Kategorie: Silahların Eleştirisi

Güncel Haber, Perspektif, Silahların Eleştirisi, Tarihimizden
MLM Leader… Commander Baba Erdogan’s Memory Illuminates the Path of Our Struggle!

Serdar Okan

It’s a river that flows…

“… When asked what were the political developments that made Baba Erdogan so great and so symbolic in the ranks of the proletarian.

Response:

Although the oppressed minority belongs to the milleye and faith, it is not the case that it handles every struggle from a class perspective…

Initiative in will and actions…

Spreading love and respect to the underdog front…

Tolerant of his comrades and comrades in the trenches, as well as ruthless towards the enemy…

Class opposition to imprisonment in dungeons under all circumstances…

Planned and fast style in actions…

To implement the party line and discipline in the people’s world…

He has gained the respect and love of all segments in the class struggles, fields and organizations in which he has fought all his life.

Baba Erdogan organized every field as a class war in the disciplined and proceive struggle within the Party and had a staff that embodied the theory and practical harmony of the People’s War, which has not yet come to light with its stable and decisive stance. Every development and contradiction is symbolized by the effort to create new positions and spaces from „masses to masses“.

Guardhouse raids in … The Kandıra Türkisch Army raid… We can note that he is a Communist leader who made his first landing in the Black Sea at the head of the guerrilla war and guerrilla unit that formed the carotid artery of the liberation of the peoples of the country.

Baba Erdogan is an indomitable leader of the strategy of popular war. Baba Erdogan is the revolutionary communist leader who has written his name in capital letters in the history of our country’s revolution and armed struggle.

Master of peasant guerrilla warfare in the countryside, he is the commander of the armed propagandist who shook the dead ashes of the Pacification that covered the masses in the cities.

Childhood years:

Baba Erdogan was born on January 2, 1960 in Sırtkan, a mountain village in the Hozat district of Dersim, according to population records. He was the 6th of 8 children of a poor Dersim family. His childhood years were spent listening to the memories of the 1937/38 genocide and the subsequent massacre. He started school in 1968 when the primary school opened in the villages of Babylon (his real name), which grew up listening to the memories of the resistance period of his grandparents. Since his older brothers settled in other cities due to both their business and university education, Babylon went to school and did the daily work in the village, harvesting crops in the field and shepherding in the mountains… Like all the other Dersm youths.

After finishing Babil primary school in his village, he went to his older brother in Elazig in 1973 and started secondary school. The secondary school he attended, formerly known as revolution middle school, is a school where the fight against fascists is intense. Babil meets revolutionary thoughts for the first time here. He begins to sympathize with Dev-Genç. During this period, he started boxing courses due to his interest in sports. Babylon is now one of the prominent figures in the fight against fascists at Revolution Secondary School.

Teenage years;

After graduating from secondary school in 1976, Babylon went to live with his other brother, a high school teacher in Erzurum Khorasan, to study high school. Shortly after he left, after his brother’s house was gunned down by fascists, his brother’s appointment was made in Istanbul. He enrolled at Izet Ünver high school in Gungoren, Istanbul, where he first came to Babylon. During this period, he sometimes stayed at his brother’s house, which was a high school teacher, while the Site, where his other brother, who was mostly a university student, stayed, made his own place in the student dormitory. Here, he meets the thoughts of Ibrahim Kaypakkaya in Istanbul, where he came as a Dev-Genç sympathizer, inspired by his brother, who is a student of Istanbul university, and his revolutionary friends around him. Babylon took his place in the partisan ranks in Taksim Square during the bloody events of May 1, 1977. When he returned to Hozat to study high school 2nd and 3rd grade, Babil is now a determined Partisan who defends Ibrahim Kaypakkaya’s ideas.

When he combines his charismatic personality with his naturalness and his playful side, he excels as a beloved leader in youth. While studying high school in Babylon, he rushes from action to action while doing the village work. During this period, he lost his mother in the fall of 1977, and later married. After finishing high school in 1979, he settled in the village due to his increasing responsibilities. On the one hand, he engages in village affairs, while on the other hand he is active as a forward sympathizer.

