Kategorie: Perspektif

Güncel Haber, Perspektif, Silahların Eleştirisi, Tarihimizden
MLM Leader… Commander Baba Erdogan’s Memory Illuminates the Path of Our Struggle!

Serdar Okan

It’s a river that flows…

“… When asked what were the political developments that made Baba Erdogan so great and so symbolic in the ranks of the proletarian.


Although the oppressed minority belongs to the milleye and faith, it is not the case that it handles every struggle from a class perspective…

Initiative in will and actions…

Spreading love and respect to the underdog front…

Tolerant of his comrades and comrades in the trenches, as well as ruthless towards the enemy…

Class opposition to imprisonment in dungeons under all circumstances…

Planned and fast style in actions…

To implement the party line and discipline in the people’s world…

He has gained the respect and love of all segments in the class struggles, fields and organizations in which he has fought all his life.

Baba Erdogan organized every field as a class war in the disciplined and proceive struggle within the Party and had a staff that embodied the theory and practical harmony of the People’s War, which has not yet come to light with its stable and decisive stance. Every development and contradiction is symbolized by the effort to create new positions and spaces from „masses to masses“.

Guardhouse raids in … The Kandıra Türkisch Army raid… We can note that he is a Communist leader who made his first landing in the Black Sea at the head of the guerrilla war and guerrilla unit that formed the carotid artery of the liberation of the peoples of the country.

Baba Erdogan is an indomitable leader of the strategy of popular war. Baba Erdogan is the revolutionary communist leader who has written his name in capital letters in the history of our country’s revolution and armed struggle.

Master of peasant guerrilla warfare in the countryside, he is the commander of the armed propagandist who shook the dead ashes of the Pacification that covered the masses in the cities.

Childhood years:

Baba Erdogan was born on January 2, 1960 in Sırtkan, a mountain village in the Hozat district of Dersim, according to population records. He was the 6th of 8 children of a poor Dersim family. His childhood years were spent listening to the memories of the 1937/38 genocide and the subsequent massacre. He started school in 1968 when the primary school opened in the villages of Babylon (his real name), which grew up listening to the memories of the resistance period of his grandparents. Since his older brothers settled in other cities due to both their business and university education, Babylon went to school and did the daily work in the village, harvesting crops in the field and shepherding in the mountains… Like all the other Dersm youths.

After finishing Babil primary school in his village, he went to his older brother in Elazig in 1973 and started secondary school. The secondary school he attended, formerly known as revolution middle school, is a school where the fight against fascists is intense. Babil meets revolutionary thoughts for the first time here. He begins to sympathize with Dev-Genç. During this period, he started boxing courses due to his interest in sports. Babylon is now one of the prominent figures in the fight against fascists at Revolution Secondary School.

Teenage years;

After graduating from secondary school in 1976, Babylon went to live with his other brother, a high school teacher in Erzurum Khorasan, to study high school. Shortly after he left, after his brother’s house was gunned down by fascists, his brother’s appointment was made in Istanbul. He enrolled at Izet Ünver high school in Gungoren, Istanbul, where he first came to Babylon. During this period, he sometimes stayed at his brother’s house, which was a high school teacher, while the Site, where his other brother, who was mostly a university student, stayed, made his own place in the student dormitory. Here, he meets the thoughts of Ibrahim Kaypakkaya in Istanbul, where he came as a Dev-Genç sympathizer, inspired by his brother, who is a student of Istanbul university, and his revolutionary friends around him. Babylon took his place in the partisan ranks in Taksim Square during the bloody events of May 1, 1977. When he returned to Hozat to study high school 2nd and 3rd grade, Babil is now a determined Partisan who defends Ibrahim Kaypakkaya’s ideas.

When he combines his charismatic personality with his naturalness and his playful side, he excels as a beloved leader in youth. While studying high school in Babylon, he rushes from action to action while doing the village work. During this period, he lost his mother in the fall of 1977, and later married. After finishing high school in 1979, he settled in the village due to his increasing responsibilities. On the one hand, he engages in village affairs, while on the other hand he is active as a forward sympathizer.

The occupation of the land takes place in the famous actions of the period, such as the eventful May Day action in Dersim. He lives in the village, so he’s in contact with the guerrilla. Orhan Bakır (Armenak Bakırjian), one of his beloved comrades, named his son Orhan, who was born immediately after he was worth the revolution in Karakoçan. As a forward sympathizer, he performs all his duties.

Active Party years;

Babylon joined the guerrilla in the summer of 1985 and is rapidly developing politically while slawing in its military direction. This period of intensification of conference discussions is also a period of heavy losses in the countryside. In 1987, when the Dabk – Conference segregation occurred within the TKP (ML), Babylon took his position in favor of the Dabk wing and in September 1987 he took his place as deputy secretary of the DABK within the Dabk management team. In the process that follows, he assumes the regional command, creating a leap in guerrilla practice after 1980, which consists only of punishing whistleblowers and sustaining casualties. In the fall of 1987, Hozat took successful actions such as the prison raid, the Cemisgezek military branch raid, and the destruction of the polling stations. In late December 1987, he came to the Marmara region under the responsibility of Manuel Demir to break this silence in the cities where the post-9/12 silence reigned and to make the name of our Party’s priority TKP (ML).

On January 10, 1988, He stormed the 196th infantry regiment with only one pistol with them as a weapon, along with an 8-member guerrilla unit of Party members, Party Candidate members and Advanced sympathizers. In the procession they enter at night, they take in soldiers and officers and confiscate weapons. The group under Manuel’s command takes the weapons and sets off, while the other group under Babylon stays in the regiment to buy time. Although he was wounded in the foot during the raid, they gave them revolution and party propaganda for several hours without mistreating the soldiers and officers. This incident affects soldiers who did not know the revolutionaries until then, and when they are called to the courts as witnesses in the following process, they will not identify Babylon in the courtroom. Outside the hall, they will express their respect for Babylon’s relatives. The operation, which began at the end of January with the unraveling of some sympathizers captured after another action, resulted in the shooting death of TKP (ML) Leader Manuel Demir and the capture of Baba Erdogan. In the early days of his arrest, Baba Erdogan was not considered in custody and fake news appeared on the front pages of daily newspapers that he had escaped seriously injured after a shootout in a cell house. Thus, like Manuel’s comrade, the ground is set to kill Babylon. In the police, he’s told he’s going to be slaughtered like Manuel. During this period, both his family and our comrades launched an active campaign at home and abroad, carrying the loss of Baba Erdogan in custody to the press and the public with various actions and occupations. Thus, the Istanbul Police are forced to explain that they have baba. then the prison process begins.

Baba Erdogan defended the TKP (ML) against the counter-revolutionary forces by adopting an active line of resistance and defense, such as his leader, Ibrahim Kaypakkaya, during the police and post-trial court process. During the prison process, he gained the respect and trust not only of his comrades, but also of other revolutionary structures.

Baba Erdogan, who is in prison, is in the perspective of desertion. The Prison Party prepares its organization in this direction. Desertion, strengthening the Party and opening the Black Sea to the guerrilla has become the dream of the Father and his comrades. With these thoughts, the Milkmen begin their research of weaknesses inside and outside the prison. After several unsuccessful tunnel attempts, he is embezzled by the administration to the guards.

Baba Erdogan is actively involved in party issues as well as desertion. Prison is a camp where fighters and sympathizers, especially members of the Party, are ideologically trained and theoretical and political studies are carried out carefully in this context. Everyone inside is shaped by the perspective of the Mountain and the armed struggle. In this process, Baba Erdogan focuses on research and investigations on the development of the Party Union, developments in Kurdistan and the development of the People’s War for the defense and party conference held on behalf of the Party in the Kanka case held with the CPK and DGM. It does the work that is the basis of the army charter. At the DABK 3rd conference in 1989, the party appointed Baba Erdogan as an honorary member. During this period, he submits concrete proposals for the unity of TKP (ML) forces in his articles delivered to the Central Committee. On the one hand, „one lesson is not enough, the target is a thousand lessons“, and first of all, he starts infrastructure works while he is still in prison to open the Black Sea region to guerrilla struggle.

In May 1990, with an act of desertion organized by the Revolutionary Left, together with four Revolutionary Left leaders, including Dursun Karatas and Ibrahim Erdogan, they escaped from Bayrampasa prison in a way that the state could not solve its secret. When the father arrives in Dersim, while the state forces are unaware of his escape for days, he commands the siege of the military unit under the command of a captain in the village of Ovacik Çalbasi on June 1, 1990. Fascist TC forces become so weak that they cannot leave the village houses, shielding the villagers from themselves during the day. Baba Erdogan is a guerrilla so loved by the villagers of dersim that he was greeted with sacrifice in the 42 villages he went to after the prison break.

At the extraordinary meeting of the TKP (ML) MK held in June 1990, he was appointed deputy secretary general and a member of the MK – SB. In August 1990, Babylon immediately crossed into the Black Sea region (where he continued his infrastructure work while he was still in prison) and started the guerrilla struggle.

It marks a first in the history of TKP (ML) by opening a Guerrilla field in the Black Sea. In this region, after the land recognition and mass work of the guerrilla unit in a short time, it commands actions such as road cutting, identity control and Party propaganda in Sivas and Tokat, raiding state construction sites and confiscating tools and equipment such as dynamite. Although there are new joins to the guerrilla unit, there is a problem of arming. To solve this armament problem, on September 16, 1990, Tokat – Almus – raided the outpost of gümelonu village. This raid, in which a petty officer is killed and a soldier wounded, is the last raid on the Comrade of the Father. The father is taken away from the police station injured. The first statements were that the Father comrade was shot by an officer hiding in the back after entering the police station alone and receiving the soldiers, and that he was worth the revolution from the blood loss on the night of September 16-17. However, in 1996, after the Congress Preparedness Confederation, a new statement by the MK said: Baba Erdogan was shot in the back by agent Laz Nihat after taking in soldiers inside the police station.

Babylon, who opened his eyes to the world in a mountain village of Hozat in 1960, was buried on September 21, 1990, at the height of a high hill facing the Munzurs opposite the village, accompanied by slogans, with the participation of a large crowd in his village.

Baba Erdogan comrade Party is undoubtedly the most aggressive and political audacity of its own era in our history.

Turkey – Developed the Kurdistan revolution secularly as both a city guerrilla and a village guerrilla. During this period, all comrades who shouldered these great developments and carried them forward established the practice of the People’s War at the highest level in the revolution. And Baba Erdogan has been a symbol of how everything that the liquidator revisionist-rightoportunist chorus within the Party shouts ‚unenforceable‘, ‚unenforceable‘ can be done if there is Maoist leadership. Whenever the party acted under the guidance of Maoist cadres, it developed politically, militarily and massively; however, whenever the liquidator-revisionist-right opportunist chorus took over, there was a disorganization in the form of spontaneity, reformism, economicism and the distancing/removal of the masses from the Party.

During the periods led by mlms, the party’s strategy of the People’s War, which was discussed in three stages, in the first stage in the organization of more strategic defense and guerrilla regions, made the Party a practical war organization, primarily by arming it ideologically. As they opened up to new areas, they followed the tactic of establishing revolutionary bases in rural areas, accumulating power with armed propaganda and mass actions in cities, and waiting for opportunities. There has never been a ‚tactic‘ of MLMs in the history of the party to evacuate guerrilla areas and to move armed forces abroad en masse. This is a feature that begins in the emulators of Avenkian, Prachanda, Kruscev, Teng, who are more eager to overcome the masters. Today, those who are thrown from one side to the other between legalism and armed reformism are doomed to be erased from the stage of history as self-reliant, nomencturists, rather than communists.

However, despite the temporary effects of the liquidators, a significant number of the Party cadres and advanced sympathizers are shaped according to the People’s War… Still, years later, the staff and sympathizers of that period were in the ranks of the revolution and the indecive state of the revolution.

It salutes Baba Erdogan and the staff type of revolution embodied in his identity, which sheds light on the struggle of socialism and People’s Struggle with the perspective of the proletarian world revolution. We commemorate with gratitude and respect our comrades who sacrificed their lives.

As MKP, we promise to take their revolutionary ideals further by considering today’s conditions and developments from the perspective of reconstruction. We are their comrades. This steel won’t forget the water it took.

Güncel Haber, Ölümsüzlerimiz, Perspektif
MKP MK-SB: la fiducia di Gonzalo, la bandiera rossa del proletariato continuerà a fluttuare in Perù e nel mondo!

Centro notizie: l’Ufficio politico del Partito comunista maoista/Comitato centrale (MKP MK-SB) ha rilasciato una dichiarazione scritta sul leader comunista, il presidente Gonzalo, il leader del PKP, che è stato tenuto in pesante isolamento per 29 anni ed è stato assassinato dallo stato fascista peruviano a ottobre 11, prevenendo la progressione della sua malattia e prevenendo il suo trattamento. commemorato con

Le seguenti dichiarazioni sono state incluse nella dichiarazione firmata dal MK-SB del Partito Comunista Maoista, che è giunta al nostro giornale via e-mail.

“Le manovre politiche del capitalismo imperialista, come lo sfruttamento, l’occupazione, le guerre ingiuste e i massacri naturali, che sono i risultati naturali dell’anarchia della produzione, hanno perso di volta in volta il loro slancio colpendo il muro d’acciaio del proletariato mondiale.

La determinazione alla lotta, che ha aperto la strada alla vittoria definitiva del proletariato, è stata tentata di essere frustrata e schiacciata da vari attacchi politico-politici dell’imperialismo. Armati della scienza del marxismo, del leninismo e del maoismo in molti centri del mondo, i partiti comunisti hanno dimostrato alla classe operaia, ai contadini lavoratori e a tutti i segmenti oppressi che un mondo senza confini, guerre e sfruttamento è possibile con le loro lotte di sangue e di vita .

Sottolineando che la nostra epoca è l’epoca delle rivoluzioni proletarie, il capo comunista del proletariato, Lenin, disse: „È dovere principale del partito rivoluzionario rivelare l’interrelazione delle classi“, e affermò che il compito di adempiere i compiti dell’età grava sulle spalle dei partiti comunisti. La Guerra Popolare e la Grande Rivoluzione Culturale Proletaria, che hanno riportato la vittoria sotto la guida del Presidente Mao in Cina, hanno un ruolo estremamente importante nel rilancio dei movimenti comunisti mondiali nel proprio paese, e nel potenziamento e nella rivelazione del potere comunista capi.

Il nostro leader comunista İbrahim Kaypakkaya, fondatore e teorico del partito maoista in Turchia e nel Kurdistan settentrionale; Quando ha detto: „Il nostro movimento è il prodotto della Grande Rivoluzione Culturale Proletaria“, ha affermato che l’inizio e i compiti dell’epoca sono sulle spalle del nostro partito. E quando è stato assassinato, ha sottolineato che, con la guida della scienza MLM, la liberazione del proletariato e delle sezioni oppresse e sfruttate del popolo in Turchia e nel Kurdistan settentrionale sarebbe stata assoluta con la vittoria della guerra popolare, e che tale un peso era sulle spalle del suo partito.

Il sole del marxismo, del leninismo, del maoismo ha sciolto gli iceberg dell’imperialismo nelle mani del proletariato in Turchia e Kurdistan settentrionale, India, Nepal, Filippine e Perù. In molte parti del mondo, i partiti comunisti maoisti che prepararono alla vittoria le guerre popolari sotto la guida del proletariato contro il servo giurato dell’imperialismo, gli apparati statali fascisti dei paesi semifeudali e semicoloniali, conservarono la loro esistenza vitale pagando un prezzo pesante.
La rivolta del proletariato e degli strati poveri contro lo sfruttamento, l’oppressione e il banditismo imperialista in Perù ha rivelato anche le doglie della nascita del partito comunista marxista, leninista e maoista. In mezzo a tutte queste grida, il Partito comunista peruviano ha preso il suo posto sulla scena della storia indossando l’ideologia del marxismo.

Il PKP MLM è un partito, e il suo fondatore e teorico, il presidente Gonzalo, ha insistito sul „MLM non necessariamente maoismo“ e ha proceduto applicando la guerra popolare a condizioni uniche, che hanno scosso profondamente lo stato schiavo peruviano, in particolare l’imperialismo statunitense. Il Partito Comunista Peruviano, che si è radicato nel popolo in breve tempo, ha iniziato a scuotere Washington dalla capitale Lima con i passi della rivoluzione sotto la guida del proletariato.
Quando le mosse strategiche e gli
sforzi del presidente Gonzalo per sviluppare la guerra popolare maoista, da lui sostenuta , iniziarono a dare i loro frutti, le mosse offensive e di circoncisione del nemico
acquistarono slancio .

Il presidente Gonzalo, mentre guidava il PKP,
mostrava anche ai popoli dell’America Latina e del mondo la via per la vera liberazione. Ha rivelato che siamo nel 3° e più alto stadio della Scienza Proletaria, con
la sintesi di UKH della realtà classicamente storica e contemporanea di Mao portata alla coscienza, insieme all’abile applicazione della scienza MLM in condizioni peruviane
. Anche UKH ha lottato
e l’ha fatto accettare. È questa
realtà che distingue il presidente Gonzalo da qualsiasi leader comunista nel CICR . Il lavoro del presidente Gonzalo va studiato e compreso. Ha guidato il
partito comunista teorico-politico con il proletariato peruviano dal 1980 fino al 12 settembre 1992, quando fu imprigionato.
ha reso la sua gente suddita della guerra popolare. Ma non è tutto. Con la
sua comprensione delle dimensioni universali della guerra popolare
, ha chiarito che il proletariato ha una forte strategia militare verso la rivoluzione mondiale del proletariato . La missione del presidente Gonzalo nella storia
sarà affrontata e messa in atto dai MLM con questi contributi.

La sua arguzia e le sue mosse strategiche maoiste hanno
creato le condizioni „normali“ per essere il principale nemico dello stato fascista peruviano e dei banditi imperialisti . Gli attacchi del nemico e il circolo sempre più ristretto
furono ripagati e il 12 settembre 1992 il presidente Gonzalo e molti dei suoi compagni furono fatti prigionieri. I suoi nemici speravano di
esporre e
umiliare il presidente Gonzalo in una gabbia davanti alla stampa mondiale il 28 settembre e di imprigionare il proletariato mondiale ei suoi popoli nei muri della paura con queste immagini

Lui, d’altra parte, stava sparando il suo pugno „gabbia“ dalla sbarra di ferro in
faccia ai banditi imperialisti a nome del proletariato mondiale e dei popoli e delle nazioni oppressi ed estinti, gridando con la forza che aveva ricevuto dalla sua ideologia;
Viva il marxismo, il leninismo, il maoismo, viva la vittoria della guerra popolare! Il
clima nebbioso che il nemico voleva creare con discredito, demagogia e manipolazioni è
stato distrutto dal PKP e dalla Guerra Popolare da esso guidata .

Abimael Guzman
Reynoso, detenuto presso la base navale di Callao , prima a morte e poi all’ergastolo aggravato , è
stato un sostenitore della scienza MLM fino al suo ultimo respiro come presidente Gonzalo, leader del PKP e uno dei leader dell’UKH . Il ricovero in ospedale del compagno Gonzalo il 20 luglio e il
fatto che le informazioni concrete sulla sua salute non fossero condivise dallo stato fascista peruviano hanno
portato serie preoccupazioni per la sua vita . I compagni maoisti di molti paesi del mondo hanno
organizzato campagne per difendere la salute e la vita del presidente Gonzalo e hanno intrapreso azioni in molti paesi

In 29 anni di grave isolamento, il leader comunista ha
continuato a incutere timore nell’imperialismo e nel suo lacchè nativo, lo stato fascista peruviano . L’11 settembre Gonzalo fu dichiarato morto.
Il compagno Gonzalo, assassinato dallo stato peruviano , ha segnato la storia come combattente
, leader indomito, dedito al proletariato mondiale, in particolare al proletariato peruviano , e ai popoli oppressi , con la linea della guerra popolare, nonostante ogni tipo di attacco .

Continuerà ad essere un’arma nelle mani del proletariato mondiale, una torcia inestinguibile nella sua coscienza. Invitiamo
le forze e il popolo maoisti, in particolare dalla Turchia e dal Kurdistan settentrionale, ad
abbracciare la memoria comunista delle forze internazionali comuniste-rivoluzionarie Presidente Gonzalo e
a sostenere con forza gli eventi di commemorazione che si terranno . Dobbiamo assumerci il nostro dovere di adempiere alle nostre
responsabilità rivoluzionarie
, conoscendo il nostro rancore di classe e agendo con la consapevolezza di ritenere responsabile dell’omicidio del compagno Gonzalo dalle potenze imperialiste e dallo stato fascista peruviano .

Il leader comunista Gonzalo è immortale!
Viva la vittoria della guerra popolare!
Viva l’internazionalismo proletario!
Viva il marxismo, il leninismo, il maoismo!”

Güncel Haber, Gündem, Ölümsüzlerimiz, Perspektif
MKP MK-SB: Gonzalos Vertrauen, das Rote Flag des Proletariats wird in Peru und auf der ganzen Welt Schweben!

„Die politischen Manöver des imperialistischen Kapitalismus, wie Ausbeutung, Besatzung, ungerechte Kriege und natürliche Massaker, die die natürliche Folge der Anarchie der Produktion sind, haben von Zeit zu Zeit an Schwung verloren, indem sie die Stahlmauer des Weltproletariats getroffen haben.

