6.

[10] “2017-2018 Döneminde Üniversiteyi Bırakan Öğrenci Sayısı 408 Bini Aştı”, 12 Ocak 2019… https://www.birgun.net/haber-detay/2017-2018-doneminde-universiteyi-birakan-ogrenci-sayisi-408-bini-asti.html

[11] Mustafa Kömüş, “Akademinin Hâlini Özetleyen ‘Akademik Tez’ Borsası: 7 Bin 500 Liraya Tez 300 Liraya Ödev”, 24 Kasım 2019… https://www.birgun.net/amp/haber/akademinin-hâlini-ozetleyen-akademik-tez-borsasi-7-bin-500-liraya-tez-300-liraya-odev-277481

[12] Kenan Kırkaya, “36 Yıllık Cendere: YÖK Varken Bilim mi Olur?”, Özgürlükçü Demokrasi, 6 Kasım 2017, s.2.

[13] “Akademik Özerklik Ortadan Kaldırıldı”, Birgün, 24 Eylül 2019, s.4.

[14] Tarık Şengül, “Üniversitenin Ölümü!”, Birgün, 5 Ocak 2019, s.5.

[15] Mustafa Kömüş, “Kampüste Şiddetin Nedeni Ticari Bakış”, Birgün, 5 Ocak 2019, s.5.

[16] Can Uğur, “Vakıf Üniversiteleri Akademiyi Metalaştırıyor”, Birgün, 7 Ocak 2019, s.6.

[17] Meryem Koray, “Şu Üniversiteler!”, Birgün, 26 Ekim 2018, s.10.

[18] Figen Atalay, “Öğrenci de Mutsuz Akademisyen de”, Cumhuriyet, 22 Temmuz 2018, s.2.

[19] İşte üniversite adayları: Matematikte 307 bin, fende 787 bin tek bir soruyu bile doğru yanıtlayamadı. ÖSYM’nin yayımladığı 2019 Yükseköğretim Kurumları Sınavı (YKS) Değerlendirme Raporu yükseköğretime girmeye hazırlanan öğrencilerin durumunu ortaya koyuyor. Tek bir matematik sorusunu bile doğru cevaplayamayan sayısı 307 bin 712, tek bir fen sorusu bile yanıtlamayanların sayısı 787 bin 506. Fizikte 1 milyon 131 bin 330, kimyada 1 milyon 163 bin 813, biyolojide 1 milyon 477 bin 782 adayın hiçbir soruda doğru cevabı yok.

İşte üniversite eğitimi görmek isteyen öğrencilerin matematik ve fen durumu:

Tek bir matematik sorusunu bile doğru yanıtlayamayan sayısı: 307.712.

Tek bir fen sorusunu bile yanıtlamayanların sayısı: 787.506

Fizikte bu sayı 1.131.330, kimyada 1.163.813 (Pervin Kaplan, “İşte Üniversite Adayları: Matematikte 307 Bin, Fende 787 Bin Tek Bir Soruyu Bile Doğru Yanıtlayamadı”, 3 Eylül 2019… http://www.pervinkaplan.com/detay/iste-universite-adaylari-matematikte-307-bin-fende-787-bin-tek-bir-soruyu-bile-dogru-yanitlayamadi/8481)

[20] Mahmut Lıcalı, “İşte AKP’nin Eseri: Akademik Yıkım”, Cumhuriyet, 26 Şubat 2019, s.9.

[21] Mustafa Kömüş, “Çeviriyi İntihal Yaptı PROFESÖR Oldu”, Birgün, 21 Kasım 2019, s.6.

[22] Gülseven Özkan, “Böyle Doktora da Gördük… ‘İndeks’ Doktoru”, Hürriyet, 7 Aralık 2017, s.22.

[23] Meral Danyıldız, “Akademik Liyakat Yerle Bir Edildi”, Birgün, 19 Ocak 2019, s.6.

[24] Mehmet Emin Kurnaz, “Trakya Üniversitesi Öğrencileri Kayıp 6 Milyonu Rektöre Sordu”, Birgün, 23 Ekim 2018, s.7.

[25] Mustafa Mert Bildircin, “900 Öğrenciye 1 Profesör Düşüyor”, Birgün, 7 Aralık 2018, s.6.

[26] Mustafa Kömüş, “Öğrencisiz Bölümlere YÖK Seyirci Kalıyor”, Birgün, 26 Eylül 2019, s.6.

[27] Cenk Yiğiter, “Akademik Özgürlük: Özgürlük Hapishanesi”, Birgün, 11 Şubat 2020, s.13.

[28] Mustafa Kömüş, “Bir Yılda 10 Bin Soruşturma”, Birgün, 4 Şubat 2020, s.6.

[29] Ozan Çepni, “Rektör İbiş’in Ceza Sevdası”, Cumhuriyet, 13 Nisan 2018, s.10.

[30] “Semih Özakça’nın Hocası da Açığa Alındı”, Cumhuriyet, 9 Aralık 2017, s.10.

[31] Ozan Çepni, “Yasaklar Üniversitesi”, Cumhuriyet, 15 Şubat 2018, s.7.

[32] Mustafa Mert Bildircin, “Akademi Sessizliğe Büründü”, Birgün, 4 Ocak 2019, s.6.