The occupation of the land takes place in the famous actions of the period, such as the eventful May Day action in Dersim. He lives in the village, so he’s in contact with the guerrilla. Orhan Bakır (Armenak Bakırjian), one of his beloved comrades, named his son Orhan, who was born immediately after he was worth the revolution in Karakoçan. As a forward sympathizer, he performs all his duties.

Active Party years;

Babylon joined the guerrilla in the summer of 1985 and is rapidly developing politically while slawing in its military direction. This period of intensification of conference discussions is also a period of heavy losses in the countryside. In 1987, when the Dabk – Conference segregation occurred within the TKP (ML), Babylon took his position in favor of the Dabk wing and in September 1987 he took his place as deputy secretary of the DABK within the Dabk management team. In the process that follows, he assumes the regional command, creating a leap in guerrilla practice after 1980, which consists only of punishing whistleblowers and sustaining casualties. In the fall of 1987, Hozat took successful actions such as the prison raid, the Cemisgezek military branch raid, and the destruction of the polling stations. In late December 1987, he came to the Marmara region under the responsibility of Manuel Demir to break this silence in the cities where the post-9/12 silence reigned and to make the name of our Party’s priority TKP (ML).

On January 10, 1988, He stormed the 196th infantry regiment with only one pistol with them as a weapon, along with an 8-member guerrilla unit of Party members, Party Candidate members and Advanced sympathizers. In the procession they enter at night, they take in soldiers and officers and confiscate weapons. The group under Manuel’s command takes the weapons and sets off, while the other group under Babylon stays in the regiment to buy time. Although he was wounded in the foot during the raid, they gave them revolution and party propaganda for several hours without mistreating the soldiers and officers. This incident affects soldiers who did not know the revolutionaries until then, and when they are called to the courts as witnesses in the following process, they will not identify Babylon in the courtroom. Outside the hall, they will express their respect for Babylon’s relatives. The operation, which began at the end of January with the unraveling of some sympathizers captured after another action, resulted in the shooting death of TKP (ML) Leader Manuel Demir and the capture of Baba Erdogan. In the early days of his arrest, Baba Erdogan was not considered in custody and fake news appeared on the front pages of daily newspapers that he had escaped seriously injured after a shootout in a cell house. Thus, like Manuel’s comrade, the ground is set to kill Babylon. In the police, he’s told he’s going to be slaughtered like Manuel. During this period, both his family and our comrades launched an active campaign at home and abroad, carrying the loss of Baba Erdogan in custody to the press and the public with various actions and occupations. Thus, the Istanbul Police are forced to explain that they have baba. then the prison process begins.

Baba Erdogan defended the TKP (ML) against the counter-revolutionary forces by adopting an active line of resistance and defense, such as his leader, Ibrahim Kaypakkaya, during the police and post-trial court process. During the prison process, he gained the respect and trust not only of his comrades, but also of other revolutionary structures.

Baba Erdogan, who is in prison, is in the perspective of desertion. The Prison Party prepares its organization in this direction. Desertion, strengthening the Party and opening the Black Sea to the guerrilla has become the dream of the Father and his comrades. With these thoughts, the Milkmen begin their research of weaknesses inside and outside the prison. After several unsuccessful tunnel attempts, he is embezzled by the administration to the guards.

Baba Erdogan is actively involved in party issues as well as desertion. Prison is a camp where fighters and sympathizers, especially members of the Party, are ideologically trained and theoretical and political studies are carried out carefully in this context. Everyone inside is shaped by the perspective of the Mountain and the armed struggle. In this process, Baba Erdogan focuses on research and investigations on the development of the Party Union, developments in Kurdistan and the development of the People’s War for the defense and party conference held on behalf of the Party in the Kanka case held with the CPK and DGM. It does the work that is the basis of the army charter. At the DABK 3rd conference in 1989, the party appointed Baba Erdogan as an honorary member. During this period, he submits concrete proposals for the unity of TKP (ML) forces in his articles delivered to the Central Committee. On the one hand, „one lesson is not enough, the target is a thousand lessons“, and first of all, he starts infrastructure works while he is still in prison to open the Black Sea region to guerrilla struggle.