Die Entschlossenheit zum Kampf, die den Weg zum endgültigen Sieg des Proletariats ebnete, wurde durch verschiedene politisch-politische Angriffe des Imperialismus zu frustrieren und zu zerschlagen versucht. Bewaffnet mit der Wissenschaft des Marxismus, Leninismus und Maoismus in vielen Zentren der Welt haben die kommunistischen Parteien der Arbeiterklasse, der werktätigen Bauernschaft und allen unterdrückten Teilen bewiesen, dass eine Welt ohne Grenzen, Kriege und Ausbeutung mit ihren Blut- und Lebenskämpfen möglich ist .

Der kommunistische Führer des Proletariats, Lenin, unterstrich, dass unser Zeitalter das Zeitalter der proletarischen Revolutionen sei, sagte: „Es ist die Hauptpflicht der revolutionären Partei, die Wechselbeziehungen der Klassen aufzudecken“, und er erklärte, dass die Aufgabe der Erfüllung der Aufgaben des Zeitalters ruht auf den Schultern der kommunistischen Parteien. Der Volkskrieg und die Große Proletarische Kulturrevolution, die unter der Führung des Vorsitzenden Mao in China den Sieg errungen hat, spielen eine äußerst wichtige Rolle bei der Wiederbelebung der kommunistischen Weltbewegungen in ihrem eigenen Land und bei der Ermächtigung und Enthüllung der kommunistischen Führer.

Unser kommunistischer Führer İbrahim Kaypakkaya, der Gründer und Theoretiker der maoistischen Partei in der Türkei und Nordkurdistan; Als er sagte: „Unsere Bewegung ist das Produkt der Großen proletarischen Kulturrevolution“, sagte er, dass der Beginn und die Aufgaben des Zeitalters auf den Schultern unserer Partei liegen. Und als er ermordet wurde, betonte er, dass die Befreiung des Proletariats und der unterdrückten und ausgebeuteten Bevölkerungsschichten in der Türkei und Nordkurdistan unter der Führung der MLM-Wissenschaft mit dem Sieg des Volkskrieges absolut wäre, und dass solche eine Last lag auf den Schultern seiner Partei.

Die Sonne des Marxismus, Leninismus, Maoismus ließ die Eisberge des Imperialismus in den Händen des Proletariats in der Türkei und Nordkurdistan, Indien, Nepal, den Philippinen und Peru schmelzen. In vielen Teilen der Welt haben die maoistischen kommunistischen Parteien, die unter der Führung des Proletariats die Volkskriege zum Sieg gegen den eidesstattlichen Diener des Imperialismus vorbereiteten, die faschistischen Staatsapparate der halbfeudalen, halbkolonialen Länder, ihre vitale Existenz bewahrt indem man einen hohen Preis zahlt.
Die Revolte des Proletariats und der armen Bevölkerungsschichten gegen Ausbeutung, Unterdrückung und imperialistische Banditentum in Peru offenbarte auch die Geburtswehen der marxistischen, leninistischen und maoistischen kommunistischen Partei. Inmitten all dieser Schreie nahm die peruanische Kommunistische Partei ihren Platz auf der Bühne der Geschichte ein, indem sie die Ideologie des Marxismus anlegte.

Die PKP MLM ist eine Partei, und ihr Gründer und Theoretiker, Vorsitzender Gonzalo, bestand auf „MLM nicht unbedingt Maoismus“ und wandte den Volkskrieg auf einzigartige Bedingungen an, die den peruanischen Sklavenstaat, insbesondere den US-Imperialismus, zutiefst erschütterten. Die peruanische Kommunistische Partei, die sich in kurzer Zeit im Volk festsetzte, begann Washington mit den Spuren der Revolution unter der Führung des Proletariats aus der Hauptstadt Lima zu erschüttern.
Als Präsident Gonzalos strategische Schritte und
Bemühungen zur Entwicklung des maoistischen Volkskrieges, den er unterstützte , Früchte trugen,
gewannen die Offensive und Beschneidungsbewegungen des Feindes an Dynamik .

Während Präsident Gonzalo die PKP anführte,
zeigte er den Völkern Lateinamerikas und der Welt auch den Weg zur wahren Befreiung. Er enthüllte, dass wir uns in der dritten und höheren Stufe der proletarischen Wissenschaft befinden, mit der
Synthese von Maos klassisch-historischer und zeitgenössischer Realität
durch das UKH zusammen mit der meisterhaften Anwendung der MLM-Wissenschaft unter peruanischen Bedingungen . UKH kämpfte auch
und bekam es akzeptiert. Es ist diese
Realität , die Präsident Gonzalo von jedem kommunistischen Führer im IKRK unterscheidet . Die Arbeit von Präsident Gonzalo muss studiert und verstanden werden. Er führte
von 1980 bis zum 12. September 1992, als er inhaftiert wurde, die theoretisch-politische kommunistische Partei mit dem peruanischen Proletariat.
machte sein Volk zu Untertanen des Volkskrieges. Aber das ist nicht alles. Mit
seinem Verständnis der universellen Dimensionen des Volkskrieges
stellte er klar, dass das Proletariat eine starke militärische Strategie gegenüber der proletarischen Weltrevolution verfolgt . Die Mission von Präsident Gonzalo in der Geschichte
wird von MLMs mit diesen Beiträgen angesprochen und umgesetzt.

Sein schneller Witz und seine maoistischen strategischen Schritte
schufen die „normalen“ Bedingungen dafür, dass er der Hauptfeind des peruanischen faschistischen Staates und der imperialistischen Banditen war . Die Angriffe des Feindes und der schrumpfende Kreis
zahlten sich aus, und am 12. September 1992 wurden Präsident Gonzalo und viele seiner Kameraden gefangen genommen. Seine Feinde hofften ,
Präsident Gonzalo am 28. September in einem Käfig vor der Weltpresse zu entlarven und zu
demütigen und mit diesen Bildern das Weltproletariat und seine Völker in den Mauern der Angst einzusperren

Auf der anderen Seite schlug er
den imperialistischen Banditen im Namen des Weltproletariats und der unterdrückten und ausgelöschten Völker und Nationen seine eiserne „Käfig“-Faust ins Gesicht und schrie mit der Kraft, die er aus seiner Ideologie schöpfte;
Es lebe der Marxismus, Leninismus, Maoismus, es lebe der Sieg des Volkskrieges! Das
Nebelwetter, das der Feind mit Diskreditierung, Demagogie und Manipulationen schaffen wollte,
wurde von der PKP und dem von ihr geführten Volkskrieg zerstört.

Abimael Guzman
Reynoso, der auf dem Marinestützpunkt Callao zunächst zu Tode und dann zu schwerer lebenslanger Haft festgehalten wurde ,
war bis zu seinem letzten Atemzug ein Verteidiger der MLM-Wissenschaft als Präsident Gonzalo, Führer der PKP und einer der Führer des UKH . Die Einweisung des Genossen Gonzalo am 20. Juli ins Krankenhaus und die
Tatsache, dass der faschistische peruanische Staat keine konkreten Informationen über seinen Gesundheitszustand teilte,
brachten ernsthafte Sorgen um sein Leben mit sich . Maoistische Genossen aus vielen Ländern der Welt
organisierten Kampagnen zur Verteidigung der Gesundheit und des Lebens von Präsident Gonzalo und ergriffen in vielen Ländern Aktionen

Nach 29 Jahren schwerer Isolation versetzte der kommunistische Führer
dem Imperialismus und seinem einheimischen Lakaien, dem faschistischen peruanischen Staat, weiterhin Angst. Am 11. September wurde Gonzalo für tot erklärt.
Genosse Gonzalo, der vom peruanischen Staat ermordet wurde , hat sich in der Geschichte als
Kämpfer, ein unbeugsamer Führer, der dem Weltproletariat, insbesondere dem peruanischen Proletariat, und den unterdrückten Völkern gewidmet ist , mit der Linie des Volkskriegs, trotz alle Arten von Angriffen .

Es wird weiterhin eine Waffe in den Händen des Weltproletariats sein, eine unauslöschliche Fackel in seinem Bewusstsein. Wir rufen
die maoistischen Kräfte und Völker, insbesondere aus der Türkei und Nordkurdistan, auf,
das kommunistische Gedenken an den internationalen kommunistisch-revolutionären Kräften Präsident Gonzalo
zu begrüßen und die abzuhaltenden Gedenkveranstaltungen nachdrücklich zu unterstützen. Wir müssen unserer Pflicht zur Erfüllung unserer
revolutionären Verantwortung
nachkommen, indem wir unseren Klassengroll kennen und im Bewusstsein handeln, für die Ermordung des Genossen Gonzalo durch die imperialistischen Mächte und den faschistischen peruanischen Staat zur Rechenschaft gezogen zu werden.

Der kommunistische Führer Gonzalo ist unsterblich!
Es lebe der Sieg des Volkskrieges!
Es lebe der proletarische Internationalismus!
Es lebe der Marxismus, Leninismus, Maoismus!“


eine Antwort schreiben

Angemeldet als RedMasterAusloggen?


Güncel Haber, Gündem, Perspektif, Yazarlar

 ‘‘Bir siyasal partinin kendi yanılgıları karşısında ki tutumu, bu partinin ciddi olup olmadığını, kendi sınıfına karşı ve emekçi yığınlara karşı görevlerini gerçekten yerine getirip getirmediğini saptayabilmemiz için en önemli ve en güvenilir ölçütlerden biridir. Yanılgısını içtenlikle kabul etmek, nedenlerini arayıp bulmak, bu yanılgıya yol açan koşulları tahlil etmek, yanılgıyı doğrultma yollarını dikkatle incelemek: işte ciddi bir partinin belirtileri bunlardır.‘‘ Lenin

Tarihine bağılılık, eleştiri-özeleştiri silahını kuşanmak, kitlelerle sıkı bağlar devrimci gelişmeleri hızlandırır, zenginleştirir. MLM hareketlerin niteliğinin belirlenmesinde bütün işlevlerin rolü varsa da asıl belirleyici olan Proleter ideolojidir. Devrimci teori, pratik ve eğitim yoluyla ulaşılabilir olan bu yeti ve nitelik; kadroların yalnızca teorik kavrayışı kazanması açısından değil; yaşamlarının devrimci ve sınıf bilinçli bir temele dayandırılmasını belirlemesi açısından da son derece önemlidir.

Proleter ideolojiye sahip olmanın önemli bir koşulu olan eleştirel düşünme, sınıf mücadelesinin doğru ideolojik zeminde yürütülmesi için ön koşuldur. Partimizde, 1972’lerden günümüze oldukça zengin bir içerik kazanmıştır. Geliştirilen tanım ve kuramlar arasındaki çeşitli farklılık ve uzlaşmazlıklar (iki çizgi) Parti yaşamına canlılık getirebilecekken ne yazıkki çoğu zaman iki çizgi mücadelesinin doğru bir yöntemle ele alınmaması sonucu, sınıf mücadelesinde olunması gereken noktanın gerisine düşülmesine yol açmıştır. Sınıf mücadelesinin ağır koşulları kadar, MLM den sapmalar, yaratıcı uygulamasında yetersizlikler, sınıf mücadelesinin ihtiyaçlarına yanıt olma çabaları ve bu diyalektik içinde bir çok ağır saldırı ve yenilgi süreçlerinde, yol alma, varlığını koruma çabaları esnasında geleceğe ışık tutan dersler ve başarıların yanısıra yetersizlikler ve başarısızlıklarda tarihimizin gerçekleridir. Bir başka gerçeğimizse Partimiz canla başla yılmadan her engeli ve zorluğu aşarak başta enternasyonal proletaryaya olmak üzere, halklarımıza karşı devrimci sorumluluğunun bilincinde olarak sınıf mücadelesinin engin denizinde mücadelesine devam etmektedir.

Günümüzde eleştirel düşüncenin gelişim göstergesi olabilecek yeterliliğe, Partimiz MKP’nin 3. Kongresi ile tutum ve stratejik kavrayışa ilişkin kollektif bir düzeyin yakalandığı söylenebilir. Bu gelişme de doğal olarak bir yandan düşünme yeterliliklerinin, MLM örgütlenmenin sınıf mücadelesi ve Parti ortamında mücadele ve eğitim yoluyla geliştirilebileceği düşüncesini güçlendirmekte, öte yandan da MLM düşüncenin gelişimine yönelik yöntem ve tekniklerin ilerletilmesine temel oluşturmaktadır.

Devrimci stratejik önderlik, bilimsel entelektüel birikime dayalı beceriler gerektiren bir süreçtir. MLM analiz ve değerlendirmelere dayalı sonuçlar elde edilen bu süreç; algı-kavrama-bilinç veya düşünme, araştırma ve karar vermek üzere üç işlevli bir dizi içerisinde gerçekleşir. Düşünme işlevinin temel amacı, sınıf savaşımımızda olaylara bilimsellik yüklemek, bu olayları kategoriler halinde sınıflandırmak ve özgün bir biçimde hayata uygulamaktır.

Yargıda bulunma, kavrama, çözümleme, açıklama, tanımlama, karşılaştırma ve bir senteze ulaşma gibi eylemlerimiz sorgulamanın bu işlevi kapsamında gerçekleşir. MLM bilimi ise, düşünme ve sınıf mücadeleleri yoluyla yaratılmış olan devrimci momentleri değerlendirme de kriter işlevini görür ki, hatalarımızı, bunalımlarımızı, zaaflarımızı vb tutumlarımızı  bu muhasebe sonucunda görür ve tekrar etmekten kaçınırız. Muhasebeye gelince, o da olası sosyalizm hedeflerimize uygun eylemleri gerçekleştirmek için gereksindiğimiz devrimci enerjiyi sağlamaktadır. Bu enerjiye dayanarak, devrimci kadro, devrimci örgütlenme ve devrimci mücadele gereksinimlerine yönelir.

Devrimci örgütlenme ve kişinin düşüncesinin, mücadelenin bu işlevleri ile bağımlı ve dinamik bir etkileşimi söz konusudur. Ancak, işlevsel açıdan “devrimci teori”nin rolü diğerlerine göre daha belirleyicidir. Çünkü özne olarak KP ve kadro, bu teorinin ışığında kendini örgütleyebilir ve pratiğe yön verebilir. Günümüzde MLM düşünce sistemi, bir işlev olarak sınıf mücadelesine doğru müdahalenin en gelişkin ideolojik-politik zirvesidir; aynı özellikleri göstermeyen, kendiliğindenci, tasfiyeci-revizyonist eklektik düşünce sistemleri, kitleleri örgütlemeye, güç biriktirmeye değil dağınıklığa ve çürümeye yol açmaktadır. Buna karşın yalnızca MLM, özellikle Maoizm’e sahip olanlar sürece denk düşen örgütlenme ve gelişme kanallarını açıp sınıf mücadelesini proleter ideoloji doğrultusunda düzenleyip, hataları düzeltme işlevine sahiptir.

Nitekim Partimiz MKP’nin 3. Kongre kararları ile sürece müdahalesi ve yaratttığı enerji, Partinin yeniden MLM ilkeler ve Maoist proğram ve strateji doğrultusunda inşaası çağrısı kitleler içinde örgütlememizi dikkat merkezine oturttu. Ezilenlerce gerçekçi bulunması ve giderek ilgi kaynağı olması, tümüyle coğrafyamız devrimci hareketimizin ihtiyaç duyduğu Proleter önderlik misyonu için MLM’i kullanım biçimine bağlı bir sonuçtur.

Bir diğer deyişle; tarihsel eksiklik ve hatalarımıza yaklaşımda, Öncü Parti olarak kendimizi ve  devrimci kitle hareketini düzenleme ve düzeltme için iki çizgi mücadelesi, kitle çizgisi, demokratik merkeziyetçilik ve parti içi demokrasinin doğru uygulaması, Partinin illegal temeli ve silahlı mücadele  örgütü olarak yeniden yaratılması işlevini gerçekleştirmiyorsa; tarihimize ve hatalarımıza bakışımız oportunist ve anti-devrimci bir nitelik kazanır ki, bu yaklaşımın ulaştırdığı niteliğe “tasfiyeci revizyonizm” adını vermekteyiz.

Tasfiyeci revizyonizm salt grupsal çıkarlarımız için havadan ortaya atılmış bir temelsiz suçlama değildir. Hatta bu isimlendirme bizim yeni keşfettiğimiz içi boş bir sloğan olup olmadığını anlamak için 1. Kongre İdeoloji Belgemize başvuralım.

‘‘Partimizin Kaypakkaya sonrası tarihi gelişiminde karşılaşılan olumsuzluklar, yüz yüze gelinen krizlerin temelinde, MLM’den uzaklaşmalar yatmaktadır. Ürünü olduğumuz Büyük Proleter Kültür Devriminin öneminin küçümsenmesi, kuruluş temellerimizden bir kırılmayı, savrulmayı ifade eder. Tüm kriz ve savrulmalar bu kırılma temelinde var olmuşlardır. Esas mesele, asıl halkanın kavranması ve çözülmesidir. Bunun yerine şu veya bu hatalı sonuç üzerindeki münakaşalar, atılacak bazı olumlu adımlar ve doğrular, köklü çözümlere ulaşmaya yetmez. Bir el kültür devriminde, diğeri başka bir duruş görüldü ki, sadece eklektik-merkezci bir yola sürüklemektedir. Bu sürüklenişin temel nedeni olan, büyük proleter kültür devrimi ya da Maoizm’den uzaklaşmayı görüp, esas halka olan meseleyi çözerek netliğe ulaşmak yerine, sonuçlar üzerindeki boğuşma, köklü değil- kısmi cebelleşmedir. Gerçek çizgi mücadelesi böyle ele alınamaz. Maoizm’mi?, revizyonizm’mi? Temel mesele budur.‘‘(Sayfa: 61)

Geçmiş devrimci süreçteki hareketlerimize ve ordan doğan hatalarımıza gerçekçi devrimci bir bakış açısı ise, hiç kuşkusuz bilimsel bir çizgide yol alınmasını gerektirir. Bu süreç, tartışmalı bir konu üzerinde sorular sorulmasından; yanıt için gerekli bilgilerin araştırılmasına, çözüm yollarına yönelik yorum ve çıkarımların geliştirilmesinden; bu araştırma, soruşturma üzerine kurulmuş devrimci sonuçlar elde edilmesine, bulgu ve sonuçların sentezine uzanan kollektif sorgulayıcı ve devrimci bilimsel bir yolu izler.

Eylemimizi MLM normlara ve politikaya uygun kılan böyle bir hareket tarzı, bilim ve tecrübelerden öğrenme yoluyla kazanılmış, geçmişimizde ki problemli süreçleri çözme becerileri ile olanaklıdır. Araştırma soruşturma da yöntemsel değişimin çözümleme ölçütlerini, problemlerdeki değişimin ise çözüm yolunu doğrudan değiştirdiği, herşeyin bu minvalde bir düşünme/uygulama eylemi içinde gerçekleşmesi; sonuçlarımızın Maoist adalet ve hukuk normlarına uygunluğu açısından hayati önem taşımaktadır.

Bu bağlamda, 49 yıllık Parti tarihimizde, mücadele ile bağlantılı süreçlerle ilgili bir çok sorunlar yaşanmıştır. Bunlardan kimi ideolojik-politik farklılaşmalar nedeniyle yada kimi zamanda örgütsel yöntemsel yanlışlar sonucu ortaya çıkan sorunlar ve veya bunların ele alınışında ki yetersiz veya aceleci kararların sonucunda doğan ideoloji, örgüt ve hukuk sorunlarıdır.

Partimiz, kimi dönemlerde, gerçekleştirdiği kongre ve konferanslarla, veya bu süreçlerin sonunda çözümüyle görevlendirdiği önderliklerin pratikleriyle,  esas olarak çözümlere kavuşturmuşsa da kimi örneklerde olduğu gibi sürgit sürüncemede kalmasından dolayıda ciddi siyasi hatalar ve haksızlıklarda günümüze kadar gelebilmiştir. Bu konuda da parti olmanın sorumluluğunu taşıyan proletarya partisi, kitlelerden gelen sese kulak vererek, sorunlara vakıf oldukça ve başvurular üzerine, proleter adalet anlayışı ile hareket edecektir/etmektedir.

Örgütsel sürecimizin herhangi bir kesitinde, ideolojik, politik yetersizliklerimiz ve hatalarımızın üzerine gittiğimiz gibi her hangi bir yoldaşımıza haksız bir dönem yaşatılmışsa, bu süreçleri itina ile ele alarak, Maoist araştırma soruşturma yöntemimizle çözüme ulaştırma zorunluluğumuz vardır. Bu konuda MLM tarihimiz bize yetkin bir ideolojik birikim ve Proleter adalet anlayışı kazandırdı. Bu güvenle, partimizin örgütsel süreçlerinde, çeşitli sorunlar nedeniyle gerekçeli gerekçesiz tavırlarla karşılaşmış, yanlış yol ve yöntemlerle yada hukuksuz bir şekilde örgütsel süreçleri, ilişkileri ve kolektif  emek ürünümüz olan Partiye katkıları ile bağdaşmayan uygulamalarla karşılaşmış başta yoldaşlarımız ve dostlarımızı çekincesiz partimizle ilişkilenme ve başvurmaya çağırıyoruz.