[33] “KTÜ’de Skandal: Ortaokul Öğrencilerine Silah Tanıtımı Yaptılar”, Cumhuriyet, 23 Şubat 2018, s.6.

[34] “Üniversitedeki Etkinlikte Tüfek Hediye Edildi!”, Hürriyet, 15 Ocak 2018… http://www.hurriyet.com.tr/universitedeki-etkinlikte-tufek-hediye-edildi-40710007

[35] Orhan Bursalı, “Üniversitelerde Cinsiyet Eşitsizliği Hâlâ Büyük”, Cumhuriyet, 30 Temmuz 2019, s.6.

[36] Zehra Özdilek, “68 Rektörün ‘Sıfır Yayını’ Var”, Cumhuriyet, 10 Aralık 2019, s.8.

[37] Mustafa Mert Bildircin, “Akademik Makalelerin İtibarı Düşük: Türkiye, Sudan’ın Gerisinde”, Birgün, 14 Aralık 2018, s.11.

[38] İrfan O. Hatipoğlu, “Üniversiteler Ne Durumda?”, Cumhuriyet, 30 Eylül 2019, s.2.

[39] Ahmet Özer, “Yüksek Öğretimin Temel Sorunları”, Cumhuriyet, 23 Ekim 2019, s.2.

[40] Mustafa Kömüş, “Öğrenci Başına 1 Kitap”, Birgün, 3 Temmuz 2019, s.6.

[41] Seyhan Avşar, “Alacakları Doçenti Tarif Ettiler!”, Cumhuriyet, 10 Ocak 2020, s.9.

[42] “Asistana Özel Kadro İlanı İddiası”, Birgün, 12 Mayıs 2019, s.6.

[43] İzge Günal, “Akademik Tutsaklık”, Birgün, 11 Şubat 2020, s.13.

[44] Özgür Bozdoğan, “Üniversite Çökerken…”, Birgün Pazar, Yıl:15, No:625, 3 Mart 2019, s.2.

[45] Figen Atalay, “Cezaevi Fakültesi”, Cumhuriyet, 10 Nisan 2018, s.9.

[46] Şehriban Kıraç, “Üniversitelinin İşi Zor”, Cumhuriyet, 6 Haziran 2019, s.11.

[47] Dilan Esen, “Üniversitelilerin 5’te Biri Çalışıyor”, Birgün, 20 Mart 2019, s.6.

[48] “İşsizlik En Çok Gençliği Vuruyor”, Özgürlükçü Demokrasi, 16 Kasım 2017, s.3.

[49] Kuvvet Lordoğlu, “Ey Türk Gençliği: Birinci Vazifen…”, Yeni Yaşam, 17 Kasım 2018, s.4.

[50] “Üniversite Mezunu İşsiz Sayısı 15 Yılda 10 Kat Arttı”, 2 Kasım 2019… http://direnisteyiz27.org/universite-mezunu-issiz-sayisi-15-yilda-10-kat-artti/

[51] “Üniversite Mezunları Artık Daha Az Kazanıyor”, Birgün, 25 Aralık 2019, s.2.

[52] “Gençler Üniversiteden Umutsuz”, Birgün, 12 Nisan 2018, s.5.

[53] “Habitat Derneği’nin Raporuna Göre Gençlerin İşi Artık Daha Zor”, Cumhuriyet, 4 Mayıs 2019, s.3.

[54]  “Çorum Vali Yardımcısı: İş Bulmak İçin Dayı Lazım”, Cumhuriyet, 18 Kasım 2017, s.2.

[55] Ergin Yıldızoğlu, “… ‘Z Kuşağı’ ve Kapitalist Gerçekçilik”, Cumhuriyet, 9 Temmuz 2020, s.11.

[56] M. Ender Öndeş, “Z’den Sonra Hangi Harf Geliyor?”, Yeni Yaşam, 2 Temmuz 2020, s.10.

[57] “Z Kuşağı’nın Görüntü Kaygısı”, Cumhuriyet, 28 Kasım 2018, s.8.

[58] Bora Küçükyazıcı, “Z Kuşağı Hakkında Söylenmeyen Gerçekler”, Cumhuriyet, 18 Temmuz 2020, s.2.

[59] İpek Özbey, “Evrim Kur’an: Z Kuşağının Otokratik, Üsttenci Dil Ve Yapmacıklıkla İşi Olmaz”, Cumhuriyet, 6 Temmuz 2020, s.9.

[60] Erinç Yeldan, “Y Kuşağı, Z Kuşağı”, Cumhuriyet, 8 Temmuz 2020, s.11.

[61] Temel Demirer, “Özgürleşme, Demokratikleşme ve Müzakere Süreci”, Kaldıraç, No:146, Ağustos 2013.

[62] Jean Jaurès’den aktaran: Mine G. Kırıkkanat, “Aydın Cesareti”, Cumhuriyet, 15 Eylül 2019, s.12.

[63] Henri Lefebvre, Marksizm, çev: Vedat Günyol, Alan Yay., 1990, s.39.

[64] Henri Lefebvre, Sosyalist Dünya Görüşü Marksizm, çev: Doğan Görsev, Yordam Kitap, 2007, s.128.

Translate »