In May 1990, with an act of desertion organized by the Revolutionary Left, together with four Revolutionary Left leaders, including Dursun Karatas and Ibrahim Erdogan, they escaped from Bayrampasa prison in a way that the state could not solve its secret. When the father arrives in Dersim, while the state forces are unaware of his escape for days, he commands the siege of the military unit under the command of a captain in the village of Ovacik Çalbasi on June 1, 1990. Fascist TC forces become so weak that they cannot leave the village houses, shielding the villagers from themselves during the day. Baba Erdogan is a guerrilla so loved by the villagers of dersim that he was greeted with sacrifice in the 42 villages he went to after the prison break.

At the extraordinary meeting of the TKP (ML) MK held in June 1990, he was appointed deputy secretary general and a member of the MK – SB. In August 1990, Babylon immediately crossed into the Black Sea region (where he continued his infrastructure work while he was still in prison) and started the guerrilla struggle.

It marks a first in the history of TKP (ML) by opening a Guerrilla field in the Black Sea. In this region, after the land recognition and mass work of the guerrilla unit in a short time, it commands actions such as road cutting, identity control and Party propaganda in Sivas and Tokat, raiding state construction sites and confiscating tools and equipment such as dynamite. Although there are new joins to the guerrilla unit, there is a problem of arming. To solve this armament problem, on September 16, 1990, Tokat – Almus – raided the outpost of gümelonu village. This raid, in which a petty officer is killed and a soldier wounded, is the last raid on the Comrade of the Father. The father is taken away from the police station injured. The first statements were that the Father comrade was shot by an officer hiding in the back after entering the police station alone and receiving the soldiers, and that he was worth the revolution from the blood loss on the night of September 16-17. However, in 1996, after the Congress Preparedness Confederation, a new statement by the MK said: Baba Erdogan was shot in the back by agent Laz Nihat after taking in soldiers inside the police station.

Babylon, who opened his eyes to the world in a mountain village of Hozat in 1960, was buried on September 21, 1990, at the height of a high hill facing the Munzurs opposite the village, accompanied by slogans, with the participation of a large crowd in his village.

Baba Erdogan comrade Party is undoubtedly the most aggressive and political audacity of its own era in our history.

Turkey – Developed the Kurdistan revolution secularly as both a city guerrilla and a village guerrilla. During this period, all comrades who shouldered these great developments and carried them forward established the practice of the People’s War at the highest level in the revolution. And Baba Erdogan has been a symbol of how everything that the liquidator revisionist-rightoportunist chorus within the Party shouts ‚unenforceable‘, ‚unenforceable‘ can be done if there is Maoist leadership. Whenever the party acted under the guidance of Maoist cadres, it developed politically, militarily and massively; however, whenever the liquidator-revisionist-right opportunist chorus took over, there was a disorganization in the form of spontaneity, reformism, economicism and the distancing/removal of the masses from the Party.

During the periods led by mlms, the party’s strategy of the People’s War, which was discussed in three stages, in the first stage in the organization of more strategic defense and guerrilla regions, made the Party a practical war organization, primarily by arming it ideologically. As they opened up to new areas, they followed the tactic of establishing revolutionary bases in rural areas, accumulating power with armed propaganda and mass actions in cities, and waiting for opportunities. There has never been a ‚tactic‘ of MLMs in the history of the party to evacuate guerrilla areas and to move armed forces abroad en masse. This is a feature that begins in the emulators of Avenkian, Prachanda, Kruscev, Teng, who are more eager to overcome the masters. Today, those who are thrown from one side to the other between legalism and armed reformism are doomed to be erased from the stage of history as self-reliant, nomencturists, rather than communists.

However, despite the temporary effects of the liquidators, a significant number of the Party cadres and advanced sympathizers are shaped according to the People’s War… Still, years later, the staff and sympathizers of that period were in the ranks of the revolution and the indecive state of the revolution.

It salutes Baba Erdogan and the staff type of revolution embodied in his identity, which sheds light on the struggle of socialism and People’s Struggle with the perspective of the proletarian world revolution. We commemorate with gratitude and respect our comrades who sacrificed their lives.