Partimiz olgulardan hareketle ve zaman mekan ilişkisi içinde ele alarak sorunları inceleyecek, araştıracaktır. Bu araştırmanın doğurduğu sonuçlar açısından başvuran bireyin devrimci örgütlememizdeki süreci, davranışları, faaliyetleri kapsamlı olarak soruşturulacaktır. Başvurulardaki samimiyet, açıklık, sorunların ortaya çıkışındaki koşullar, Parti ve bireyin sorun karşısındaki konum ve payları dikkate alınacak ve bu süreci aynı zamanda kazanma temelinde bir eğitim süreci olarak ele alınacaktır. Sorunlar bu yaklaşımla ele alınmaktadır. Diyalektiği, değişim yasasını, olumlu- olumsuz yönelimi dikkate almayan, statik, tutucu, gıdasını bilimden değil geri toplumsal kültürden alan, linççi, goygoycu, dedikodu ve bencil burjuva sınıf yapısından alan yaklaşımlar hakkında özellikle Mao Zedung yoldaşın başta liberalizm üzerine olmak üzere bir çok öğretisini ve çelişkiler üzerine bilimsel öğretisini esas almaktayız. Proleter adalet anlayışımızın temelinde Komünizmin ve devrimin çıkarları dışında bir sınıf dışı yaklaşıma prim vermeme noktasında kararlıyız.

Bu konuda, Parti tarihimizde 1. Kongre İdeoloji Belgesinde yer alan şu düşünceler üzerinde herkes yaklaşımlarını gözden geçirmelidir:

‘‘Parti ve halk içi birlikte ciddi mesafeler (nitelik olarak) katetmek için lafzını eden değil, bu gerçeklerin de bilincinde olmak şarttır. Bilincinde olan insanın pratiği de sağlam olur. Bilincinde olan, parti ve halk içinde ileri-faal unsurları birliğin motoru olarak devreye sokarak geride kalanları da kazanmak için, orta unsurları da birleştirir. Hata yapanlara daima çözüm yolu gösterir. Düzelmelerine yardımcı olur. Parti ve halk içerisinde cezalandırma, gelecekte benzer hataları önlemek, bunlara karşı insanları duyarlı kılmak içindir. Ve temel içeriği de eğitimdir. Tersi, öç alma çizgisidir. Emekçiler için zafer kazanmaya kilitlenenler, Maoist birlik-eleştiri-birlik ilkesinde titiz olurlar. Mao şöyle der;

“Yoldaşlarına düşmana davranır gibi davranmak, düşmanın davranışını benimsemek demektir.” Devrim, düşmana benzemeyi asla kabul edemez. Bu, devrimin kendisine yabancılaşması, tersine dönüşmesidir. Halk içi sorunların ele alınmasındaki şiddet çizgisine savrulanlar ne derlerse desinler böyle bir yabancılaşmadan muzdariptirler.‘‘  (Sf 56-57) 

Nedir düşmana benzemek? Herhangi bir suçlama yapmadan ve veya somut gerekçelerini ortaya koymadan insanları yıllarca şaibe altında bırakmak, yada suçlayıp gerekçe ve delillendirme ihtiyacı duymadan ‚‘‘ben suçladım sen kendini akla‘‘ gibi burjuva hukukunun dahi gerisine düşen yaklaşımlardır. Bu metot Maoist parti ve onun adaleti açısından kabul edilemezdir. Bunlar en hafifi devrime zarar veren uygulamalardır.  İdeolojik çizginize itiraz eden, eleştiren bunu dile getirme cüreti gösteren kadro ve hatta taraftarları havadan sudan bahanelerle on yıllarca‚ ‘‘suçlu‘‘ muamelesi ile atıl tutarak fiilen siyaset yasağı uygulayarak geliştirilen tasarruf; klikçi, tasfiyeci, entrikacı tutum ve anlayışlardır. Bu tür yasaklarla örgütsel ilişkileri kesip, buna karşın evini, maddi olanaklarını kullanma, yasal siyaset için kurum olarak destek sunduğun zeminlere mahküm etme pratiği, işte bu en kötüsünden prağmatizm ve ne yaptığını bilmemek olur.

Bir dönem Parti faaliyetlerine omuz vermiş kadro, komutan, militan, savaşçı, sempatizan konumlarda kolektif emekte katkısı ve payı olan nice faaliyetçiyi , “DABK kafalı” diye aşağılayarak,  apolitize etme, izole etme biçiminde fiili cezalar uygulamak bir çeşit siyaset yasağı uygulamaktır.

Daha çoğaltılabilir örnekler ve biçimlerle, tasfiyeci klikçi politikaların mağduru olan yoldaşlarına karşı, egemen klikçi tasfiyeci söylemlerin gönüllü sözcüsü yada linçcisi olmak, proleter ideoloji ve parti kültürüne yabancı, burjuva yol ve yöntemlerin temsili / temsilcisi olmaktır.  Bu bağlamda yaşanan sorunlara neşter vurmak, tasfiyeciliğin hazıra konduğu ve hovardaca sağa sola savurduğu geniş Parti kitlemizin sorunları, uğradığı kırılmalar, sınıfdışı etkilerle başta yılgınlık, umutsuzluk, dejenarasyon vb. hastalıkları da gözardı etmeksizin kitle çizgisi izleme, kazanımcı olma tutmunu esas almaktayız.

Elbette her dönemin adamı olmayı bir şekilde başaran; her süreçte büyük bir kıvraklıkla kilit mevkileri kendine zimmetlemiş, ‘burjuva yaşam hakkını‘ kıskançlıkla koruyarak ortalıkta Culuk gibi kabara kabara dolaşan şefçikler, kapsama alanımıza girmemektedir. Proletarya partisinin zemini her türden bukalemunun yapışacağı bir yaşam alanı olmasa gerek.

Özellikle 3. Kongremiz sonrası bir çok eski faaliyette bulunan ve çeşitli bahanelerle tasfiyeye uğrayan yoldaşlar inşa sürecimize omuz vermek istemekte. Tüm başvuran yoldaşları devrimci bir araştırma ve soruşturmadan geçirerek faaliyete katılmak isteyenleri örgütlemekteyiz. Çelikten sağlam bir örgütleme ancak bilimsel kuşkuculuk ve devrimci teori/pratik bütünlüğüyle mümkündür.

MKP 3. Kongremiz öncesi/sonrası, devrimci adalet ve hukukumuza güvenerek bize sözlü/yazılı başvuran yoldaşlarımızdan kimi partimizce gerçekleştirilen Kardelen Harekatı, Karşı Devrimci Hücre elemanlarının başının ezildiği sürecinden; kimi sonraki süreçlerden çeşitli nedenlerle haksızlığa uğrayan yoldaşların problemli görülen süreçleri araştırılmış ve haksızlığa uğrayanların proleter ahlak ve hukuğumuz gereği kendilerine özeleştiri yapılmış ve itibarı ve hakları iade edilmiştir.

Tarihimizdeki şanlı sınıf mücadelelerimizi nasıl gururla ve onurla sahipleniyorsak, tarihimizdeki zaaflarımızın ve hatalarımızın özeleştirisini de büyük bir Komünist mütevaziliğiyle veririz. Özeleştiri bizi küçültmez, tam tersine bir daha benzeri hatalar yapmamamızı sağlar.

Proletarya Partimiz insanlardan oluşmaktadır. İşçi sınıfı ve farklı halk kesimindeki sınıf ve ara tabakaların üzerindeki burjuva -feodal hastalıkların varlığı ve bunların proleter ideoloji ve kültürle dönüştürülmesi ereğinin de sürekliliğinin bilincindedir. Bu sınıfdışı etkiler, ideolojik sapmalar, geri kavrayışlardan kaynaklı hatalar oldu ve olacaktır. Mücadele güçlerimiz MLM çizgisindeki Partimizin önderliğinde, Proleter Dünya devrimi perspektifi ile hakim karşı sınıfın işbirlikçi/ tekelci kapitalist-emperyalist sistemine karşı savaşmaktadır. Parti önderliğindeki Halk Ordumuz ve Cephemiz yarı sömürge kapitalist sosyo ekonomik yapıyı yıkarak sosyalist sosyo ekonomik toplumsal yapıyı kuracaktır. MKP, Proleter Dünya Devrimi ve Sosyalist Devrim mücadelesinde ve ilerde Proletarya Diktatörlüğü şartlarınıda kapsayacak şekilde, bu savaşım içinde burjuva sınıfdan‚ ‘ödünç’ alınmış her yanlışın özeleştirisini işçi sınıfına vererek Proleterya ya uygun ilkeleri kuşanarak mücadelenin şanlı yoluna devam ediyor ve edecektir.

Yaşasın Marxizm-Leninizm-Maoizm!

Yaşasın Partiyi yeniden inşaa sürecimiz!

Yaşasın Halk Savaşı!


Eylül 2021

Dünya, Güncel Haber, Perspektif
Freedom for President Gonzalo!

The following statements were included in the statement written by European Revolutionary Democracy and Pioneering Partizan about the campaign.

President Gonzalo (Abimael Guzman Reynoso), former head of the Communist Party of Peru (PKP), one of the leaders of the international communist movement, who was arrested by the fascist Peruvian state 29 years ago (September 12, 1992) and has since been held in a solitary cell in the Callao Naval Base Maximum Security Prison. An international campaign was launched for the health and freedom of the . President Gonzalo, who was kept in the most severe isolation conditions for 29 years and did not compromise the revolutionary resistance line despite all the attacks of repression and surrender, was admitted to a high-security military hospital on July 20, 2021, with the diagnosis of advanced skin cancer. The campaign launched by revolutionary and progressive forces in Peru for the health and freedom of 87-year-old President Gonzalo has begun to resonate around the world. 

The Peruvian revolution, led by President Gonzalo, the leader of the Peruvian Communist Party (PKP), reached its peak especially between 1980-90, the People’s War strategy was adapted to Peruvian specificity in the most effective and creative way, and this march, which progressed to victory step by step, was a great blow to both the Peruvian ruling classes and the US imperialism. struck a fear. As a result of an operation carried out in partnership with the CIA and the fascist Fujimori government, on September 12, 1992, President Gonzala and some other senior cadres of the PKP were captured. Since then, the Peruvian state, which has exhibited all kinds of dirty tricks to nullify and humiliate the Peruvian revolution and socialism claim in the person of President Gonzalo, could not get what it wanted, on the contrary, it was crushed under the revolutionary judgments of President Gonzalo. 

The message of the Peruvian state and its master, US imperialism, in the person of President Gonzalo, is to all communist-revolutionary forces. We receive this message and declare once again that we will do the necessary. President Gonzalo is one of the most important leaders of the international communist movement. Today, the efforts and campaigns to be carried out for the health and freedom of President Gonzalo are among our most important duties. Let’s spread the campaign by using all kinds of creative ways and methods, such as multilingual studies, posters, declarations, birding, writing, banners, mass meetings, press statements, etc. to be carried out on social media.

Let’s raise the slogan of Freedom for President Gonzalo in every area we are in, especially in Turkey and Northern Kurdistan. Let’s mobilize to reach this campaign to millions and to establish an international network of solidarity and struggle.

Freedom for President Gonzalo

Freedom for all political prisoners

Revolutionary Democracy-Vanguard Partisan

Dünya, Güncel Haber, Perspektif, Tutsaklar
MKP’s Campaign Call for President Gonzalo

We share with our readers a statement signed by MKP MK-SB regarding the health of President Gonzalo, who reached our site by mail, in accordance with our revolutionary responsibility. Revolutionary Democracy


To defend the life of Comrade Gonzalo, one of the leaders of the Proletarian World Revolution!
President Gonzalo, the leader of the PKP and one of the leaders of UKH, who was sentenced to death and then life imprisonment, was confirmed to be hospitalized yesterday due to his now aggravated health.

The incapacitated fascist State of Peru, President Gonzalo, who pursued ’natural‘ executions by imposing severe isolation against him, violating all civil rights and being kept in an environment that would advance the disease, away from the necessary treatment conditions for serious health problems. Abimael Guzman is responsible for all of his institutions in the event of Reynoso’s death.
The forces of the International Proletariat and the working peoples should act to protest this massacre with all means that will provide public pressure for this determined communism fighter, especially in the fields.
The Maoist Communists for this worthy communist leader; He should lead the creation of an emergency committee to defend the life of the gonzalo.

We will not and will not allow a political murder at callao naval base.
The fact that his rights as a political prisoner and as human beings have been usurped is a message to the international communist movement and the PKP, the line of resistance of President Gonzalo, who refused to go to the hospital to protest against the Peruvian State, which did nothing despite his severe health problems.
We call on the Communist Party and Groups, which are working for the Maoist Conference of United Powers, and all communist forces that refer to the Maoism line as the basis for its political existence, to demand the life and freedom of President Gonzalo in one voice, and to be decisively held accountable to the Imperialist system, especially the fascist State of Peru, if the great communist of this millennium dies.
For the life of President Gonzalo, we call on all continents to immediately implement protests and actions of all scales in a simple to complex style without bureaucracy.

The release of President Gonzalo, the development of the campaign with no less, and this
We need to go to the masses to get the campaign to the widest audience. Fascist Peru in living quarters
The right to live for President Gonzalo and to shout that his state is preparing for a political murder! President
Gonzaloya Freedom! Right now! we call for campaigns with sloffs and synaesthing.
The Proletarians of all countries and the oppressed Peoples unite!
Urgent campaign to defend President Gonzalo’s life!
Long live Marxism Leninism Maoism

July 2021

Dünya, Güncel Haber, Ölümsüzlerimiz, Perspektif
Hindistan – KP(Maoist) Şehitler Haftası Açıklaması

Hindistan Maoist Parti CC’den Şehitler Haftası Açıklaması

Yoldaşlar, Devrimci Kitleler

İnsanlar için bir hayat sermek Himalayalar’dan daha ağırdır. Sömürücü sınıflar için ölmek tüyden daha hafiftir. Hayat insanlar için en değerlidir. Komünist Devrimciler kendilerini tamamen toplumsal devrime ve halkın çıkarlarına adamaktadırlar. Her şeyi ve hayatlarını da adamak için güçlü bir amaç ile çalışırlar. Her büyük değişiklik fedakarlık ister. Sınıf mücadelesi tarihinin fedakarlıklar tarihi olduğu kadar, toplum tarihinin sınıfların oluşumundan bu yana sınıf mücadelesi tarihi olduğu da bir gerçektir.

Ülkemizde, büyük Naxalbari Silahlı Köylü mücadelesinden bu yana, son 50 yıldır Yeni Demokratik Devrim sürecinde, üst düzey liderlikten başlayarak aktivistlere ve devrimci insanlara kadar 15’000 e yakın kişi değerli hayatlarını ortaya koydu. Partimizin kurucuları, büyük liderler ve öğretmenler, şehitler Yoldaş Charu Mazumdar, Yoldaş Kanhai Chatterjee’nin formüle ettiği Uzun Süreli Halk Savaşı yolunda amaçlarına ulaşmak için canlarını feda ettiler. Temmuz 2016’dan Mayıs 2017’ye kadar 205 yoldaş ve devrimci kitle, ülke çapındaki faşist, çok yönlü saldırı, insanlara karşı savaş – ʹOperation Green, Hint egemen sınıflarının topyekun destekle ve başta Amerikan emperyalistleri olmak üzere emperyalistlerin istikametinde yoğunlaşmalarına karşı değerli yaşamlarını ortaya koydu. Şehit olan yoldaşlardan ikisi MK’nden yoldaş, 131’i Dandakaranya, 27’si Bihar-Jharkhand, 35’i Andhra-Odisha sınırından, 6’sı Odisha’dan, 1’i Telangana’dan, 2’si Batı Bengal’den ve 1’i Batı Ghats’tan. Bunların 54’ü kadın kadro ve köy kadını.

28 Temmuz, Yoldaş Charu Mazumdar’ın şehadet günüdür ve binlerce peopleʹs kahramanın anıldığı gündür. Partinin Merkez komitesi, Naxalbari’nin yıldönümünde, son bir yıldaki kayıplarının ve son 50 yıldaki şehitlerin 28 Temmuz*’dan 3 Ağustos’a kadar Şehitler haftası için büyük ölçüde kampanya çağrısı yapıyor.

Son bir yıl içinde, Hint Devrimi liderlerinin, MK üyesi ve Polit Büro Üyesi Yoldaş Narayan Sanya’nın (Vijayda) (80), MK’dan Yoldaş Kuppu Devraj’ın (Ramesh, Yogesh) (62) ölümü, devrimci hareket için onarılamaz kayıptır. Yoldaşlar Devraj ve Ajiths, 24 Kasım’da kerala’daki Neelambur ormanlık alanında ʹOperation Brahmagiriʹ kapsamında gözaltına alındıklarında, ağır işkence gördüklerinde ve vurularak öldürüldüklerinde ağır hastaydılar ve Kozhikode’ye gidiyorlardı.

Yoldaş Narayan Sanyal, kanser nedeniyle son nefesini Nisan ayının 16’sında Kolkata’da verdi. Bölge Komitesi Üyeleri – Bihar-Jharkhand’dan Kıdemli Yoldaş Raghunath Mahato ve Yoldaş Asish Yadav, Batı Bengal Yoldaşı Himadri Roy (Somenda, Bighanda), Andhra Odisha Sınırından Yoldaş Prasad ve Daya, Batı Ghats Yoldaşı Ajitha (Kaveri) şehitler arasında. Şehitler arasında – Bölge Komitesi üyesi Yoldaş Sangram Murmu (BJ), Bölge Komitesi üyeleri Yoldaşlar Prabhakar, AOB’den Kiran, Yoldaşlar Prensi (Şirket-1, ERC), Suday (Merkez Bölge), Yatin (Koel-Sankh), Sailesh, Bihar-Jharkhand’dan Ajit Yadav, Yoldaş jagath (Batı Bastar), Pali (Darbha), Kailash (EBT) Alt Bölge komitesi üyesi Yoldaş Nagendra Yadav (BJ), 33 Alan Komitesi üyesi/Müfreze Parti Komitesi Üyeleri (PLGA Mangası/Bölümü, Müfreze Komutanları ve Komutan Yardımcıları) 4 GPC ve RPC üyesi, 8 Halk Milis Komutanı, 7 lider ve Kitle Örgütü aktivisti, PLGA, Halk Milis savaşçıları, Parti aktivistleri, sempatizanlar ve devrimci halk. İki yoldaş, sağlık sorunları ve hapishane yetkililerinin ihmali nedeniyle hapishanede şehit edildi.

Şehitlerin çoğu, Budhanadi (Koel-Sankh, BJ) ve Thelam Tumnar’daki (Batı Bastar, DK) gibi düşmanın sahte karşılaşmalarında, gizli operasyonlarında ve pusularında hayatlarını ortaya koydular. Karşı devrimci katil çete TPC’nin BJ’li Palamu’daki saldırısında üç silah arkadaşı şehit oldu. AOB’den Ramguda ve BJ’den Budhanadi’deki karşılaşmalarda liderlik yoldaşlarımız ve gerilla kuvvetlerimiz kahramanca savaştılar, hayatlarını ortaya koydular ve Parti liderliğini ve kadrolarını kurtardılar. BJ Yoldaşlar Prens ve Suday’ın Sondaha pususunda; DK Yoldaşlar Anıl’daki Burkapal pususunda (PI24 Komutanı, Darbha), Ravi (Charla LOS Komutanı, Khammam, Telangana) Para-askeri güçlere karşı büyük bir cesaretle savaşırken şehit edildi. Yaşlılık, sağlık sorunları ve yılan ısırması nedeniyle çok az sayıda silah arkadaşımız daha şehit oldu.

Kadın kadrolar arasında -Kıdemli parti aktivistleri Yoldaşlar Mamatha ve Latha (Bharathi), Üyeler Budri, AOB’den Manjula (Ungi), Yoldaşlar HemlaAngu (Güney Bastar), Ramsila (RKB), Sukki, Darbha’dan Jogi, Jagbathi Yadav (Sony), EBT’den Rajbathi, BJ’den Koel-Sankh’ın Anupriya’sı ve diğer yoldaşlar çeşitli karşılaşmalarda kahramanca mücadelelerinde şehit oldular. Kadın Yoldaşlar Hemla Anju, Podiyam Sukki, Doodhi Guddi, Ratna, Adame ve köy kadınları Jyothigavade ve Hemla Sukmathi polis tarafından yakalandı, toplu tecavüze uğradı ve öldürüldü. Bu yamyamlar, bazı kadın yoldaşları öldürdükten sonra özel yerlerini insanlık dışı bir şekilde kestiler.

Tüm şehitler, Yeşil Av Operasyonu’nun üçüncü aşamasında Görev 2016 ve Misyon 2017’de hükümet silahlı kuvvetlerinin benzeri görülmemiş saldırısına karşı koyma sürecinde hayatlarını ortaya koydular. Mazlum kitlelerin çıkarları için canlarını feda eden insanların ve şehitlerin kahramanlarıdır. Şehit edilen merkez liderler, parti çizgisine sıkı sıkıya bağlı olarak birçok ebbs ve akış, iniş ve çıkışlar, bükülmeler ve dönüşlerin üstesinden gelmek için uzun süre son nefeslerine kadar sağlam durdular.

Şehitler bencillikten uzak kendilerini halkın ve Partinin çıkarlarıyla özdeşleşmiştir. Yüksek Komünist değerler, idealler, cesaret ve özveri gösterdiler. Merkez Komite, Halk Savaşı’nda hayatlarını ortaya koyan tüm bu şehitler için naçizane saygı duruşunda bulunuyor. Hindistan Yeni Demokratik Devrimi’ni Dünya Sosyalist Devrimi’nin bir parçası olarak başarıya ulaştırmak için son ana kadar savaşmaya söz verelim. İnisiyatif, cesaret ve cüret, fedakarlık ve Bolşevik ruhuyla harekete bir adım daha atalım. Şehitler haftasının bu vesilesiyle her birini hatırlayalım ve uygulamalarından ders alalım. Onların ideallerini Parti saflarının ve halkın önüne yerleştirelim ve devrimdeki rollerini oynamaları için onlara ilham verelim.

BJP liderliğindeki NDA hükümeti merkezin faşist taarruzuyla iktidara geldiğinden beri ve devlet hükümetleri Partimiz CPI(Maoist) liderliğindeki ülkenin devrimci hareketi üzerinde çok daha yoğunlaştı. Hareket, bu şiddetli gerici askeri taarruza silahlı bir şekilde karşılık vererek ve zaman zaman uygun yeni taktiklerle sosyal, ekonomik, siyasi, örgütsel ve propaganda alanlarındaki sömürücü egemen sınıflarla yüzleşerek sürdürmektedir.

Merkez ve eyalet hükümetleri, Misyon 2016 aracılığıyla Dandakaranya, Bihar-Jharkhand, AOB, Odisha, Batı Ghats ve diğer yerlerdeki devrimci hareketi yenmeyi ve ortadan kaldırmayı planlıyorlar. Hükümetlerin bu karşı-devrimci planlarına karşı mücadele sürecinde, geçen yıl siyasi, askeri ve örgütsel çabalara başladık ve Misyon 2016’yı yendik. Tüm bu çabalar, her adımda şehitlerin ve devrimci halkın fedakarlıklarını içerir. Partimize ve Halk Savaşı’ndaki insanlara kanlarıyla başarılar getirdiler. Bu durumda merkez ve eyalet hükümetleri son bir yıl içinde karşı devrimci saldırıdaki kazanımlarını pekiştirdi ve 2018’in sonuna kadar veya 2019’daki Parlamento seçimleri sırasında önümüzdeki iki ila iki buçuk yıl içinde Hint devrimini ortadan kaldırmak için emperyalistlerin rehberliğinde başka bir alçakça plan formüle etti.

Partimizi güçlendirmek için yürütülen bolşevizasyon kampanyası nedeniyle parti saflarının teorik ve siyasi anlayışı son üç yılda daha da artmıştır. Düşman taarruzuyla savaşmak için güvenleri arttı ve Halk Savaşı’nda daha aktifler. Bu yüzden, Parti’nin şu anda karşı karşıya olduğu zor durumun üstesinden gelmek amacıyla, halkı günlük yaşamlarının sorunları, sosyal, siyasi temel meseleler, devlet şiddetine karşı daha büyük bir şekilde seferber ediyorlar. Sınıf mücadelesi yoğunlaşıyor. PLGA kuvvetlerimizin düşman kuvvetlerine karşı silahlı misillemesinde iyileşme var. Kütle tabanı güçleniyor.

Halk düşman saldırılarına karşı direniş giderek artıyor. Polis, Parti ve Örgüt aktivistlerini yasadışı olarak tutukladığında, polis güçleri Parti eylemcilerimizi ve insanları barbarca öldürdüğünde insanlar direniyor. Ayrıca kadınlara toplu tecavüzler olduğunda ve tecavüz ettikten sonra öldürüldüklerinde misilleme yapıyorlar. Polis ayrım gözetmeksizin Parti aktivistlerine, PLGA birimlerine ve halka ateş ettiğinde, cesetlerle insanlık dışı davranıp karakollara götürünce, halk karakolları kuşatıyor. Subaylarla birlikte savaşıyorlar, şehidin naaşlarını geri alıyorlar ve son ayinlerini yapıyorlar.


Düşmanın yoğunlaşan faşist taarruzu ile ülkede ve dünyada gelişen ekonomik kriz arasındaki diyalektik ilişkiyi derinden ve kapsamlı bir şekilde anlamalıyız. Düşman kuvvetlerinin artan saldırganlığı ile ülkede iktidara gelen Hindu faşist güçlerin emperyalist çıkarları arasındaki ilişkiyi açıkça fark etmeliyiz. 2008 ekonomik krizinden çıkabilmek için emperyalistler belli politikalar üstlendiler ama başaramadılar. Sonuç olarak ülke çapında taarruzlarını yoğunlaştırdılar. Bunun bir parçası olarak Modi hükümetinin liderliğindeki Comprador egemen sınıfları, neo-liberal ekonomi politikalarını emperyalistler yönünde daha agresif bir şekilde uyguluyorlar. Modi-Mohan Bhagawat-Amit Şah klişesinin son üç yıldır uyguladığı tüm Brahmanical Hindu faşist politikaları, emperyalistlerin ve feodal sınıfların çıkarlarını agresif bir şekilde uygulamayı amaçlamaktadır. Ülkemizin mazlum sınıflarına, ezilen milletlerine ve mazlum sosyal topluluklarına karşıdırlar. Ülkedeki geniş kitlelerin hayatlarını zindan ediyorlar.

Modi hükümetinin Indiaʹ’da ʹMake adına ülkenin kalkınması hakkındaki tüm büyük konuşmaları, ʹStart Indiaʹ sadece propagandadır. Ülkenin sanayi sektörü iktidara geldikten üç yıl sonra bile zayıf. İşsizlik, temel malların fiyatlarındaki artış, tarım krizindeki artış bu ʹdevelopmentʹ sığlığını ortaya çıkarmakta. Yoksulluğun ortadan kaldırılması adına ortaya çıkardığı çeşitli planlar başarısız oldu. Modi hükümeti geçtiğimiz günlerde Yüksek Mahkemeye bir açıklama yaptı ve buna göre her yıl 12 bin çiftçi zamansız yağmurlar, kuraklık, borçluluk ve mahsulleri için ücret fiyatlarının olmaması nedeniyle intihar ediyor. Bu kriz yoğunlaştı ve Pencap, Maharashtra, Madhya Pradeş ve Gujarat çiftçileri kredilerden, uygun ücret fiyatlarından ve sübvansiyonlardan feragat talep eden militan mücadelelerine girişiyor.

Modi yönetiminin üç yılında, Brahmanical Hindu faşist güçlerinin ülkenin Dalitlerine ve Müslümanlarına yönelik saldırıları artmaktadır. Şu anda Modi hükümetinin tüm ülkede kesimini yasaklama gündemi var. Uttar Pradeş’teki Dadari’den başlayarak, Sahrapur, Gujarat’taki Una, Alwarin Rajasthan’da bu tür saldırılar oldu. Bu saldırılarda Dalitler, Müslümanlar, Adivasi ve diğer mazlum kastlar Una’da seferber oldular ve Hindu Komünizmi ile yüzleşmek için bir eylem planı formüle ettiler.

Aşiret ve kabile dışı insanlar yerinden edilme sorunuyla ilgili militan mücadeleleri yürütüyorlar. Jharkhand’daki Chota Nagpur’un kabile halkı, Chotanagpur Kiracılık Yasası ve Santhal Pargana Kiracılık Yasası’ndaki değişikliklere karşı büyük çaplı mücadeleler aldı. Telangana’da, Chotanagpur Kiracılık Yasası ve Santhal Pargana Kiracılık Yasası’nda „harithahaaramʹ (yeşil kuşak) adıyla yapılan değişikliklere karşı hükümet tarafından aşiret topraklarına el koyma politikalarına karşı militan mücadelesi çıktı. Aşiret halkının yer değiştirme karşıtı mücadeleleri son bir yıl içinde Chhattisgarh, Maharashtra, Jharkhand, Andhra Pradeş ve Odisha’da militan formu aldı.

Rohith’in Haydarabad’da intihar Vemulaʹs, 2015’te Delhi’deki Jawaharlal Nehru Üniversitesi’nin öğrenci liderlerine yönelik ʹseditionʹ suçlamalarından sonra, ülke genelindeki ilerici öğrenciler, Dalit, Adivasi ve dini azınlık öğrencileri Hindu faşist saldırısına karşı birleşik mücadelelere girdiler. Benzer şekilde, bu yıl Delhi’deki Ramjas Koleji’nin ilerici öğrencilerine Hindu Sanghparivar’ın saldırılarına karşı 14 eyaletteki Üniversiteler ve Kolejlerin öğrencileri ve profesörlerinin büyük ölçekli bir birleşik hareketi vardı.

Kadınlara yapılan zulümler sürekli artıyor. İstatistiklere göre her üç dakikada bir kadına şiddet var. Çeyiz cinayetleri nedeniyle her yıl sekiz bin kadın ölüyor. 50 bin vahşet olayı yaşanıyor ve 40 bin kadın kaçırılıyor. Artan feodal, emperyalist kültür nedeniyle artan asit saldırıları, çocuk evlilikleri, zorla, fetiş ve kız çocuğunun öldürülmesi var. Kadınlar ve demokratlar ülkenin her yerinde bu konuları ele alıyorlar.

Modi hükümeti merkezde iktidara geldiğinden beri ülkeyi kesinlikle emperyalist sermayeye satıyor. Öte yandan, ulusal şovenist çılgınlığı ve sahte vatanseverliği teşvik ediyor. Bu gerici politikalara karşı çıkan örgütlere ve aydınlara karşı ʹseditionʹ eylemi hükümlerini kullanmaktadır. Demokratik, gerçek vatansever güçler, Hindutva çetelerinin sivil ve demokratik hakların peopleʹs yönelik ayrım gözetmeyen saldırılarına karşı mücadele ediyor.

Modi hükümetinin işçi karşıtı politikalarına karşı çıkarak, sol İşçi Sendikaları liderliğinde 15’ten fazla işçi geçen Eylül ayında genel grev gerçekleştirdi. Bu yıl 10 lakh hükümet sektörü banka çalışanı, 28 Şubat’ta iş yasaları, dış kaynak ve diğer insan karşıtı politikalardaki değişikliklere karşı ülke çapında başarılı bir genel grev düzenledi. Devam eden militan işçi hareketlerinin liderliğini zayıflatmak amacıyla Maruti Suzuki Şirketi’nin işçi liderliği hapse atıldı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. İşçi sınıfı birleşik bir Tarihrer’de mücadele etmelidir.

Hükümet dolaylı vergi sistemini değiştirdi ve GST’yi emperyalistlerin ve Büyük Komprador Bürokratik Kapitalistlerinin çıkarları doğrultusunda tüm ülkeyi tek tip bir pazar olarak şekillendirmeye getirdi. Yolsuzluğu silme propagandası ile büyük notlar dağıldı ve halkın parasal serveti bankalarda birikti. Bir yandan, bu dev şirketlerin kasalarını doldurdu RSS ve bağlı kuruluşlar için fonlar artırıldı. Bu sadece yoksulları, orta sınıfları, köylüleri, küçük tüccarları ve küçük kapitalistleri büyük rahatsızlıklara sokmakla kalmadı, aynı zamanda onları iflas ettirdi.

Burhan Waniof Hizb-ul Mücahit geçen Temmuz’da vurularak öldürüldüğünden beri Keşmir ulusal kurtuluş mücadelesinde bir yükseliş var. Bu, bu yıl Mayıs ayında ortağı Sabjar Ahmad Bhat’ın öldürülmesinden sonra bile devam ediyor. Keşmir halkı, Hindistan Ordusu ve Para-militer güçlerine ʹtaşʹ savaşlarıyla devleti ve merkezi hükümetleri korkutuyor. Bu yıl boyunca öğrenciler bu mücadelenin militan bir parçası oldular. Kuzey Doğu’da Ulusal Kurtuluş mücadelesi örgütleri yeniden konsolide olmuş, Birleşik Cephe kurmuş ve Hint yayılmacılara karşı birlik içinde mücadele etmektedir.

İşçilerin, Köylülerin, Orta sınıfların, Ulusal Burjuvazinin, Ezilen Milletlerin, Dini Azınlıkların, Dalitlerin, Adivasis’in, Kadınların, Öğrencilerin, Gençlerin ve diğerlerinin Brahmanik Hindu faşizmine karşı savaştığı bir durum ortaya çıkmıştır. Ülkede açık bir güç kutuplaşması var. Brahmanical Hindu faşizmi, itsanti-country ve modası geçmiş gerici politikalarla emperyalist yanlısı ve ezilen sınıfların, milliyetlerin ve ezilen toplumsal toplulukların ortak düşmanı haline geldi. Bu ve bu durumu değiştirmek için çeşitli biçimlerde bir Halk direnişi, son üç yılda ülke siyasetinde yeni bir gelişmedir.


Halk Gerillalarımız, Mart ve Nisan aylarında Chhattisgarh’ın Sukma bölgesinde 37 CRPF personelini silip 10 kişiyi daha yaraladı ve ardından 8″ Mayıs’ta Merkez İçişleri Bakanı tarafından başkanlık edilen Baş Bakanlar, Polis üst düzey yetkilileri ve bölge Koleksiyoncuları ile üst düzey bir toplantı yapıldı. Hint Ordusu’nun hareketimizin olduğu bölgelere konuşlandırılması sorusunu göz ardı ederek, hareketin ortadan kaldırılması planları askeri subayların rehberliğinde formüle edildi. Bunun bir parçası olarak CRPF (LWE) Merkez Bölge Komuta Merkezi’ni Kolkata’dan Raipur’a kaydırmaya karar verdiler; bölge düzeyine kadar Birleşik Komutanlıklar kurmak; Taktik-Operasyonel düzeyde Komutanlıkları güçlendirmek; Bölge ve merkez kuvvetler arasında daha iyi koordinasyon için bir komite oluşturmak, Raipur’daki Naxal Özel DG ofisini Jagadalpur’a (Bastar) kaydırmak; istihbarat sistemini genişletmek ve özellikle insan ve elektronik zekayı güçlendirmek; bu ağı elektronik sistem (İhA, Uydular, GPS, Termal Görüntüleme, Kızılötesi teknolojisi, CCTV kameraları, radarlar ve diğer şeyler) aracılığıyla gerçek zamanlı zeka ile potansiyel kullanım için etkili bir şekilde yararlı hale getirmek; Operasyonlarda Hava Kuvvetleri’nin kullanımı (Komando kuvvetleri saldırı ve strafing için helikopterlerde konuşlandırılmış ve insansız hava aracı saldırıları gerçekleştirmek için); kuvvetler için yeni bir eğitim vermek; Sukma ve Bijapur bölgelerinde isyanla mücadele okulları kurmak; merkez ve devlet güçleri arasındaki koordinasyonu geliştirmek; Para-askeri güçlerin korunmasında ve modern teknolojinin yardımıyla hareket alanlarındaki yolların en kısa sürede tamamlanması;daha fazla iletişim kulesinin inşası ve bu tür diğer kararlar. Ulusal Güvenlik Danışmanı Ajit Dobhal ve İç Güvenlik Danışmanı K.Vijay Kumar’ın Maocuların ortadan kaldırılması kampanyasına rehberlik edeceklerini açıkladılar. Bu toplantıda önemli olan cerrahi grev yapmaktı. Tüm bunlar, Misyon 2017’deki devrimci liderliği ve devrimci öznel güçleri yok etme amacını ortaya koyuyor. Bunun bir parçası olarak, ʹwhite’nın Naxalites’i adına sivil haklar aktivistlerini, sosyal aktivistleri ve demokratları hedef alacaklarını zaten açıkladılar.

Mission 2017 çok saldırgan bir şekilde cani saldırılarla başladı. İlk beş ay içinde polis, ülkedeki hareketimizin olduğu bölgelerde 60 köy düzeyinde lideri, yerel aktivisti ve devrimciyi öldürdü. Salwa Judum ve Sendra günlerinden bu yana kadınlara yönelik toplu tecavüzler, cinayet, kundaklama, tutuklama ve işkence giderek daha merkezi hale getiriliyor ve daha zalim hale getiriliyor. Devrimci kitlelere ve onları destekleyen aydınlara, demokratlara ve tüccarlara ömür boyu hapis cezası verilir. Devrimcilere idam cezası verilir.

Tarih, sömürücü egemen sınıfların peopleʹs mücadelesine ne kadar acımasız baskıya müsamaha gösterseler de başarısız olmaya mahkum olduğunu defalarca kanıtlamıştır. Bu yüzden Misyon-2017’yi yenmek için derhal görev almalı, Parti liderliğini tepeden tırnağa korumalı, hareketi ilerletmeli ve kitle tabanına bağlı olarak Halks Savaşı-Gerilla Savaşı’nı sürdürmeliyiz. Bunda başarıya ulaşmak için güçlerimizi mümkün olduğunca korumak zorundayız. Düşmanın zayıflıklarını kullanmalıyız ve fırsat buldukça PLGA kuvvetlerini yoğunlaştırmalıyız.

Düşman kuvvetlerinin ayrı birliklerine saldırmalıyız ya da güçlerini bölüp saldırmalıyız. Silahlarına el koymalıyız. Bunun için Gerilla Savaşı – Gizlilik, Hız, Güçlü İrayete, Yer değişikliği yoluyla meşru müdafaa, inisiyatifle saldırı taktikleri ve Gerilla Savaşı’nı yoğunlaştırıp genişletelim. Meşru müdafaayı, kitle tabanını geliştirmek, öznel güçlerimizi geliştirmek ve pekiştirmek, hareketi ve diğer amaçları fedakar bir doğayla genişletmek gibi acil hedeflere ulaşmak için Peopleʹs Savaşı’nı bir adım daha ilerletelim.

Gerilla savaşında, peopleʹs direnişte, kitle hareketlerinde sadece şehitlerin fedakarlıklarıyla başarılar elde ettik. Kurdukları idealler, son nefese kadar insanların çıkarları doğrultusunda düşmana karşı savaşarak halkla özdeşleşmek ve Peopleʹs Savaşı’nın temelini oluşturmaktır. Hindistan’ın mazlum kitleleri geleceklerini şehitlerin fedakârlıkları yolunda görüyorlar. Onların ideallerini, özlemlerini ve fedakârlık geleneklerini havada tutarak güçlü bir iradeyle çaba sarf edeceğimize, teorik, siyasi, örgütsel, askeri ve kültürel görevlerimizi tek bir akıl ve birleşik bir uygulamayla başaracağımıza söz verelim.


Devrimci hareketi ortadan kaldırmak ve Parti liderliğini tepeden tırnağa korumak amacıyla hayata geçirilen Misyon-2017’yi hemen mağlup etmek göreviyle ülke genelindeki hareketimizin alanlarında martyrʹs anma haftasını coşkuyla kutlayalım. Bu anma haftasında halkı büyük çapta harekete geçirelim. Değerli şehitlerimizin büyük fedakarlıklarını Parti kadroları, PLGA güçleri ve köylüler arasında yayalım. Afişler, pankartlar, broşürler, duvar yazıları, yol yazıları ile şehitlerin ideallerini selamlayalım ve şehitlerin tarihçelerini kitapçıklar aracılığıyla yayınlayarak ve fotoğraflarını büyük bir şekilde sergileyerek. Köy, Alan, bölge/bölünme/bölge/zonal, SAC/SZC/SC seviyelerinde toplantılar ve mitingler yapalım, kitleleri büyük ölçekte harekete geçirelim ve onlara özgüven aşılayalım. Şehitlerin fedakârlıklarını, cesaretlerini ve cüretlerini, güçlü iradelerini ve diğer ideallerini analım. İnsanlara ilham verelim ki yeni bir demokratik toplum inşa etmek için yollarını takip etsinler. Şehitler yolunda ilerlemek için bir çağrıda bulunuyoruz. Bu, sevgili şehitlerimize ödeyebileceğimiz gerçek bir saygı duruşudur.

Devrimci selamlarla,

Merkez Komitesi, CPI (Maoist), 9 Ağustos

Güncel Haber, Makaleler, Perspektif

Manuel Yoldaş

… Önümüz bahar. Doğa ve yaşam, kendini yenileyerek varetmenin retoriğine sahip. Ya bizler…Bizler bu yetenektemiyiz? Bunun uzun bir süredir zeminine sahibiz. Pozitif Bilim ve Marxizm’in bize sunduğu temel bu ereğe ulaşma şansı tanıyor.

Geriye bu zeminin kültürüne ait olabilmek kalıyor. Peki öylemiyiz? Ne yazıkki egemen sistem kendisi ile birlikte karşıtlarınıda çürüterek ilerliyor. Bu nedenle aldığımız yenilgilerinde payıyla bu şansımız halen varolsa da çürüme ve erozyonuyla kuşatılmış durumdayız. Sistem ideolojik ve kültürel yayılma alanı ve gücü ile içimizde daima etkide bulunacağı bir kesimi buluyor. Zehirliyor ve sınıflı toplumlardan günümüze biriktirdiği paslı silah ve yöntemleride dahil şekere bulanmış mermilerini bu kendine yabancılaştırılan zevata fazlasıyla sunuyor. Revizyonizm, Modern Revizyonızm, -Post modernizm ve Reformizmin bugünkü çocukları olarak …Post-Revizyonizm olarak karşımıza çıkageldiler. Ağır fiziksel badirelerden geçtiğimiz ve Bilim’le/Marxizm’le zayıf bağlar kurduğumuzda direnişi içerden kemirmede avantajlı konumlar da edinerek günümüzde, hemen egemen sistemin üzerimize düşen gölgesinde gizlenerek konumlanmış biçimde rol oynuyorlar.