As MKP, we promise to take their revolutionary ideals further by considering today’s conditions and developments from the perspective of reconstruction. We are their comrades. This steel won’t forget the water it took.

Dünya, Güncel Haber, Silahların Eleştirisi
MKP MK-SB: Gonzalo’nun Emaneti, Proletaryanın Kızıl Sancağı Peru’da ve Dünya’da Dalgalanmaya Devam Edecek!

“Emperyalist-kapitalizmin üretim anarşisinin doğal sonucu olan sömürü, işgal, haksız savaşlar, doğa katliamları gibi kendini sürekli yenileyen politik manevraları, dünya proletaryasının çelik duvarına çarparak dönem dönem hızını kaybetmiştir.

Proletaryanın kesin zaferinin yolunu döşeyen mücadele azmi, emperyalizmin çeşitli siyasi-politik saldırılarıyla boşa çıkarılmaya ve ezilmeye çalışılmıştır. Dünyanın bir çok merkezinde Marksizm, Leninizm, Maoizm bilimiyle donanan komünist partileri, işçi sınıfı, emekçi köylülük ve ezilen tüm kesimlere, sınırsız, savaşsız, sömürüsüz bir dünyanın mümkün olduğunu kan-can bedeli verdiği mücadeleleriyle kanıtladı.

Çağımızın proleter devrimler çağı olduğunun altını kalın çizgiyle çizen, proletaryanın komünist önderi Lenin “Sınıfların karşılıklı ilişkisini açığa çıkarmak devrimci partinin baş görevidir” derken, çağın görevlerinin yerine getirilmesi görevinin komünist partilerin omuzlarında olduğunu belirtiyordu. Çin’de başkan Mao önderliğinde zafere ulaşan Halk Savaşı ve Büyük Proleter Kültür Devrimi, dünya komünist hareketlerinin kendi ülke özgülünde canlanmasına, komünist önderlerin yetkinleşme ve açığa çıkarmasında son derece büyük bir öneme sahiptir.

Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da, Maoist partinin kurucu ve kuramcısı komünist önderimiz İbrahim Kaypakkaya; “ Hareketimiz Büyük Proleter Kültür Devrimi’nin ürünüdür” derken atıfta bulunduğu çıkışın ve çağın görevlerinin partimizin omuzlarında olduğunu belirtiyordu. Ve katledildiğinde MLM biliminin yol göstericiliğiyle, Türkiye ve K. Kürdistan’da proletaryanın ve ezilen, sömürülen halk kesimlerinin kurtuluşunun Halk Savaşının zaferiyle mutlak olacağını, partisinin omuzlarında böyle bir yükün olduğunun altını çiziyordu.

Marksizm, Leninizm, Maoizm güneşi, Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da, Hindistan, Nepal, Filipinler ve Peru’da proletaryanın elinde emperyalizmin buz dağlarını eritti. Dünyanın birçok parçasında, yarı-feodal, yarı-sömürge ülkelerin emperyalizmin yeminli uşağı faşist devlet aygıtlarının halk düşmanı politikalarına karşı, proletaryanın öncülüğünde Halk Savaşlarını zafere hazırlayan Maoist Komünist partiler ağır bedeller ödeyerek canlı varlıklarını korudu, koruyorlar.
Peru’da proletarya ve yoksul halk katmanlarının, sömürü, zulüm ve emperyalist haydutluğa karşı baş kaldırması, Marksist, Leninist, Maoist komünist partisinin doğuşunun da sancılarını ortaya koydu. Peru Komünist Partisi tüm bu çığlıkların ortasında Marksizm ideolojisini kuşanarak tarih sahnesinde yerini aldı.