Bu egemen kültürün ve içimizdeki uzantılarının üzerimize serptiği ölü külünden silkinebilecekmiyiz? Biz buna güç yetirebilecek kadar varız. Açık tartışma/Eleştiri ve Özeleştiri bizim yegane devrimci yol açıcımız. Bu silahla egemen sistem ve uzantılarının saltanatına son verecek çıkışı yakalayabilecek, sürece ve an’a anlam verecek teorik kavrayışa ulaşabileceğiz.

Bunun için cüret etmeliyiz. Bu cüretimizi kırmak için kullanılan söylenti, dedikodu, iftira, çarpıtma ve itibarsızlaştırma amaçlı yalanlarla güvensizlik yaratma, birlik yaratılmasında en pespaye, sinsi ve kirli yöntemler ve sahiplerine sırtımızı dönerek ilk şamarı atabildiğimiz ölçüde kendimiz olma, irademizi manüpülasyondan koruma şansına sahip olacağız. “Yüce amaçlara kirli yöntemlerle varılmaz“der Şeyh Bedreddin. Bu paslı silahı kullananlar doğru olsalar gşlgelere sığınmazlar ve tenezzül etmezlerdi. Bu nedenle kim olurlarsa olsunlar bu itibar katillerine gereken yanıtı vermeliyiz. Aksi durumlarda, bana bulaşmayan yılan bin yaşasın dercesine bir sahte ‚özsavunma‘ girişimi ile çoktan egemenin ve uzantılarının arşivinde kullanılmaya hazır bekleyen veya çoktan kullanılmaya başlamış ’senin‘ sahte raporlarının altına imzanı atmaya benzer. ‚Uzak kalırsam kendimi korururum‘ zayıflığı ile spekülatörün kadrajına girmekten kaçınma seni yıllaryılı egemen kültürün kölesi yapacak olandır.

En geniş katılımı sağlanamayan, kaçınılan ve hatta engellenilen arınma ve yol arayışları özellikle dikkatlerimizi üzerinde yoğunlaştırmamız, mercek tutmamız ve Bilimin kriterleri ile didik didik irdelememiz gereken noktadır.

Açık inceleme-araştırma, bu konuda önümüze sunulan kurumsal/ kişisel alternatif yol önermeleri eleştiri ve özeleştiri süzgecinden geçirilmeden, sentezlerine ulaşılmadan biat isteyişler ve edişler yeni devrim süreçlerinin ve yüzyılların kaybı olacaktır.

Salt güven ‚ilkesizliği‘ ile tarihsel özgülümüzde ilk kurulan TKP den günümüze tam 100 yıl geçti. Yitirilmiş bir YÜZYIL ve en az 2 defa kaçırılmış DEVRİM anı. Hiçbir aklı evvelin ve koltuk düşkününün gül hatırına feda edemeyeceğimiz bir ‚geleceği kazanma’umudumuz var.

Benzer bir karanlık ve çürütücü süreçte,kimlerin kin ve öfkesini çekeceğine aldırmadan ‚maküs kaderimizi‘ tersine çevirmek adına yol açma cüreti gösteren İBRAHİM KAYPAKKAYA gibi bir önderimiz var. Döneminin ve yol arkadaşlarının içinde ileri teorik kavrayışı ve kurduğu hareketin içindeki manevi otoritesi ile önermelerini irade haline getirme zaafiyetine düşmeden ortaya çıkardığı devrim teorisinin belgelerini ilk kongrede irade haline getirme özgüveni ile ardıllarına derin teorik kavrayış ve Proleter demokrasi/Proleterya demokrasisi mirası bırakmış bu öndere, aynı zamanda onu anlamak ve teorisini geliştirmek gibi bir borcumuz var.

Yangından mal kaçırır gibi yöntemlerle değil geride hiçbir güvensizliğe ve sözü içinde kalmış Komünist bırakmadan, özellikle tutsak komünistlerin ne pahasına olursa olsun iradelerinin buraya yansımasını sağlayarak, bu noktada keyfiyeten kimseyi ötekileştirmeden oluşturulacak bir iradeye ihtiyacımız var. Proleterya’ya, Halklara, Kürdistan ve Türkiye halklarına, Ezilen ulus ve milliyetlerin emekçilerine karşı bunu borçluyuz. Bunun bilimsel yol ve yöntemlerini, platformunu yaratmak dün olduğu gibi bugün de elimizdedir.İstememize ve emek vermemize bağlıdır.

Bu kurtarıcı bekleyerek veya irdelemeden sorgulamadan bunun olanak ve zeminlerini sunmaktan kaçınılarak, hatta ırade halıne geldiği söylenen ‚kurtarıcı teorilerin‘ kendisini dahi sakınarak salt kabulünüz beklenen herşeye Marxizm’le karşı çıkın. Gelecek ellerimizdedir.

Yaşasın Marksizm, Leninizm, Maoizm

Dünya, Güncel Haber, Perspektif
ULUSAL SORUN ÜZERİNE/Kongre Belgeleri (6)

Eğer ulusal sorundaki sapmalara da değinmezsek Partideki sapmalara karşı savaşım tablosu eksik kalır. Emperyalizm ekonomik indirgemeci tarzla salt ekonomik soyutlamayla ele alan, Kautsky’den alıntı bu teorilerinde pek tutarlı dostlarımız, ulusal sorunu da bu teorilerine bağlı kalarak tek yanlı ele almaktan geri durmadılar. 3.K., ‘’tam bilimsel’’ Emperyalizm- Devlet- Sınıflar vd. tahlillerine bağlı kalarak şöyle bir ‘’evrensel’’ sosyal şovenizm yasası ortaya koyuyor.

‘’Emperyalizmin gelişme kat etmesi ve dünya hâkimiyetini daha yoğunlaştırması, dünyada ulusal çitleri ve ulusal değerleri ve bağımlılık / bağımsızlık ölçütlerini de değiştirmiştir. Sermayenin uluslararası karakterini bölge ve ülkelerde daha yoğun olarak işlerlik kazanması Milli olguda değişimlere sebebiyet verip bağımlılık ölçütlerinde var olma düzlemini derinleştirmiştir. Milli burjuvazi olarak telaffuz edilen sermayedar kesimi orta burjuva biçiminde sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olmuş bağımsızlık duruşunu kaybetmiş eklemlenerek var olma yönelimine girmiştir. Bu realite devlet kuramamış ulusların ulusal hareketine sirayet ederek onları burjuva reformist eksene çekip silahlı ve silahsız burjuva hareketler olarak biçimlemiştir. Bu nesnel duruma rağmen ulusal demokratik hakları desteklemek ve savunmak noktasında geri tutum takınılamaz, bizzat emperyalizmin kumandasında olmayan devrimci komünistler ile ilişkilerinde demokratik tutumları sürdüren ve devrimci komünistlerin ajitasyon ve propagandaları ile örgütlenme faaliyetlerine engel olmayan ulusal hareketler ile ortak birlikler ve taktik eylemlerinin oluşturulmasında engel bulunmamaktadır.

Tartışmaya yer bırakmayacak şekilde tanım yapılmıştır ve bu genel tanım sömürge, yarı-sömürge ve tümüyle ilhak altında olan ulusları kapsamaktadır. Ancak buradaki özel konu Türkiye-Kuzey Kürdistan’ın ezilen ulus burjuvazisi ve bu sınıf damgasını taşıyan Kürt ulusal hareketi olduğu için konumuzun dışındaki detaylara fazla girmeyeceğiz. Sömürge, yarı-sömürge, yarı-feodal bir coğrafyada milli burjuvazinin, ki bu orta burjuva olmamıştır, zaten esasını orta burjuvazi oluşturur, emperyalizmle ya da emperyalist sermayeyle çelişkisiz bir varlığından ya da ekonomik ilişkilerinden söz etmek yalnızca sübjektif bir bakış değil aynı zamanda sınıf mücadelesine revizyonist bir bakıştır.
Başkan Mao Milli burjuvaziye ilişkin şunları vurguluyor: ‘’ Milli burjuvazi ikili bir niteliğe sahiptir. Bir yandan emperyalizm tarafından baskı altında tutulmakta ve feodalizm tarafından kösteklenmekte, dolaysıyla her ikisi ile de çelişmesi bulunmaktadır. bu bakımdan devrimci güçlerden birini meydana getirir. Öte yandan, emperyalizme ve feodalizme bütünüyle karşı çıkma cesaretini gösterememektedir; çünkü ekonomik ve siyasi bakımdan zayıftır ve hala emperyalizmle ve feodalizmle ekonomik bağları vardır. Halkın devrimci güçleri kuvvetlendiği zaman, bu durum daha da berrak bir şekilde ortaya çıkar. Milli burjuvazi bu ikili niteliğinden dolayı, belli zamanlarda ve belli ölçülerde emperyalizme ve bürokrat savaş ağları hükümetlerine karşı devrime katıla bilir ve devrimci bir güç haline gelebilir; ama başka zamanlarda, komprador burjuvaziyi izlemesi ve bir karşı devrimde onun suç ortağı haline gelmesi tehlikesi de vardır.’’ ( Mao. Cilt 2 sayfa = 326 )

-Taşıdığı sosyal şoven zehrini gizlemeye çalışan oportünizm, küçük burjuva telaşıyla yalnızca kendisini aldatarak Colomb’u ve üzerinden geçen asırları yok
sayarcasına Amerika’yı yeniden keşfediyor ve Milli burjuvazinin Uluslar arası sermayeyle ekonomik ilişkilerine işaret ediyor. Bundan kuşku duyulamaz, ama bunun çelişkisiz bir ilişki olduğundan söz etmek, ya da bundan hiç söz etmeyerek yalnızca ama yalnızca ekonomik bağlarından söz etmek, Emperyalizmi Kapitalizmin yüksek bir aşaması olarak görmek değil de, ondan kopuk ve ayrı olarak görmektir. Bu da ‘’yeni gelişmeler ‘’ keşfetmek değil, Lenin tarafından bir asır önce Marksist bilimsel görüşüyle mahkum edilen, Emperyalist Batının sadık Vatan severi Kautsky’nin Ultra Emperyalizm teorisini hortlatmaktır. Unutmayalım ki Kapitalizmin temel yasalarından birisi, Pazar ekonomisidir. Emperyalizm, bu temel yasayı kaldırmıyor, başka Ulusların pazarlarına girerek sömürgeleştiriyor. Ve sömürge veya ilhak altında olan bir Ulusun Ulusal burjuvazisinin bununla çelişkisiz varlığından söz edilmesi hayret vericidir.

-Mao’dan yaptığımız alıntıda Milli burjuvazinin ikili niteliğinden söz ettik, dolaysıyla ‘’tam bilimsel’’ oportünizmin ‘’yeni gelişme’’ diye sunduğu Milli burjuvazi tahlilinin esasta yeni bir nitel gelişme değil, “3.Kongre’’nin (3.K) Milli burjuvazinin yalnızca tek bir niteliğini ele aldıklarını, onun emperyalizm ve feodalizmle olan çelişkisini inkar ettiklerini ortaya koymuş olduk. Emperyalizmin girdiği bir ülkede, Milli burjuvazi, ya emperyalizmle bütünleşecek ya da yerli pazar için üretim yapan geri nitelikte yerli sektörlere katılacaktır. Emperyalizm’le kendi sermayesinin niceliği ölçüsünde bütünleşen Milli burjuvazi kompradorlaşmaya adaydır. Dolaysıyla, ‘’ eklemlenerek var olma yönelimine girmiş’’ denilen Milli burjuvaziye, biz zaten Milli sağ kanadı (!) diyoruz. Ama unutmayalım ki bu onun yalnızca bir yönüdür. Yerli tarımsal üretime önem verilmediği, Komprador kapitalizmle eşitsiz bir gelişmenin yaratıldığı, çoğunlukla ithal edilmiş metalarla rekabetinin engellendiği Milli burjuvazinin elbette sömürge, yarı sömürge – yarı feodal ülkelerde düzen muhalefeti vardır. Bu da onun anti feodal, anti emperyalist yönüdür. Ama gerek ekonomik, gerekse siyasi olarak cılız ve etkisiz olduğundan, aynı zamanda bu yönü kompradorlaşma talebi ile törpülendiğinde, bu düzen yalnız başına karış gelecek nitelikte değildir.

-Peki ‘’ sermayenin Uluslar arası gücünün uzantısı olmuş’’ tanımı ne anlama gelir? Bu, Milli burjuvazinin yalnızca milli karakterini yitirmesi değil, aynı zamanda onun Emperyalizmin temel sosyal dayanaklarından birini oluşturduğu anlamına gelir. Şuraya dikkat edelim! Bu tanım yalnızca, Burjuva demokratik devrimini tamamlamış, dolaysıyla kalıntı biçiminde görülse de feodalizmi tümden tasfiye etmiş ama rakip kapitalist ülkelerdeki sınai gelişimin arakasında
kaldığı ve artık kendisine has bir dış Pazar mevcut olmadığından dolayı, diğer büyük emperyalist devletlerin mali ve diplomatik kıskacına girerek yarı sömürge durumuna gelmiş Kapitalist ülkeler için kullanılmıyor. Tümüyle sömürge, yarı sömürge – yarı feodal ve ilhak altından olan, henüz devlet kuramamış uluslar için, yani muhtevasına bakmaksızın doğrudan ya da dolaylı emperyalist sömürgeciliğin hüküm sürdüğü tüm coğrafyalara genel bir tanım yapılıyor. Peki, coğrafyaların sosyo-ekonomik yapısına göre sömürgeciliğin de farklı biçimlerle hüküm sürdüğü çağımızda böyle genel bir tanım mümkün müdür? Dünya gündemini az çok okuyan her insan, bunun yalnızca gene bir saçmalık olduğunu anlayacaktır.

O halde utangaçça gizlenmeye çalışan iki olgu deşifre oluyor burada: 1.) ‘’Emperyalizm feodalizmi tasfiye etti’’ diyerek, emperyalizme ilericilik misyonu yükleyen anlayış, ‘’ milli olgudaki değişimler’’ tanımıyla gizlenmeye çalışılmıştır. 2.) Ezilen ulus hareketine karşı sosyal şoven yaklaşım, yine bu genel ‘’Milli olgudaki değişimler’’ tanımının ardına gizlenmeye çalışılmıştır.

Oportünizm, Emperyalist sömürgeciliğin içeriğine ve biçimine bakmaksızın ortaya koyduğu genel bir ‘’Milli olgudaki değişimler’’ tanımının ne derece genel bir saçmalık olduğu anlaşılmıştır. Bunun farklı muhtevaya sahip coğrafyalarda iktisadi ve sosyolojik boyutu apayrı bir konudur. Buradaki esas konunu Kürt Milli burjuvazisi ve hareketi olduğunu ifade etmiştik. Bu nedenle bu tanımın genel saçmalığını ortaya koyduktan sonra esas konumuza geçiyoruz.

“3.Kongre” oportünistlerin, ‘’Milli burjuvazi olarak telaffuz edilen sermayedar kesimi orta burjuva biçiminde sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olmuş bağımsızlık duruşunu kaybetmiş eklemlenerek var olma yönelimine girmiştir.’’ Şeklinde ortaya koydukları genel tanım apaçık biçimde Kürt Milli burjuvazisi ile Türk milli burjuvazisi arasındaki ayrımı silikleştirmiştir. Ne diyordu Kaypakkaya ? Çok uluslu geri ülkelerde Milli baskının şampiyonları yalnızca emperyalizme bağımlı komprador burjuvazi ve büyük toprak sahibi sınıflar değil, aynı zamanda milli baskıda onların suç ortağı hakim ulus milli burjuvazisidir. Yani Türk Milli burjuvazisi. Ama bu genel tanımlamayla iki ulus burjuvazisi arasındaki nitelik bir ve aynıymış gibi gösterilmekle kalmıyor, aynı zamanda milli baskıda Türk hakim sınıflarının suç ortağı olan milli karakterdeki Türk burjuvazisinin bu suçu da gizlenmiş oluyor.

Öte taraftan , ‘’sermayenin uluslar arası gücünün uzantısı olmuş’’ tanımıyla Kürt Milli burjuvazisinin Türk hakim sınıflarıyla olan çelişkisi de silikleştirilmiştir. Kürt Ulusal haini işbirlikçi büyük toprak sahibi sınıfı ve büyük burjuvalarla aynı rotada gösterilmiştir. Peki, güneş kadar gerçek çıplak nedir? Sermayenin
uluslararası gücünün uzantısı olan sınıflar hangileridir? Yarı sömürge- Yarı feodal Türkiye kuzey Kürdistan’da sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olan sınıfların Komprador bürokrat burjuvazi ve büyük toprak sahibi sınıflar olduğunu, T.- K.K.’nın iktisadi yapısını ayrı bir başlıkta ele alırken ifade ettik. Bunun kuzey Kürdistan’daki durumuna gelince; Türk hakim sınıflarıyla öteden beri işbirliğine girişen, Yoldaş Kaypakkaya’nın deyimiyle; bir avuç büyük toprak ağası, onların yaltakçıları ve üç-beş büyük burjuva. Türk hakim sınıflarıyla bütünleşerek sermayenin uluslar arası gücünün uzantısı olan sınıflar bunlardır. Kaldı ki Kuzey Kürdistan’da bu sınıfa mensup olanların hemen hepsi Kürt Ulusal hainidir. Birkaç istisna dışında Kürt olduğunu dahi kabul etmeyen bu sınıfın mensupları elbette ki Ulusal bir karakter de taşımazlar. Sınıf teorisi 5.ci sayısında Kuzey Kürdistan’da ulusal karakter taşımanın birincil öğesi olarak kürtlüğünü kabul etmesi ve Kürt ulusunun kendi kaderini tayin hakkının ilhak edilmesine karşı çıkması gerektiği bilimsel tezi öne sürülüyor. Ama hükümetin kodaman ‘’Kürt’’ bakanlarından, büyük toprak ağası Bucak’lar vb.lerinden, silah tüccarı Cuma içtenlerden, banka kredilerinde aslan payını vb. avantasını alan, birçoklarının aynı zamanda bürokrat da olduğu toprak ağası ve büyük burjuvalardan elbette ki bu tavır beklenmez. İşte sermayenin Uluslararası gücünün uzantısı olan sınıflar bunlardır.

Tüm bu iktisadi denge içerisinde Türk hakim sınıfları ve onların ‘’Kürt’’ işbirlikçileri tarafından baskı altında tutulan Milli nitelikteki Kürt burjuvazisi ve küçük toprak sahiplerinin bunlarla yalnızca ekonomik ilişkilerini görüp te esas olan çelişkiyi görmemek, meseleye sömürgeciliğin vatan severi Kautsky’nin gözüyle bakmaktan başkada bir şey değildir. Kendi ülkesinin topraklarında çıkan doğal kaynaklar üzerinde Türk hakim sınıflarının sınırsız yetkisi olmasına elbette ki Wan’lı Kürt burjuvazisi karşı çıkacaktır. Kendi ülkesinde yapılacak bir icraatta kendisini yalnızca boya-badana gibi ‘’küçük işler’’ alabilmesine Amed’li kürt burjuvazisi elbette ki karşı çıkacaktır. Buna daha birçok örnek verilebilir, ama buradaki esas meselenin ilişki değil çelişki olduğunu gözden kaçırmayalım. Stalin’in deyimiyle ‘’Pazar-işte, geç burjuvazi için ana sorun. Genç burjuvazinin ereği, metanın pazara sürmek ve bir başka milliyetin burjuvazisi ile rekabetten zafer kazanmış olarak çıkmaktır.’’ Milli karakterdeki Kürt orta burjuvazisinin Türk hakim sınıflarıyla belli ekonomik ilişkilerinin alması ne bu çelişkiyi ortadan kaldırır, ne de Stalin’den yaptığımız aktarmada apaçık ortaya konulan ezilen ulusun genç burjuvazisinin bu amacını ortadan kaldırır.