PKP MLM bir parti ve onun kurucusu ve kuramcısı Başkan Gonzalo’nun, ‚‘‘MLM illede Maoizm‘‘ ısrarı ve Halk Savaşını özgün koşullara uygulayarak yol alması, başta ABD emperyalizmi olmak üzere uşak Peru devletini derinden sarstı. Kısa sürede halkın içerisinde kök salan Peru Komünist Partisi, proletarya öncülüğünde devrimin ayak sesleriyle başkent Lima’dan Washington’u sallar duruma geldi.
Başkan Gonzalo’nun stratejik hamleleri ve sürekliliğini sağladığı Maoist Halk Savaşını geliştirme
çabaları meyvelerini vermeye başladığında, düşmanın saldırı ve çemberi daraltma hamleleride hız
kazandı.

Başkan Gonzalo, PKP’ye önderlik ederken, aynı zamanda Latin Amerika ve Dünya halklarına da gerçek
kurtuluşun yolunu gösteriyordu. O, MLM bilimini Peru şartlarında ustaca uygulamanın yanısıra
UKH’nin Mao’nun klasik olarak tarihsel ve güncel gerçekliğinin bilince çıkarılmasını sağlayan sentezi
ile Proletarya Biliminin 3. Ve yüksek aşamasında olduğumuzu, ortaya koydu. UKH de mücadelesini
verdi ve kabul ettirdi. Başkan Gonzalo’yu UKH’de ki herhangi bir komünist önderden farklı kılan bu
gerçekliktir. Başkan Gonzalo’nun çalışmaları incelenmeli ve kavranmalıdır. O teorik-politik önderliğini
yaptığı komünist partisi ile, 1980’den tutsak düştüğü 12 Eylül 1992’ye kadar Peru proletaryası ve
halkını Halk Savaşının birer öznesi haline getirdi. Ancak bununla kalmadı. Halk savaşının evrensel
boyutlarına ilişkin kavrayışıyla Proletaryanın, Proleter dünya devrimi yolunda güçlü bir askeri
stratejiye sahip olduğunu netleştirmiştir. Başkan Gonzalo’nun tarihte ki misyonu,MLM’ler tarafından
bu katkılarıyla ele alınacak ve yerli yerine konulacaktır.

O’nun kıvrak zekası ve Maoist stratejik hamleleri, Peru faşist devleti ve emperyalist haydutların baş
düşmanı olmasınında “normal” şartlarını yarattı. Düşmanın saldırıları ve daralan çember onlar adına
sonuç verdi ve 12 Eylül 1992’de Başkan Gonzalo ile birçok yoldaşı tutsak düştü. Düşmanları, 28
Eylül’de Başkan Gonzalo’yu bir kafes içinde dünya basınının önüne çıkararak teşhir etmeye,
aşağılamaya, bu görüntüler ile dünya proletaryası ve halklarını korkunun duvarlarına hapsetmeyi
umut etti.

O ise demir parmaklıklı “kafes’ten sıkılı yumruğunu dünya proletaryası ve ezilen, sönürülen halklar ve
uluslar adına emperyalist haydutların suratında patlatıyor, ideolojisinden aldığı güçle haykırıyordu;
Yaşasın Marksizm, Leninizm, Maoizm, Yaşasın Halk Savaşının Zaferi! Düşmanın itibarsızlaştırma,
demagoji ve manipülasyonlarla yaratmak istediği sisli hava PKP ve onun önderliğinde sürdürülen Halk
Savaşı ile yerle bir ediliyordu.

Callao Deniz üssünde önce idam sonra ağırlaştırılmış müebbet hapisle tutulan Abimael Guzman
Reynoso, Başkan Gonzalo, PKP‘nin önderi ve UKH‘ nin önderlerinden biri olarak son nefesine kadar
MLM biliminin savunucusu oldu. Gonzalo yoldaşın 20 Temmuz’da hastaneye kaldırılması ve sağlık
durumuyla ilgili somut bilgilerin faşist Peru devleti tarafından paylaşılmaması, yaşamıyla ilgili ciddi
endişeleride beraberinde getirdi. Dünyanın birçok ülkesinden Maoist yoldaşları, Başkan Gonzalo’nun
sağlığı ve yaşamını savunmak adına kampanyalar düzenleyerek birçok ülkede eylemliliklere imza
attılar.