Bir diğer yandan şu soruyu sormakta yerinde olacaktır; ‘’ Sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olmuş bağımsızlık duruşunu kaybetmiş
eklemlenerek var olma yönelimine girmiş’’ bir Kürt Milli burjuvazisinden bahsedilecekse, o halde Milli baskının amacı nedir? Öyle ya ‘’orta burjuva biçiminde sermayenin uluslararası gücünün uzantısı’’ olunca Milli karakterini de yitirmiş oluyor. Durum bu olunca Milli baskı da anlamını yitirmiş olur. En azından büyük ölçüde ortadan kalkması gerekirdi. Ama Kuzey Kürdistan’da ekonomik, siyasi, askeri ilhak devam ediyor, Kürtçenin yasaklanması sürüyor, tarihi, kültürel inkar ve asimilasyon sürüyor. O halde nedir bu amaç? Bunu Kaypakkaya yoldaş açıklıyor; ‘’ … Bu amaç, en genel ifadesiyle ülkenin bütün pazarlarının, maddi zenginliklerinin rakipsiz hakimi olmaktır. Yeni imtiyazlar edinmek, eski imtiyazları en son sınırına kadar genişletmek ve kullanmaktır. Bunun için hakim ulusun burjuvaları ve toprak ağaları, ülkenin siyasi sınırlarını muhafaza etmek yolunda, ayrı milliyetlerin yaşadığı bölgelerin ülkeden kopmasını her ne surette olursa olsun engellemek yolunda büyük çaba gösterirler. Ticaretin en geniş ölçüde gelişebilmesi için gerekli şartlardan biri de dil birliğidir. Bu amaçla hakim ulusun burjuvaları ve toprak ağaları kendi dillerinin bütün ülkede konuşulmasını isterler ve hatta bunun zorla kabul ettirmeye çalışırlar. Stalin yoldaşın deyimiyle ‘’ pazara kim hakim olacaktır?’’ Meselenin özü budur. ’’Milli birlik’’, ‘’ devletin, ülkesi milliyetiyle bölünmez birliği ve bütünlüğü’’, ‘’ toprak bütünlüğü’’ şiarları, burjuvazinin ve toprak ağalarının bencil çıkarlarının ‘’pazara’’ kayıtsız şartsız hakim olma arzularının ifadesidir.” ( İ.K. seçme yazıları sf: 170-171)

Evet milli baskının amacı budur. Ama buradaki asıl soru, bu Milli baskının kime uygulandığı? Sorusudur. Kürt milli burjuvazisi ‘’sermayenin uluslararası gücünün uzantısı’’ olarak Milli karakterini kaybettiğine göre, o halde bizim oportünistlerimize göre milli baskı yalnızca Kürt halkına uygulanıyor olmalı. Yani Kürt işçileri, yoksul ve orta halli köylüleri, yarı proleterleri, şehir küçük burjuvazisi ve Kürt burjuvazisinin demokratik halk devrimi saflarına katılacak olan devrimci (sol) kanadı. Tabi bu bizim sosyo-ekonomik yapı tarifimize göre. “3.K.”nin tarifine göre ise; proletarya, yarı- proletarya, kır ve şehir küçük burjuvazisi halk kavramına giriyor. Dolaysıyla onlara göre, Kürt Ulusunun yalnızca bu kesimlerine Milli baskı uygulanmış oluyor. Bunu açıktan deklare etmenin ‘’ayıp lığının’’ bilinciyle olsa gerek, meseleyi somut olarak ortaya koymak yerine, genel bir ‘’Milli olguda değişimler’’ tanımıyla bundan özenle kaçınılmıştır. Ama bu, öne sürülen oportünist tezlerle neticenin buraya varacağı gerçeğini değiştirmiyor. Bu teori sahiplerinin, Türk hakim sınıflarının Kürt ulusuna karşı Milli baskıyı neden hala en kaba biçimde devam ettirdiği? Sorusunun cevabını vermeleri gerekir. Oportünist tanımlarla silikleştirdikleri bu Milli baskı, o zaman kime uygulanıyor?

Yoldaş Kaypakkaya dönemin şovenistleriyle yaptığı teorik tartışmalarda yalın ve net bir şekilde Milli baskının kime uygulandığını şöyle açıklıyor: ‘’ Milli baskı sadece Kürt halkının değil, Türk hakim sınıflarıyla her bakımdan kaynaşmış bir avuç büyük feodal bey ve üç-beş büyük burjuva hariç, bütün Kürt Milletine uygulanmaktadır. Kürt işçileri, köylüleri, şehir-küçük burjuvazisi, küçük toprak ağaları milli baskıdan acı çekmektedir. Hatta Milli baskıdan esas hedefi, ezilen, bağımlı ve uyruk milletin burjuvazisidir. Çünkü hakim millete mensup kapitalist ve toprak ağaları ülkenin bütün zenginliklerinin ve pazarlarının rakipsiz sahibi olmak isterler. Devlet kurma imtiyazlarını ellerinde tutmak isterler. Diğer dilleri yasaklayarak, Pazar için son derece gerekli olan ‘dil birliğini’ sağlamak isterler. Ezilen milliyete mensup burjuvazi ve toprak ağaları, bu emellerin önüne önemli bir engel olarak dikilir. Çünkü o da kendi pazarına kendisi sahip olmak, bu pazarı dilediği gibi kontrol etmek, maddi zenginlikleri ve halkın iş gücünü kendisi sömürmek ister. İki milletin burjuvazisi ve toprak ağalarını bir birine düşüren güçlü ekonomik etkenler bunlardır; hakim millete mensup burjuva ve toprak sahiplerinin ardı arkası kesilmeyen milli baskılara girişmesi buradan gelir; milli baskıların, ezilen ulusun burjuva ve toprak ağalarına da yönelmesi buradan gelir.’’ ‘’Bir avuç büyük toprak ağasına, onların yaltakçılarına ve üç-beş büyük burjuvaya gelince: Bunlar öteden beri Türk hakim sınıflarıyla ittifak kurmuşlardır. Her türlü imtiyaz, Türk hakim sınıfları gibi bunlara da açıktır. Ordu, jandarma ve polis bunların da hizmetindedir.’’ ‘’…Kürt toprak ağaların ve Kürt burjuvalarının çok büyük bir kısmı, Türk hakim sınıflarının milli baskısına maruz kalmaktadırlar. Bunlar hatta büyük Kürt feodal beylerin de baskısına maruz kalıyorlar. Bir avuçluk büyük toprak ağaları, küçük toprak ağalarının ve Kürt burjuvazisinin, büyük feodal beylere ve bunların yaltakçılarına öfkelenmesi, işte bu iki sebebe dayanıyor. (…)’’ ‘’…Kürt işçileriyle, yarı proleterleriyle, yoksul ve orta köylüleriyle, şehir küçük burjuvazisiyle birlikte Kürt burjuvazisi ve küçük toprak ağaları da Milli baskıya maruzdur. Ve Kürt milli hareketinin saflarını bu sınıflar teşkil ediyor. (…)’’ (İ.K seçme yazılar sf: 167…169)

Alıntıyı bu kadar uzun tutmamızın sebebi, oportünizmin ulusal soruna yaklaşımda taşıdığı sosyal şoven zehrinin, bugün, kitlelere sözde Kaypakkayacılık adı altında enjekte edilme çabasıdır. Oysa Kaypakkaya’nın, ulusal soruna dair tezlerini kavraya bilmiş her insan, bu sosyal şoven teorilerin Kaypakkayacılık kılıfına gizlenmeyeceğini bilir. Bugün Kürt halkı, sınıfsal baskının yanında, aynı zamanda Milli baskıdan da acı çekmektedir. Bu doğrudur, ancak Milli baskı yalnızca Kürt halkına değil, tüm Kürt milletine uygulanıyor. Kaypakkaya’nın ifade ettiği gibi, Milli baskıların esas hedefi ezilen Milletin
burjuvazisidir. Ama “3.K”nin Kapitalist iktisat tanımına, Emperyalizm teorilerine göre, Milli olguda öylesine değişimler yaşanmış ki: Ulusal pazarlar ortadan kalkmış, Türk Milli burjuvazisinin yanında Kürt Milli burjuvazisi de biranda yeryüzünden silinmiş, ‘’ sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olmuş’’ ve öne sürülen bu teoriye göre, Ulusal sorun yalnızca Kürt halkını ilgilendiren bir sorun haline gelmiş. Çok açıktır ki bu öznel teorilerle “3.K” sosyal şovenizmin batağına saplanmıştır. Açıklamaların diğer bölümlerinde süslü laflarla tekrarladıkları ‘’Biji Azadiye Kurdistan’’ sloganı, bu gerçeği ne yazık ki değiştirmiyor. Öte yandan, Orta doğuda mutlak hakimiyet kuran, sınırlar çizerek Devletler oluşturan ve Kürdistan’ı dörde bölen emperyalizm, elbette Kürt Ulusuna uygulanan baskı ve inkarın doğrudan sorumlusudur. Zira Kürdistan’da çıkarılan petrolden, bir sizi doğal yer altı ve yer üstü kaynaklarından, pazara sürülen metaların ticaretinden vb. bir çok ranttan Emperyalist tekelci burjuvazi, acantesi konumundaki hakim ulus komprador burjuvazi eliyle aslan payını almaktadır. Ama Kürdistan’ı ilhak eden bağımlı kukla Devletlerin sınıfsal niteliğini kavrayamayanlar bu sömürünün biçimini de anlayamazlar. Dolaysıyla da ne Kürt Milli burjuvazisinin niteliğini, ne de onun sınıf damgasını taşıyan hareketin niteliğini anlayamazlar.

Şimdi de 3.K.nin hayal ettiği bir ulusal burjuva hareketine ve Kürt ulusal hareketini nasıl tanımladığına bakalım: ‘’Dünya devrimin parçası olmak, Türkiye-Kuzey Kürdistan’da iktidar gücü olan komprador tekelci kapitalizmi devirmekler açıklana bilinir. Bu devrim hedefi güdülmeden yürütülen reformist mücadele, burjuvazinin yeni şartlarda nefes almasını kolaylaştırıp sömürü yürüyüşünde yeni biçimler edinilerek devam etmesine yol açar. Bu anlamda niteliğini değerlendirme, verili coğrafyada, dünya devrimin yedeği ve ona hizmet eden perspektifi ile değerlendirildiğinde, bu niteliğin PKK’nin toplumsal projesi bağlamında reformizm olarak izah edilebileceği, silahlı biçiminden dolayı da silahlı reformist hareket olarak tanımlanır.’’ ‘’18.MKP; (…) Uluslararası alanda sosyal ve devrimci ulusal kurtuluş savaşlarını sahiplenir ve desteklemeyi görev bilir.’’ ‘’29.Proleter dünya devriminin yedek güçlerinden olan Ulusal Kurtuluş savaşları geriye dönüşler öncesi, sosyalist kampın varlığından ve Uluslar arası nüfuzundan aldığı güçle emperyalizme daha güçlü darbeler vururken, ancak sosyalist kampın dağılması ve demokratik sosyalist ülkelerdeki geriye dönüşlerin tamamlanması ile birlikte bu hareketlerin bir çoğu daha bağımsızlıklarını elde etmeden şu veya bu emperyalist devlete sırtını dayayarak reformist bir konuma geldiler, gelmektedirler. Devrimci proletarya ulusal hareketlerin bu karakterinden dolayı reformist karakterlerdeki ulusal hareketlerin çizgilerini deşifre edip çizgilerine karşı mücadele eder, ezilen ulus
ve azınlıklar hareketinin yanlış çizgilerine rağmen meşruiyeti ve demokratik içeriğini desteklerken proletaryanın çözüm bayrağı temelinde sorunun üstesinden gelmeyi sorumluluk olarak bilir. Bu konuda devrimci ulusal hareketleri stratejik bir müttefik olarak ele alır.’’

Yazımızın başında “3.Kongre”nin ‘’milli olgudaki değişimler’’ tezini aktarmıştık. Öne sürdükleri bu teze bağlı kalarak Kürt Ulusal hareketini de yukarıdaki satırlarla tarif ediyorlar. Ne kadar bağlı kaldıkları, bunda ne kadar tutarlı oldukları da ayrı bir mesele. Bir yandan Ulusal hareketeler ‘’silahlı ve silahsız burjuva reformist hareketler olarak biçimlenmiştir’’ diyeceksin, ‘’Milli olgudaki değişimler’’le devrimci (!) Ulusal kurtuluş hareketlerinin mümkün olamayacağını öne süreceksin, diğer yandan ‘’amma’’ deyip, programında devrimci (!) Ulusal hareketlerin varlığından bahsedeceksin. Gülünç bir paradoks tablosu. Bu tabloyu gülünç hale getiren çelişkili ifadeler bir yana, bu ifadeleri çelişki yumağına çeviren “3.Kongre”nin temel tezleri üzerinde duralım. “3.Kongre”, Kürt ulusal hareketi için ‘’Dünya devriminin parçası olmak, Türkiye-Kuzey Kürdistan’da iktidar gücü olan komprador tekelci kapitalizmi devirmekle açıklan bilinir’’ diyorlar. Bu amacı gütmediği içinde reformist olarak tanımlıyorlar. Biz ustaların yapıtlarını incelerken böylesi bir sava dair vurguya, eleştiriye rastlamadık. Demek ki dünya devrimi tarihinde ilk kez böylesi saçma bir sav öne sürülüyor. Yeni diye öne sürdükleri, esasta temelleri bir asır önce Kautsky vb.leri tarafından atılmış oportünist teorilerine gerçekten yeni bir şey eklemeleri, öyle zannederiz ki tüm oportünist camia tarafından alkışla karşılanmıştır. Çok açıktır ki bu savı öne sürenler, burjuva önderlik-li Ulusal hareketlerin niteliğini, amacını anlayamadıkları gibi sınıfların niteliğini ve kp’nin varlık gerekçesini de anlayamamışlardır. Türkiye-Kuzey Kürdistan’da ki iktidar gücünü proletarya önderliğindeki geniş halk yığınları devirebilir. Kürt ulusal hareketi değil. Komünist partisinin varlığı da bununla açıklana bilir zaten. Burjuva önderlik-li ulusal hareketler ise, kendi ulusunun yaşadığı coğrafyada ulusal devlet kurmak amacıyla ortaya çıkar. Çok uluslu ülkelerdeki ezilen ulus burjuvazisi önderlik-li hiçbir ulusal hareket, oradaki mevcut devleti ya da iktidar gücünü devirmek için ortaya çıkmamıştır, çıkmazlarda. Adı üzerinde ‘Ulusal Hareket!’ Marksistlere göre, bunun nesnel olanaksızlığı ortadadır, ama yalnızca Marksistler göre. Bu nedenle Marksizm’den bir hayli uzaklaşmış olan “3.Kongre”yi bu beklentisinden dolayı pekte yadırgamamak gerekiyor. Öne sürdükleri diğer tezlerine baktığımızda, bu beklentinin çokta uygunsuz olduğu söylenmez; ‘’ sermayenin uluslararası gücünün uzantısı olarak’’ Kürt burjuvazisi ‘’Milli karakterini kaybettiğine’’ göre, dolaysıyla milli baskı ‘’Kürt halkına’’ uygulandığına göre, hareket de ulusal değil, halk hareketimi olması gerekir?

“3.Kongre”nin ‘’tam bilimsel-ci’’ teorileri buraya mı varıyor? Çok açıktır ki oportünistler, olmasını istedikleri şeyle var olanı birbirine karıştırmışlardır. Peki, Kaypakkaya bu ayrımı nasıl yapıyor? Özetlediği şeklini aktaralım: ‘’Özetlersek, halk hareketi, ezilen ve sömürülen yığınların sınıf hareketidir. Ve özünde, her zaman ezilen kitlelerin damgasını taşımaktadır, her tarihi dönemde vardır ve bugün halk hareketleri, sınıf bilinçli proletaryanın önderliği ile birleşerek, demokratik halk devrimiyle ve sosyalist devrimlerle kitlelerin nihai kurtuluşlarını gerçekleştirmeye yönelmiştir. Milli hareketler, yükselen kapitalizm şartlarında ortaya sıkışmıştır. Batıda 1789 ile 1871 arasında belli bir tarihi dönemi kapsar: Doğu Avrupa’da ve Asya’da 1905’lerden sonra başlamıştır ve halen yer yer devam etmektedir; Milli hareketler özünde her zaman burjuvazinin damgasını taşımaktadır ve her milli hareketin tabii eğilimi, kapitalizmin ihtiyaçlarına en iyi cevap veren Milli bütünlüğü olan devletlerin kurulması yönündedir. Bu gün Türkiye Kürdistan’ında ‘hızla güçlenmekte’ olan hareket, hem Kürt burjuvazisinin ve küçük toprak ağalarının başını çektiği Kürt Milli hareketidir, hem de ezilen ve sömürülen Kürt işçi ve köylülerinin, gittikçe komünist bir önderlikle birleşme istidadı gösteren sınıf hareketi, yani halk hareketidir. Birincisi; sadece Türk hakim sınıflarının Milli baskılarını ortadan kaldırmaya ve aynı zamanda Kürt burjuvazisinin ve toprak ağalarının ‘iç pazarı’ ele geçirmesi amacına yöneldiği halde: ikincisi; hem Kürt burjuvalarının ve toprak ağalarının sömürü ve baskısına, hem de Milli baskıya, Milliyetlerin ezilmesi politikasına karşı yönelmiştir. (…)’’ (İ.K. sf: 179-180)

Demek ki Ulusal hareketler böyle bir amaç gütmedikleri gibi, nesnel olarak da böylesi bir yönelime girmesinin olanağı yok. Çünkü burjuvazinin amacı, Milli baskıyı ortadan kaldırmaya ve iç pazarı ele geçirmeye yöneliktir. Her ulusal harekette olduğu gibi Kürt ulusal hareketini de genel eğilimi bu yöndedir.

Çağımız emperyalizm ve proleter devrimler çağı olarak güncelliğini korumaktadır. Ve bu çağda proleter dünya devriminin iki ana halkası; emperyalist-kapitalist ülkelerde proletarya ve müttefikleri tarafında savaşımı verilen sosyalist devrimler ile emperyalizmin boyunduruğu altındaki uluslar ve halklar tarafından savaşımı verilen yeni demokratik devrimdir. Çağımızda proleter dünya devriminin iki ana bileşeni bu şekildeyken, ne var ki devrimci savaşlar bunlarla sınırlı değildir. (Birde yoldaş Kaypakkaya’nın deyimiyle ‘’eski dönemin çağımıza devrettiği’’ sömürgelerde emperyalizme karşı verilen ulusal savaşların yanı sıra çok uluslu coğrafyalarda verilen ulusal savaşlar…) Fakat, burjuva önderlik-li yürütülen bu ulusal kurtuluş savaşları proleter dünya devriminin ana bilimlerin içerisinde değerlendirilemez. Ancak emperyalizme darbe vuran ve proleter devrimleri güçlendiren devrimci (!) ulusal hareketler, proleter dünya devriminin yedek güçleri olarak değerlendirilir. Bu da reformist ulusal hareketler için değil, devrimci ulusal hareketler için geçerlidir. Çünkü yalnızca devrimci nitelikteki ulusal hareketler emperyalizme darbe vurup, proleter devrimleri güçlendirir. Çünkü reformist nitelikteki ulusal hareketler zaten emperyalizme paralel politikalar geliştirir. Dolayısıyla emperyalizme darbe vuramadığı gibi, proleter dünya devrimlerini de güçlendiremezler. “3.K”.ye göre dünyada yalnızca reformist nitelikli ulusal hareketler olanaklıdır. Bu sav aynı zamanda, ulusal kurtuluş hareketlerinin proleter dünya devrimlerine hizmet etmesini ‘’mümkün olmayacağını’’ ileri sürmektedir. Yedek de olsa! Emperyalizm tahliliyle ‘’Ulusal çitleri’’ parçalayan “3.K.”, Ulusal kurtuluş hareketlerinin ‘’devrimci olamayacağını’’ ileri sürerek, onları dünya devriminin yedek güçleri olmaktan da çıkarmıştır. Yedek güçleri değil ama ‘’dünya devrimini parçası olmak’’ diye bir tanım koyuyorlar, bunun da Türkiye-Kuzey Kürdistan da ki iktidar gücünü devirmesi şartıyla açıklıyorlar. Ulusal hareketten hiçbir temeli olmayan bir beklenti içerisine girmenin saçmalığı ortadadır. Bunu bugün yapacak güç KP önderliğindeki proletarya ve halk kitleleridir. Proletarya da zaten dünya devrimini temel, hatta öncü gücüdür. “3.K.”nin, burjuva milliyetçi öze sahip bir harekete KP misyonu yüklemesi ve ondan KP’nin yapabileceği bir sınıfsal devrim beklemesi saçma olduğu gibi, ideolojik kaosunda zirvesini gösteriyor. “3.K”, ya gerçekten sapla samanı birbirine karıştırmış, ya da Kautsky’nin vatan severliğini tam anlamıyla özümsemiştir. Emperyalizmin doğrudan sömürgesi durumuna gelmiş bir coğrafyada gelişen ulusal hareketin yöneleceği hedef başkadır, ama ülkesi ilhak edilmiş ve başka bir ulusun topraklarına ‘’eklenmiş’’ çok uluslu ülkelerde gelişen Ulusal hareketin yöneleceği hedef başkadır. Bu realite, birbirine karıştırılamayacak kadar çıplaktır. “3.K.” bunu ayırt etse bile, muhtevasına bakmaksızın Ulusal hareketlere getirdiği toptan bir reformist tanımıyla bu vatan severlik ağına çoktan dahil olmuştur. Bu durumu Kürt ulusal hareketi özgülünde açıklamadan önce, onun devrimci mi? Yoksa, oportünistlerin öne sürdükleri gibi reformist mi olduğuna bakalım. Bunu daha iyi anlaya bilmek için öncelikle, MLM’lerin kendilerine referans aldığı, Temmuz 1920’de Komünist Enternasyonal ikinci kongresine sunulan Leninist tezi aktaralım:

‘’Üçüncü, geri ülkelerdeki burjuva-demokratik hareket sonunu özellikle vurgulamak istiyorum. Bu sorun bazı görüş ayrılıklarına yol açmıştır. Komünist Enternasyonalin ve komünist partilerin, geri ülkelerdeki burjuva-demokratik hareketi desteklemeleri gerektiğini ifade etmenin, ilke ve teori açısından doğru mu yanlış mı olduğunu tartıştık. Görüşmenin sonunda, ‘burjuva-demokratik hareketten’ çok ulusal-devrimci hareketten söz etmeye oy birliğiyle karar verdik. Geri ülkelerde nüfusun ezici çoğunluğu, burjuva-kapitalist ilişkileri temsil eden köylülerden oluştuğuna göre, herhangi bir ulusal hareketin, yalnızca burjuva-demokratik bir hareket olacağına kuşku yoktur. Bu geri ülkelerde – eğer ortaya çıkabilirlerse- proleter partilerinin, köylü hareketiyle belli ilişkileri korumaksızın ve o hareketi desteklemeksizin komünist taktikler ve komünist bir siyaset izleyeceklerine inanmak ütopik olur. Ancak, burjuva-demokratik hareketten söz edersek, reformcu ve devrimci hareketler arasındaki bütün farklılıkları ortadan kaldırmış olacağımızı itirazı öne sürülmüştür. Oysa emperyalist burjuvazi, boyunduruk altındaki ülkelerde de reformcu bir hareket aşılamak için elinden gelen her şeyi yaptığı için, geri ve sömürge ülkelerde bu farklılık son zamanlarda çok açıkça gözler önüne serilmiştir. Sömüren ülkelerin burjuvaziyle, sömürge ülkeler burjuvazisi arasında beli bir birbirine yakınlaşma görülmektedir. Öyle ki, ezilen ülkeler burjuvazisi, sık sık-belki hemen her durumda- bir yandan ulusal hareketi desteklerken, bir yandan da emperyalist burjuvaziyle tam bir uyuşum içindedir, yani bütün devrimci hareketlere ve devrimci sınıflara karşı emperyalist burjuvaziyle güç birliği yapmaktadır.