Komünist önder 29 yıllık ağır tecrit koşulları altında emperyalizme ve onun yerli uşağı faşist Peru
devletine korku salmaya devam etti. 11 Eylül’de Gonzalo’nun hayatını kaybettiği açıklandı. Peru
devleti tarafından katledilen Gonzalo yoldaş, her türden saldırıya rağmen Halk Savaşı çizgisi ile, Peru
proletaryası başta olmak üzere dünya proletaryası ve ezilen halklar uğruna adanmış bir komünist
savaşçı, baş eğmez bir lider olarak tarihe adını yazdırdı.

O, dünya proletaryasının elinde silah, bilincinde sönmeyen meşale olmaya devam edecek. Başta
Türkiye ve Kuzey Kürdistan’dan Maoist güçleri ve halkını, uluslararası komünist-devrimci güçleri
Başkan Gonzalo’nun komünist anısını sahiplenmeye ve düzenlenecek anma etkinliklerine güçlü
destek vermeye çağırıyoruz. Sınıf kinimizi bileyip, emperyalist güçler ve faşist Peru devletinden yoldaş
Gonzalo’nun katletmesinin hesabını sorma bilinciyle hareket ederek devrimci sorumluluklarımızı
yerine getirme görevimizi üstlenmeliyiz.

Komünist Önder Gonzalo Ölümsüzdür!
Yaşasın Halk Savaşının Zaferi!
Yaşasın Proletarya Enternasyonalizmi!
Yaşasın Marksizm, Leninizm, Maoizm!”

Dünya, Güncel Haber, Silahların Eleştirisi
İşgalci Faşist Türk Ordusu Gerilla Müdahale Edince Çekildiler
  • İşgalci Türk ordusu, Werxelê Direniş Alanı’nı yoğun şekilde zehirli gazlar ve patlayıcılarla bombaladıktan sonra ilerlemek istedi, ancak gerilla müdahale edince geri çekilmek zorunda kaldığını kaydetti.

HPG Basın İrtibat Merkezi (BİM) tarafından dün yapılan yazılı açıklamada, eylem ve Türk saldırılarıyla ilgili şu bilgiler verildi:

* Türk ordusu, 31 Ağustos günü 09.00-21.00 saatleri arasında Avaşîn’in Werxelê Direniş Alanı’nı yoğun şekilde zehirli gazlar ve 6 kez patlayıcılarla bombaladı. Gerçekleştirilen saldırıların ardından Direniş Alanı’na doğru ilerlemek isteyen işgalciler, gerillanın müdahalesi sonucu geri çekilmek zorunda kaldı.

*  Werxelê Direniş Alanı, dün de saat 08.30’dan itibaren zehirli gazlarla bombalandı. Direniş Alanları üzerinde yoğun Drone ve keşif uçağı hareketliliği devam etti.

*  Türk savaş uçakları, 31 Ağustos günü saat 15.55’te Akrê ilçesinin Dînartê nahiyesine bağlı Şiyê köyünü bombaladı.

*  Aynı gün Amediyê ilçesinin Kanî Masî nahiyesine bağlı Bênavê, Dêşîşê ve Seraro köylerinin çevresi ile Kela Qûmriyê, Girê Mozelan alanları saldırı helikopterleri ve savaş uçaklarıyla bombalandı.

*  Zap’ın Saca alanı dün saldırı helikopterleri ve savaş uçaklarıyla bombalandı.  BEHDİNAN

Dünya, Güncel Haber, Silahların Eleştirisi
Komünist Parti’den (Maoist) Afganistan’daki Mevcut Savaşla Ilgili Açıklama

Yirmi yıl önce, ABD emperyalizminin başını çektiği emperyalistler, acımasızca  Afganistan’ı işgal ettiler. Bu acımasız saldırıda binlerce savunmasız ve mazlum insan öldü, binlercesi yaralandı ve yerlerinden edildi, gerici güçler ve cihatçılar, kötü milisleriyle birlikte işgalci emperyalistlerin saflarına adım atarak işgalci piyade ordusu gibi davrandılar ve bu suçla, ülkenin savunmasız halkının kanını ellerine bulaştırdılar ve emperyalist işgalcilerin kanlı kırımlarını paylaştılar.