Bu durum, komisyonda reddedilmeyecek biçimde kanıtlandı ve biz, tek doğru davranışın, söz konusu farklılığı dikkate alarak, hemen her durumda, ‘burjuva-demokratik’ terimi yerine ‘Ulusal devrimci’ terimini koymak olduğunu kararını verdik. Bu değişikliğin önemi şuradadır: komünistler olarak biz, sömürgelerdeki burjuva-kurtuluş hareketlerini, bu hareketler ancak gerçekten devrimci olduğu ve bizim, sömürülen yığınlarla köylüleri devrimci bir ruha örgütleyip eğitme çalışmalarımızı engellemediği ölçüde desteklemeliyiz ve destekleyeceğiz. Eğe bu koşullar yoksa, bu ülkelerdeki komünistler, ikinci Enternasyonalin kahramanlarını da kapsayan reformcu burjuvaziyle savaşmalıdırlar. Sömürge ülkelerde reformcu partiler esasen mevcuttur.’’ (Lenin-Ulusal sorun ve ulusal kurtuluş savaşları sf: 404-405)

“3.K.”, Kürt ulusal hareketinin ‘’reformist’’ olarak değerlendirirken neden bu kıstasları ele almaktan ‘’itinayla’’ kaçınmıştır? Lenin yoldaşın ortaya koyduğu bu Marksist tariften bihaber olmayacaklarına göre, o halde küçük burjuva sınıfsal yaklaşımın tezahürü demek daha mı doğru olacaktır? Oportünistler, sınıfsal duruşları gereği bundan özenle kaçınmışsa da, biz Parti Tarihinde olduğu gibi Ulusal hareketin niteliğini bu Marksist kıstaslardan hareketle değerlendirmeye devam edeceğiz. Bilinir ki Ulusal hareketlerin reformist olanı karşı devrimcidir. Çünkü o harekete yön veren çizgi, reformcu burjuvazinin çizgisidir, yani olgunlaşmış haliyle işbirlikçi burjuvazinin çizgisidir. Ve bu reformist ulusal hareketin politikaları emperyalizmle büyük ölçüde uyum içindedir. Lenin yoldaşın belirttiği gibi, devrimci hareketlere ve devrimci sınıflara karşı emperyalist burjuvaziyle güç birliği yapmaktadır. Bunun gizemli hiçbir yanı yoktur, güncel siyasetteki karşılığı gözle görülür açıklıktadır. Hatta biz proleter devrimcilerinin üzerinde hissedecekleri karşılığı vardır.

Bugün Kürdistan’da devrimci olanı da reformist olanı da mevcuttur. Somut olarak reformist ulusal hareketin politikalarına bir bakalım: bu sorunu daha da anlaşılır kılacaktır. Güney Kürdistan da ki Barzani hareketi bunlardan biridir. Bırakalım devrimci komünistleri, emperyalizmle güç birliği yaparak kendi coğrafyasındaki ulusal devrimci harekete bile yaşam hakkı tanımamaktadır. İşgale karşı direniş sergileyen Rojava’da ki yurtsever harekete tecrit uygulayarak, ambargolar koyarak saldırmaktadır. Ulusal devrimci hareketin Güney Kürdistan da ki kurumlarına operasyonlar düzenlemektedir. Bu yeni gelişen bir durumda değildir. 1990’lı yıllarda PKK ye karşı Türk devletiyle ortak askeri operasyonlara imza atmıştır. Ve daha birçok örnek verilebilir. Lenin yoldaşın ulusal hareketler için reformist ve devrimci diye yaptığı ayrım somut olarak kendisini böyle göstermektedir. Yoksa ulusal hareketlerin niteliği silah kullanmasıyla da bağımsız bir devlet istemesiyle de açıklanamaz. Yani demek istediğimiz niteliğin açıklanması buraya sıkıştırılamaz.

Barzani de silahlı mücadele veriyordu, dünde bugünde Güney Kürdistan’da bağımsızlığı savunuyor. Şundan hiç kuşku yoktur ki, vermiş olduğu mücadelede, bu mücadelede öne sürdüğü talepler de ezen ulusun ulusal imtiyaz ve zulmüne yöneldiği için demokratik içerik taşıyordu, taşımaktadır. Fakat demokratik içerik taşıması ayrı bir şeydir, devrimci olması ayrı bir şeydir. Yoksa gerek devrimci, gerek reformist ulusal hareketler ezen Ulusun baskı ve imtiyazlarına yöneldiği için demokratik muhteva taşırlar. Bugün oportünistlerce ‘’reformist’’ olarak tanımlanan PKK ile gerçek manada reformist Barzani hareketi arasındaki büyük uçurumu ilk bakışta görmek mümkündür. Reformist ve devrimci Ulusal hareketlerdeki temel ayrımı açığa vuran proleter devrimcilerle her alanda ittifaklardan kaçınmayan bir Kürt Ulusal hareketi realitesi var.

Onu gerçek anlamda devrimci kılanda proleter devrim hareketlerine karşı bu yaklaşımı ve emperyalizme dolaylıda olsa darbe vurup vurmadığı gerçekliğidir. Ayrıca şu noktayı hatırlatmakta fayda var; ‘’Kİ birçok küçük burjuva oportünist akımın ulusal hareket konusunda karıştırdığı temel noktalardan biriside çok uluslu yarı-sömürge devlet sınırları içerisinde süren ulusal hareketlerin niteliği ile emperyalizmin doğrudan denetimi, başka bir deyişle emperyalizmin sömürgesi durumunda olan sömürge ülkelerdeki ulusal kurtuluş savaşlarının yönlendikleri hedefleri karıştırmış olmalarıdır. Bilindiği gibi yarı-sömürge çok uluslu devletlerin olduğu yerlerde baş gösteren ulusal hareketlerin önündeki doğrudan engel güçler egemen ulusun burjuvazisi veya devletidir. Bu hareketler devleti değiştirmek; onu yıkıp yerine başka bir devlet
kurmak için gelişmez. Kendi pazarını kendisi sömürmesi için ulusal devlet kurmak için savaşırlar. Ki bu hareketlerin karşılarında ilk gördükleri engelde az önce işaret ettiğimiz gibi egemen ulus burjuvazisidir. Ezilen ulus burjuvazisiyle ezen ulus burjuvazisi arasındaki çelişkinin ana zemini de bu Pazar kavgasıdır.

Bundandır ki bu gibi ülkelerde ezilen ulus burjuvazisi önderliğinde gelişen Ulusal savaşlardaki anti-emperyalist yön, emperyalizmin sömürgesi durumundaki ülkelerdeki Ulusal kurtuluş savaşlarına oranla daha zayıftır. Oralardaki ulusal kurtuluş savaşları emperyalizmi doğrudan hedeflerken, ancak yarı-sömürge çok uluslu ülkelerde dolaylı hedefler. Çünkü bizimki gibi çok uluslu ülkelerde milli baskıyı uygulayan ve mevcut ulusal pazarın doğrudan egemen- ilk unsuru egemen ulus burjuvazisidir. Bu gibi çok uluslu ülkelerde milli baskıyı direkt olarak emperyalizm uyguluyor diye bilir miyiz? Elbette ki diyemeyiz. Burjuva karakterli ulusal hareketler kendisi için baş çelişki teşkil eden güç hangisiyse elbette ki ilk başta ona yönelecektir. Geri kalan güçlerle ya ittifak ya da işbirliği yapmaya gidecektir. Onun örgütlenme tarzını eleştirmek, dahası milliyetçi olarak değerlendirmek farklı şey, ama bu gibi hareketleri reformist olarak değerlendirmek ise tamamıyla farklı şeydir. Bu realite birbirine karıştırılmamalıdır.’’ (S.T. sayı 5)

Sınıf teorisinde aktardığımız bu satırlarda ifade edilenler bir varsayım değil, çıplak bir gerçekliktir. Bu gerçekleri soyutlayıp yalnızca görmek istedikleri gibi bakanlar Marksist olamazlar, bu ancak idealistlerin işidir. Ulusal hareketi, taşıdığı burjuva sınıf damgasından soyutlayıp, onu proleter devrim iddiası taşıyan hareketlerle aynı kategoride değerlendirenler, Ulusal sorun noktasında ve Ulusal hareketlere yaklaşımda asla doğru bir çizgiye sahip olamazlar. Ama idealist felsefenden beslenen oportünistlerin, soruna görmek istedikleri yerden baktıkları apaçıktır. Ayrıca bütün ulusal hareketler mücadelenin belli bir aşamasından sonra emperyalist devletlerle diplomatik-siyasal ilişkiler geliştirmek ister, hatta bu yönden büyük çaba içerisine bile girerler. Çünkü burjuva karakterli ulusal hareketler kendi öz gücüne güvenmezler; pragmatist siyaset yaparlar; dar milliyetçi yaklaşımla hareket ederler vs. vs. tüm bu vb. nedenlerle ulusal hareketler, özellikle mücadeleyi belli bir üst boyuta taşıdıktan sonra emperyalizme dayanarak statü elde etmek isterler. Dolaysıyla emperyalist devletler diplomatik-siyasal ilişkiler geliştirirler. Yalnız, bu realite o hareketi bir çırpıda ‘’reformist’’ etmemizi gerektirmez. Burada tayin edici olan, o hareketin ideolojik-siyasi çizgisidir.

Ulusal hareketlerin ‘’sosyalist kampın nüfuzundan aldığı güçle’’ daha sağlam duruş sergiledikleri doğrudur, ama sosyalist kamp dağıldı diye bu hareketlerin hemen hepsi ‘’reformist’’ oldu anlamına gelmez bu. Tüm bu genelleme tezleriyle Kürt Ulusal Hareketin (KUH) reformist olarak değerlendirenler- en önemlisi de devrimci ulusal hareketlerin mümkün olmayacağını ileri sürenler Rojava da ki devrimci yurtsever direnişi neyle açıklayacaklar? Ayrıca Kuzey Kürdistan’da ki harekete yön veren ideolojik-siyasi çizgi ne ise, Rojava da ki direnişe yön veren çizgide odur. Orada da emperyalist devletlerle diplomatik-siyasal ilişki arayışları, hatta geliştirilen ilişki vardır. Ama bundan hareketle ve genelleme tezleriyle bu devrimci Ulusal direnişe burun büküp küçümseyenler, iflah olmaz sosyal şovenlerdir. Gerçek manada reformist nitelikteki bir Ulusal hareket; adeta iki emperyalist bloğun maşaları eliyle lokla bir savaş verdiği ve taraf olmanın dayatıldığı Suriye koşullarında, onca askeri, siyasi saldırılara, ambargolara, baskılara rağmen bağımsız bir duruş sergileyerek yurt savunması yapmak yerine, gerçek manada ‘’bağımsızlık duruşunu kaybederek’’ emperyalist bloklardan birine yedeklenmiş olacaktı! Ama devrimci nitelikteki ulusal hareketin Rojava pratiği ortadadır. Emperyalistlerin tüm planları Rojava’da ki direniş duvarına toslamıştır. Rojava direnişi, emperyalizme ve onların bölgedeki uşaklarına büyük bir darbe indirmiştir. Devrimci ulusal hareketlerin mümkün olamayacağını söyleyen sosyal şovenlerde Rojava da ki devrimci direnişten öğrenmesini bilmelidir. Demek ki devrimci ulusal hareketler de mümkün olabiliyormuş. Nitekim Rojava’da da reformist nitelikteki Ulusal hareketler mevcuttur. Bunlar oradaki ulusal devrime saldıracak kadar, karşı devrimci faaliyetlerde bulunacak kadar alçakça yönelimler içerisine girmişlerdir. Reformist hareketler, Kürt coğrafyasının bağımsız temsili yeti yerine, emperyalistlerin gölgesinde bir temsili yet istemişlerdir. Hatta doğrudan emperyalistlerin kendilerini temsil etmelerine razı olmuşlardır. Yani ulusal temsil bayrağı yerine temsili yet bayrağını çekmişlerdir. Burada da reformist ile devrimci Ulusal hareket arasındaki büyük ayrımı görmek mümkündür. Bu ayrımı görmeyenler, ya da görmek istemeyip te silikleştirmeye çalışanların MLM biliminden uzaklaştıkları ve aynı zamanda Ulusal soruna proleter bir duruşla yaklaşmayacakları apaçıktır.

Kürt Ulusal hareketin tüm Kürdistan coğrafyasında yürüttüğü mücadelenin devrimci-yalnızca demokratik değil, aynı zamanda devrimci-niteliğine dikkat çekerken, Kuzey Kürdistan’da ki uzlaşmacı tavrını da görmezden geldiğimiz anlaşılmaz. Bu Kürt ulusunun üzerindeki ulusal baskıyı kaldırmayacağı gibi, Kürdistan’da ki devrimci potansiyeli de uzlaşma süreci içerisinde eritmektedir ve aynı zamanda Faşist devletten demokrasi beklentisiyle kitlelerde çarpık bir devlet bilinci oluşturmaktadır. Ama ne yazık ki birçok küçük burjuva oportünist akımları sorunu yalnızca Kürt ulusal hareketinin tepelerindeki darlıkta görmekte. Bu ulusal soruna proleter devrimin ihtiyaçları cephesinden değil, Kürt burjuvaların cephesinden bakmaktır. Bu anlayışa göre, KUH talep çıtasını biraz yükseltti mi Kürdistan sorunu da çözülmüş oluyor. Burada bir noktaya daha dikkat çekmekte yarar var; Ulusal hareketin reformist veya devrimci niteliği; somut olarak önüne koyduğu taleplerin darlığıyla da açıklanamaz. Küçük burjuva oportünist akımların hemen hepsi KUH’ni reformist olarak değerlendirirken, ya buradan hareketle böyle değerlendiriyorlar, ya da bunu büyük ölçüde etkisinde kalarak böyle bir değerlendirmeye gidiyorlar. Ne yazık ki 3.K. de bu durumdan muaf değildir! Ulusal hareketlerin genel eğilimine ilişkin yoldaş Kaypakkaya şunları vurguluyor: ‘’Her milli hareketin genel eğilimini milli bütünlüğü olan devletler kurulması yönünde olduğunu meta üretimini ve kapitalizmin ihtiyaçlarını en iyi bu devletlerin karşıladığını, en güçlü ekonomik etkenleri bu yönde işlediğini daha önce belirtmiştik. Kürt milli hareketinin genel eğilimi de, elbette milli bütünlüğü olan bir devlet kurulması yönündedir. Fakat genel eğilimi başka şeydir, bir milli hareketin formüle ettiği somut istekler başka şeydir. Somut istekler, bu genel eğilime aykırı düşmezler. Fakat her milli hareket bu genle eğilimi, yani ayrı bir devlet kurmayı kendisine somut hedef olarak da seçmeye bilir. Bu durumu etkileyen sayısız faktörler vardır. Devlet çapındaki ve uluslararası plandaki kuvvet ilişkileri, ülke içindeki değişik milliyetten mensup burjuvaların ve toprak ağalarının menfaat hesapları, milli baskının karakteri, taktik endişeler vb… bir milli hareketin formüle ettiği somut hedefleri, bütün bu faktörleri tayin eder. Bu nedenle, her yerde milli hareketlerin genel eğilimi, Ulusal bütünlüğü olan devletler kurma yönünde olduğu halde, Milli hareketlerin formüle ettiği somut talepler başka başka olur. (İ.K. sd:198)

Kaypakkaya’nın bu tespiti bize özet olarak şunu açıklıyor; siyasal ve ekonomik olarak ulusal eşitsizlikler devam ettiği müddetçe genel olarak ‘’bağımsız Ulusal devletten’’ vazgeçmenin de gerçekliği yok. Hele ki Türkiye-Kuzey Kürdistan gibi yarı-sömürge geri bir coğrafyada bunun hiç gerçekçiliği yok. Bugün KUH ‘’Ulusal devlete karşıyız, ayrı bir devlet istemiyoruz’’ vb. beyanatlarda bulunsa da sınırlar parçalanıyor, Ulusal devletleşmeye doğru gidiyor. Bu olası bir gelişme değil, aynı zamanda kaçınılmaz bir durumdur. Bu nedenle Kürdistan’da devrimin Ulusal harekete havale eden Türk halkının ‘’önder’’lerinin endişelenmesini tamamen ‘’yersiz’’ buluyoruz. Ulusal hareketten nasıl bir çözüm bekleniyordu? Reformistte olsa, devrimcide olsa, tüm Ulusal hareketlerin sorunu çözüm yönteminin burjuva olduğu açıktır. Çünkü devrimcide olsa o harekete yön veren ideolojik çizgi, öz itibarıyla burjuva milliyetçi çizgidir. KUH’nin taleplerindeki darlıkla ve uzlaşmacı çizgisiyle hakim ulus devletine entegre stratejisi, onun milliyetçiliği bir adım daha ileri attığını göstergesidir. Ve milliyetçilikte ileriye doğru atılmış bu adım, onun reformist ulusal hareket olmaya daha fazla yakınlaştırmaktadır. Ama bu, hemen bu hareketin reformist bir niteliğe büründüğü anlamına gelmez.

Öyle olsaydı, hiç şüphesiz ki onun bu nitelik değişimi tüm genel siyasetine sirayet edecek, ülkedeki devrimci sınıflara ve bu sınıfların politik temsilcilerine yaklaşımından da bir dejenerasyon yaşanacaktı. Peki gerçek böyle midir? Gerçeğin böyle olmadığını ülkemizin küçük burjuva oportünistleri de görmekte ama ne yazık ki dün olduğu gibi bugün de dereyi görmeden paçayı sıvayan tavırlarıyla bir çırpıda ‘’tasfiye oldu’’ diyerek, Ulusal hareketi reformist ilan ediyorlar. Çünkü oportünistler, Ulusal hareketi Leninist kıstaslar üzerinde değerlendirmek yerine, kendi ütopyaları üzerinden değerlendiriyorlar. Ulusal hareketin uzlaşmacı çizgisini eleştirmek başkadır. Ama onun devrimci niteliğini inkar edip reformist olarak değerlendirmek başkadır. KUH gelinen aşamada ‘’ anayasal reformlar için mücadele edeceğim’’ diyor. Bu o hareketi reformist yapar mı?

Marksizm buna kocaman bir hayır der. Çünkü Marksizm, burjuva karakterli Ulusal hareketi kendi bağlamından soyutlayıp ta bir değerlendirmeye gitmez. Türkiye-K. Kürdistan’da sosyalizm iddiası taşıyan bir hareketin bunu demesi, ‘’anayasal reformlar için mücadele etmek’’ stratejisini benimsemesi başkadır, ezilen ulus burjuvazisi önderlik-li hareketin ‘’Kürdistan’ı özgürleştirme’’ iddiası taşıyan bir hareketin bu stratejiyi benimsemesi bambaşka bir şeydir. Demokratik halk devrimi ve sosyalizm iddiası taşıyıp ta iktidar hedefinden şaşmış her hareket kuşkusuz reformisttir. Burjuva devleti temellerinden parçalayıp yeniden inşayı hedef almayıp ta reformlarla dekore etmeye çalışan her hareket reformisttir. Ama bu tanım sosyalizm iddiası taşıyan, yani sosyalist kategorideki hareketler için geçerlidir, Ulusal hareketler için değil. Ulusal hareketlerin devrimci ileri reformist ayrımı Lenin yoldaşın aktardığımız tezinden hareketle ancak yapıla bilinir. İdealizmin zirvesi “3.K.”de tıpkı diğer küçük burjuva oportünistleri gibi bu realiteyi birbirine karıştırmıştır. Lenin yoldaşın konuyla ilgili tezleri üzerinde KUH’ni değerlendirdiğimizde- bu aynı zamanda MLM bilimsel bıkışıdır- ; KUH devrimci duruşunda bir kırılma yaşasa da gün itibariyle bu niteliğini korumaktadır. ’’Reformizme bağdaş kurmuş’’ ve reformizme her geçen gün bir adım daha yaklaşanlar ise, burjuva önderlik-li Ulusal hareketten Faşist devleti yıkması veya ‘’Demokratikleştirmesi’’ hülyalarına kapılmış olanlardır. “3.K.” oportünistleri emperyalizm tahlilleriyle ulusal çitleri ‘’parçaladıktan’’ sonra dünyadaki ulusal hareketlerin artık yalnızca reformist olabileceğini söylüyorlar, yani devrimci nitelikte bir ulusal hareketin artık mümkün olmayacağını söylüyorlar, yani devrimci nitelikte bir ulusal hareketin artık mümkün olmayacağını söylüyorlar. Ama, diyorlar; ‘’bizzat emperyalizmin kumandasında olmayan devrimci komünistler ile ilişkilerinde demokratik tutumlarını sürdüren ve devrimci komünistlerin ajitasyon ve propagandaları ile örgütlenme faaliyetlerine engel olmayan Ulusal hareketler ile ortak birlikler ve taktik eylemlerin oluşturulmasında engel bulunmamaktadır.’’ diyorlar. Saydıkları özeliklerin devrimci Ulusal hareketlere ait olduğunu unutuyorlar. ‘’Bizzat emperyalizmin kumandasında’’ olmasa da reformist Ulusal hareketler emperyalistlerle paralel politikalar izler ya da Lenin yoldaşın deyimiyle: ‘’bütün devrimci hareketlere ve devrimci sınıflara karşı emperyalist burjuvaziyle güç birliği yapmaktadır.’’ Bu nedenle reformist Ulusal hareketler 3.K.’nin bahsettiği özellikleri taşımazlar. Kaldı ki “3.K’’nin bahsettiği ‘’engel olmama’’ tavrı bir Ulusal hareketin devrimci bir nitelik mi, yoksa reformist bir nitelik mi taşıdığını en somut göstergesidir. Lenin yoldaş da bu özeliklerden hareketle ‘’Eğer bu koşullar yoksa bu ülkelerdeki komünistler, ikinci enternasyonalin kahramanlarını da kapsayan reformcu burjuvaziyle savaşmalıdırlar.’’ diyor. Söz konusu her iki nitelikteki hareketlerin de bu gün Rojava’da ki tutumları bizler açısından en çarpıcı örnek ve en öğretici durumdur. Oportünistler bugün ‘’ortak birlikler ve taktik eylemler’’ oluşturarak reformist bir Ulusal hareketten-bu aynı zamanda karşı devrimcidir- bahsediyorlar. Bu mümkün müdür? Sorusuna, tarih mümkün değildir diyor. Ama idealizmi kılavuz edinmiş “3.Kongre” ‘’tanrıdan’’ ümidini kesmeyecektir. Bu nedenle bunun mümkün olmayacağı bir yana, kendilerini uyarma gereği duyuyoruz; çünkü reformcu burjuvazinin namlularını doğrultacağı adreslerden birisi de komünistlerdir ve aynı zamanda tüm devrimci hareketler ve devrimci sınıflardır. “3.Kongre”nin Ulusla soruna yaklaşımındaki en çarpıcı nokta ise, tek bir hareketi genel ideolojik-politik çizgisi ve duruşundan dolayı reformist olarak değerlendirmesi değil, dünyada artık Ulusal devrimci hareketlerin mümkün olmayacağını ileri sürmesidir. KUH’nin veya başka bir Ulusal kurtuluş hareketinin devrimci niteliğini yitirdiğine dair somut bir değerlendirme yapmak ayrı bir şey, ama genel anlamda Ulusal hareketlerin devrimci olamayacağına dair bir teori öne sürmek apayrı bir şeydir. Ne diyordu “3.Kongre?”, ‘’Emperyalizm ulusal çitleri parçalamış’’, ‘’Milli burjuvazi kalmamış, hepsi sermayenin uluslararası gücüne eklenmiş’’ dolaysıyla Ulusal hareketlerde ‘’şu veya bu emperyalist devlete eklenmiş’’ ya da ‘’eninde sonunda eklemlenecektir’’ yolunda bir görüş.

Emperyalizm tahlillerine bağlı kalarak ulusal sorun da öne sürdükleri tezler özetle bu şekilde. Bunun teorik yönden yanlışlığı ortadadır. Ama bir de pratik siyaset yönünden dünya haklarının birliğine ve mücadelesine getirdiği zararlara bakalım. 1.) Emperyalist savaş dönemlerinde Junius (Rosa Luxemburg) da aynı bu teorileri savunduktan sonra ‘’Ulusal savaşlar artık olanaklı değildir’’ diye ilan ettiğinde, Lenin yoldaş bu teoriler şöyle eleştiriyordu: ‘’(…) ‘Ulusal savaşlar artık olası değildir’ tezi savunulurken öne sürülen tek iddia, dünyanın, küçük bir ‘büyük’ emperyalist devletler grubu arasında bölüşüldüğü ve bu nedenle herhangi bir savaşın, ilkin Ulusal bir savaş olarak çıkarını ilgilendirdiği için emperyalist bir savaşa dönüştürüldüğü iddiasıdır. Bu iddianın yanlışlığı ortadadır. Doğada ve toplumda bütün sınıflayıcı sınırların geleneksel ve dinamik olduğu ve belli koşullar altında, her görüngünün kendi karşıtına dönüşebileceği, kuşkusuz, Marksist diyalektiğin temel önlemlerinden biridir. Ulusal bir savaş emperyalist bir savaşa dönüşebileceği gibi, tersi de doğrudur.’’ Lenin yoldaş somut örnekler vererek bu iddianın yanlışlığına vurgu yaptıktan sonra şöyle devam ediyor: ‘’ ‘Ulusal savaşlara artık olanaklı değildir’ yollu görüş yalnızca teorik yönden açıkça hatalı olduğu için değil, ama üçüncü Enternasyonalin, bayağılaştırılmamış bir Marksizm temelinde kurulmasında olanak çerçevesinde olduğu bir sırada, solun Marksist teoriye karşı hafif meşrep bir davranış göstermesi ağlaması bir şey olduğu için, bu hatalı görüş üzerinde ayrıntılarıyla durduk. Ne var ki bu hata pratik siyaset yönünden de çok zararlıdır. Çünkü gerici savaşlar dışında artık hiçbir savaş olamaz iddiasında bulunduğu için, bu görüş, saçma bir ‘silahsızlanma’ propagandasına yol açmaktadır. Bu görüş, ayrıca, ulusal hareketlere karşı, daha da gülünç ve tepeden tırnağa gerici bir vurdumduymazlığa da yol açmaktadır. ‘Büyük’ Avrupa Ulusların, yani küçük sömürge halklarını ezen ulusların üyeleri yarı-bilimsel bir havayla ‘Ulusal savaşlar artık olanaklı değildir’ diye ilan ettikleri zaman, bu vurdumduymaz tutum şovenizme dönüşmektedir. Emperyalist devletler karşı ulusla savaşlar, yalnızca olası ve olanaklı değildir, ama aynı zamanda kaçınılmaz bir şeydir, ilericidir ve başarılı olması için her ne kadar ya ezilen ülkelerde çok sayıda insanı ortak, uyuşumlu çabasını (Hindistan ve Çin örneklerinde yüz milyonlarca insanı), ya uluslararası koşullarını özellikle lehte olduğu bir durumu (yani emperyalist devletlerin savaşla, kendi aralarındaki karşıtlıkla, vb. güçlerini tüketip müdahale edemeyecek bir duruma gelmeleri) ya da büyük devletlerden birinde proletaryanın burjuvaziye karşı zamandaş olarak başkaldırmasını (bu son durum en çok arzu edilen ve proletaryanın zafer kazanması için lehte durum olduğu için ilk sırayı tutar.) gerektiriyorsa da, Ulusal savaşlar devrimcidir.’’ (Lenin-U.S. ve U.K.S. – sf: 260-267)

Peki, Kürdistan’ın dört bir yandan devrimci savaşın baş gösterdiği koşularda ilhakçı ulusların ‘’proleterleri tam bilimsel’’ bir havayla bu gerici teoriye sarıldıklarında, Ulusal devrimci savaşa karşı gerici bir vurdumduymazlığın gelişmeyeceğini, bu vurdumduymazlığında şovenizm olmayacağını söyleye biliri miyiz? Bunu ancak sömürgeciliğe ve ilhakçı lığa alkış tutan hakim ulus milliyetçileri söyleyebilir. Lenin yoldaşın bu eleştirileri “3.K.” içinde geçerlidir. Zira “3.K”nin Ulusal soruna, sömürgeciliği alkışlayanlarla aynı çizgiden baktığı apaçıktır. “3.K.” Ulusal soruna yaklaşımda MLM perspektiften sapmıştır. Bu nedenle sorunu, başlı başına KUH’nin niteliğini yanlış değerlendirme sorunu değildir. Bu yalnızca bu sapmanın bir sonucudur. Buradaki en temel sorun, emperyalizm tahlilleriyle ‘’çok uluslu’’ bir şovenizm sorunudur. Tıpkı 1. paylaşım savaşı dönemlerinde ‘’büyük’’ Avrupa Uluslarının sorunu gibi. Kapitalizmin emperyalist aşamaya ulaşmasıyla Ulusal sorun aynı zamanda bir emperyalist sömürgecilik sorunu olduğuna göre, emperyalizmi doğru tahlil edemeyenlerin Ulusal soruna da doğru yaklaşamayacakları açıktır. Tam da bu nedenle ‘’çok uluslu’’ ‘’küresel’’ bir şoven dalgasına kapılmış olan “3.K”nin Ulusal sorun ve Ulusal savaşlar noktasındaki bu hatalı duruşun düzelte bilmesi için, öncelikle gayrı MLM emperyalizm tahlillerini düzeltmesi gerekmektedir.

Devam edecek…

Güncel Haber, Gündem, Perspektif
İdeoloji, Azami ve Asgari Program ve Siyasi Amaçta Birlik- Kongre Belgeleri/Perspektif(6)

Proletaryanın büyük önderi V.İ. Lenin’in “devrimci teori olmadan devrimci örgüt olmaz” veciz sözü teorik yayınlarımızın kapağında en üstte yazılıdır. Bu söz proletarya partisi için teorinin önemini ifade eder. Burjuva fikri egemenliği karşısında işçi sınıfı ancak devrimci teorinin ışığında kendi sınıf örgütünde birleşebilir. Ortak sınıf çıkarlarına sahip ezilen ve sömürülen kitlelerin birleşebilmelerinin ilk adımı devrimci fikirler ile tanışmakla başlar. İdeolojik birlik sağlanmadan ne devrimci program nede parti birliği yaratılabilir. İşçi için sınıf bilinci boş bir söz değil, yeni bir dünyadır. Devrimci teori nesnel dünyanın yasalarını ve toplumsal durumu tahlil eden ve gelişme yönünü işçi sınıfı başta olmak üzere, kurtuluşu ancak sosyalizm ve oradan da ulaşacakları komünizmde bulacaklarını tüm halk kitlelerine gösteren teoridir. Bu anlamıyla teorimiz karanlığı aydınlatan ışıktır. Proletaryanın teorisini amacından saptıran burjuva fikirler sınıf hareketinin bünyesine bulaştırılırsa o zaman virüs gibi yayılır ve tek hücreli virüsün sağlıklı organizmalardaki hücreleri aldatarak kendisini ürettirmesi ve sağlıklı organ hücrelerinin belli bir süre zarfında kendi ürettikleri virüs hücreleriyle kendi kendisini işlevsiz hale getirmesi ve ölüme yol açmasında olduğu gibi proletarya burjuvazinin hastalık yapan virüsünü çoğaltması durumunda kendi üretken, geleceği kazanacak sağlıklı bilincini öldürmüş olur. Burjuva fikirler birer virüstür, kendi kendine çoğalmaz, yaygınlaşmaz, yığınların bilincini enfekte edemezler, onları çoğaltan işçilerin arasında yayılmasını sağlayan Marksist kılıfına girmiş proleterlerden başkası değildir. Proletaryanın devrimci saflarında olup, biçimde devrimci görünen, ama gerçekte burjuva fikirleri yeniden ve yeniden devrimci kavramlarla cilalayarak ezilen yığınlara sunan virüs taşıyıcıları vardır. Proletarya gerçekten devrimci teori ve siyasi bilinçle donandıkça hastalık yayan ve eğilimlerin bulaşmasına karşı bağışıklık kazanabilir. Aksi takdirde burjuva fikirlerin etkisi proleter saflarda eylem ve irade birliğinin parçalanmasına yol açar ve yozlaşma yaratır. Mülteci darbeci kliğin maceracı üçüncü “kongre”lerinde (!) revizyonist fikirlerin yeniden nasıl üretildiği, yozlaşmanın tepeden alta kadar örgütü nasıl sardığı örneğinde görüldüğü gibi devrimci görünüm altında burjuva fikirler üretilmektedir. Bu nedenle Marksist, Leninist, Maoist düşüncenin savunulması tayin edici önemdedir.
Marksizm’in savunulması derken Marksist düşünceyi somut sosyal ve iktisadi şartlardan bağımsız cansız bir dogmaya dönüştürülerek kaba ve mekanik biçimde tekrarlanması teorimizin canlı ruhunu yok edecek forma sokulmasını değil, somut şartlara uygulanmasını söylemiş oluyoruz. Partimizin yönlendiricisi İbrahim Kaypakkaya düşüncesinin özü diyalektik materyalizmi Türkiye toplumsal şartlarına uygulanmasıdır. Kaypakkaya’nın fikirlerini donduranlar bu uygulama çizgisinin dışındadır ama ayrı düşmüş olmalarına rağmen bunun farkında değillerdir. Bu eğilimde komünizm amacının bilinçsizce dokunulmaz kılınmış fikre itaate yönelten katı bir dogmatizm vardır. Son derece zararlıdır. Savunucularını dönüp dönüp vuran bir düşünce biçimidir. Oysa devrimci teorinin temel ilkesine bağlı kalmak “gerçeğin olgularda aranmasını” zorunlu kılmaktadır. Değişen iktisadi ve toplumsal duruma ve gelişmelere uygun gelen program oluşturulmasının temel önemi üzerinde dururken diyalektik materyalizmin bu ilkesinden yola çıkmış oluyoruz.
Farklı fikirlerden ve çelişkilerden muaf değiliz. Programımızda eskimiş yanların bırakılması doğru fikrine kayıtsız kalınması, yada karşı çıkanlarımızın olması bu temel meseledeki iki farklı görüşün varlığının göstergesi değil midir? Doğru fikirler zaten karşıtlarının mücadelesi ile şekillenir. O halde bu olgu ürkütücü olmamalı. Kapitalist üretim biçiminin hakimiyeti ve ona özgü toplumun temel çelişkisinin yön verdiği toplumsal objektif olgulara asgari ve azami ölçüde yanıt verebilecek teori ve ana yönelimin netleştirilmesine karşı çıkan yoldaşlarımız neyi savunuyordu?! Bu yoldaşlar değişimlerin olduğunu kabul etmelerine rağmen bu değişimlerin programsal değişimi gerektirecek boyutta olmadığını savunuyorlardı. Yani mevcut savunularımızla yola devam edilmeliydi. Fakat bu yoldaşlar karşı çıkış fikirlerini her hangi bir araştırma ve incelemeye dayandırmadan savunmada ısrarcı oldukça hatalarını görmeyi sağlayacak araç ve metotları da yadsıdıklarını anlamamışlardı. Program değişikliğinin gerekliliği
ile program değişikliğine gerek olmadığı fikri arasındaki çelişki partimizde doğru ile yanlış arasında süren mücadeledir. Yıllar boyu hepimizin savunduğu programın değişen koşullara rağmen bazılarımız tarafından terk edilmek istenmemesi tavrı anlaşılmaz değildi, ama toplumsal gerçeklere dayandırılmadan öznelci düşünceyle bu fikirde ısrarcı olunması hatalıydı. Kuşkusuz iki farklı toplumsal koşulları ifade eden iki karşıt düşünce partimizin demokratik merkeziyetçilik tartışma ilkesi ve mekanizmasıyla çözüme kavuşturulması yönlü irade birliği aynı zamanda siyasi olgunluk ve gelişmiş tartışma kültürümüzün göstergesi bakımından önemsenmelidir. Sınıf mücadelesine doğrudan etki edecek önemde olan programsal görüşlerdeki fikir ayrılıklarının giderilmesi, çözüme bağlanması demek partinin toplumsal ilerlemenin gerisinde kalmaması, kitlelerin ihtiyacına cevap verecek durumda olması anlamına geldiğine göre tersi toplumun gerisinde kalmaktır.
Toplumsal yapıda büyük çaplı yer değiştirme gerçekleşmiştir. 1920’lerde yüzde 80’i köylü olan ve çok cılız bir kapitalizmin olduğu yapı aşama aşama karşıt yönde ilerledi. 2020 itibarıyla yüzde 93 oranında–kentleşen bir topluma dönüştü. Türkiye, Kuzey Kürdistan’da köylü ekonomisi çözüldü, basit küçük geçimlik tarım üretiminin yerini kapitalist meta üretimi ve kapitalist mülkiyet biçimi aldı. Emperyalist sermaye ve komprador burjuvazinin köylülük üzerinde süren hakimiyeti ve yıkımı öylesine vahşi ilerlemiştir ki, bırakalım köylülerin işlemek için toprak ağalarına karşı ayaklanmaları ve onlarla çatışmaları küçük ve orta köylüler topraklarını terk edip kentlerin yolunu tutmak zorunda kalmışlardır. Üretim araçlarından koparılmış köylüler sermayenin vasıfsız ucuz iş gücü havuzuna dahil oldular.
Bu dönüşüm işçi sınıfını artırdı. Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) kayıtlarına göre 14 milyon 500 bin işçi vardır. Hiçbir sosyal ve sağlık güvencesi olmadan çalışanların oranı ise araştırmalara göre 10 milyona yakın olduğu belirtilmektedir. İşçilerin toplam sayısı bırakalım tarımda çalışanları kırda yaşayan toplam nüfusun çok üstüne çıkmıştır. Oysa daha 1990 yılında tarımda çalışanların sayısı Türkiye, Kuzey Kürdistan toplamında çalışanların yüzde 46’sını oluşturmaktaydı. 2020’de ise toplam faal iş gücünde tarım çalışanların payı yüzde 17 civarına gerilemiştir. Nüfusun kırdan kente kaymasının iktisadi ve üretim ilişkilerinin durumunu yansıtan bu veriler son derece önemlidir.
Sayısal bakımdan genişleyen proletarya önderlik niteliği yanında sosyalist devrimin temel gücü haline gelirken, köylülük iktisadi olarak çözülmüştür. Son derece trajik yollar ile köylü iktisadı yıkıma uğratıldığı için hem üretilen toplam değer içindeki payı yüzde beşe (%5) hem de sayısal olarak yüzde 7 seviyesine düşmüştür. Kırsal kesimde çalışan nüfusun oranı 5 milyon civarındadır. Tarıma kapitalizm çoktan girmiştir. Yoğun ücretli emek kullanımı ve vahşi bir sömürü ağı örülmüştür. Her bölgede yerel tarım işçilerinin dışında gezici kır tarım proleterleri – genel olarak Kürt işçilerdir – sayı olarak 1,5 ile 2 milyon arası civarındadır.
Tüm bu somut olgular köylü toplumu değil, kapitalist kent toplumunu ifade etmektedir. Modern toplumda kentler kapitalist üretimin yatağıdır. Seviyesi ne olursa olsun kapitalist üretim seviyesi – geri-orta yada ileri – bu meselenin özünü değiştirmez. O halde programsal değişikliğe gidilmesi uçuk bir tasarım değil, toplumsal ve iktisadi değişikliklerdeki gerçeklerin zorunlu bir sonucu. Bu toplumsal gerçeklerle ters olan fikirlerin savunulmasında ısrar edilmesi hangi biçim altında yapılırsa yapılsın öznelcilik ve dogmatizme tekabül eder.
Üretim güçleri ve üretim ilişkilerinin karakteri devrimin niteliği, devrimin temel, itici güçlerini ve önder gücünü belirler. Üretim biçiminde nitel değişim olmuşsa asgari ve azami programda değişir. Devrim stratejileri körü körüne kopya edilemez. Gerçeklere dayanması zorunludur. Mao Zedung Çin’de nüfusun çoğunluğunu oluşturan köylülüğü devrimin temel gücü olarak açıklarken gerçeği açıklıyor ve ona dayanıyordu, ama biz somut olarak Türkiye-K. Kürdistan’da toplam nüfusun yüzde 7’sini oluşturan köylülüğü devrimin temel gücü olarak tanımlarsak bu gerçeklere dayanmayan bir tespit ve savunu olur. İşte bu öznelci düşünce ve dogmatizmdir. Koşullara bakmayı bırakarak belirlenen formülleri toplumun gerçek durumu yerine geçirmeye kalkışmak nafile bir çabadır.
Toplumsal gerçekleri aydınlatan Marksizm, Leninizm, Maoizm devrimci teorisinin uygulanması iradesi ve mücadele çizgisinin geliştirilmesi aynı zamanda yüksek seviyede sağlanacak parti birliğinin teminatıdır. Bu bakış açısıyla 24 Nisan’da parlayan güneş canlı mücadele, bilimsel gücümüze can ve kan taşımaya devam edecektir.

Devam edecek…

Translate »