Afganistan’a yönelik saldırı, „Terörle Mücadele“, „Ortaçağ Taliban Esaretinden Kadın Özgürlüğü“ ve „Demokrasi“ gibi aldatıcı sloganlarla gerçekleştirildi.

Gömleklere mutlu bir şekilde uymayan teslim olanlar, ülkenin işgalini „Afganistan’daki mazlumların göz yaşlarında bir umut ışığı“ olarak nitelendirerek dans ettiler ve tepindiler. Ülkenin saldırganlık ve işgaline karşı en başından itibaren, konumumuzu belirledik. Ve bu sloganların sadece saldırganlık, işgal ve ülkenin ve ülke halkının topyekun boyun eğdirilme kılıfı olduğunu ilan ettik. Aynı zamanda ortaçağ köktendincilerinin (yedi ve sekiz cihatçı parti) çoğunluğunun emperyalist işgalcilerin sarsılmaz desteğinden yararlandığını ve kukla rejimin ve işgalcilerin kanatları altında toplandığını, bu köktendincilerin sadece küçük bir azınlığının işgalle ters düştüğüne vurgu yaptık.

Afganistan Komünist Partisi (Maoist), emperyalist işgalcilerin, özellikle de Amerikan işgalcilerinin çıkarları ne zaman talep etse, dünün ve günümüz yetiştiricilerinin tamamını tek bir çatı altında toplamaya ve tüm bu sloganların iyiliğini esirgemeye istekli olduğunu defalarca belirtmişlerdir. ABD’nin Taliban ile yaptığı birçok tur işgal görüşmesi ve aralarında bir „barış anlaşması“ imzalanması bu gerçeği ortaya ortaya attı.

Amerikalılar ve Taliban arasında „barış anlaşmasının imzalanmasından“ sonra, Afganistan Komünist Partisi (Maoist) açıkça „Taliban işgalci ABD emperyalizmine teslim oldu“ dedi, o zamandan beri partimiz Afganistan’daki savaş konusunda istihbarat temelli bir iç gerici savaş olarak pozisyon aldı, bunun kısmi gerici direniş savaşı bile olmadığını, müzakere masasında daha fazla taviz için bir savaş olduğunu ilan etti. Partimiz, tüm ulusal ve demokratik devrimci güçleri mevcut koşullarda savaşın tarafları tarafından aldatılmamaya, bu savaşı bir iç gerici savaş olarak kınamaya ve ülkeyi savunma örtüsü altında saklanan hain figürleri ortaya çıkarmaya ve bu savaşı ciddi bir şekilde halkçı ve devrimci ulusal direniş savaşına dönüştürmeye çalışmaya çağırmaktadır.

Afganistan’ın mazlum insanları!

Her gün binlerce insanın öldürüldüğü, yaralandığı ve sakat kaldığı ve binlercesinin yerinden edildiği Afganistan’da şu anda devam eden savaş, müzakere masasında daha fazla puan almayı amaçlayan iç gerici bir savaştır. Sadece bu savaşın asıl kurbanları Afganistan’ın mazlum insanlarıdır.

Afganistan’ın acı çeken insanları!

Bugün „Halk Direniş Cephesi“ adı altında ayaklanan ve „haysiyeti, onuru ve toprağı savunmak“ adı altında insanları harekete geçirmeye çalışan gerici cihadi güçler, ülkenin yüksek çıkarlarıyla hiçbir ilgisi olmayan güçlerdir. „Haysiyeti, onuru ve vatanı savunmak“ adı altında işgalci sahipleri gibi, sadece çıkarlarını korumak ve rüzgar varlıklarını korumak istiyorlar. Varlıklarını korumak için silah almak zorunda kalırlar. Buna göre, insanları aldatmaya başvururlar ve rüzgar varlıklarını korumak için kurbana göndermek için onları aldatırlar.

Afganistan Komünist Partisi (Maoist), mevcut savaşı emperyalizmin çıkarlarını ve ülkenin ve ülke halkının daha fazla boyun eğdirmesini güvence altına almak için sürmekte olan bir iç gerici savaş olarak kınıyor ve kitleleri teşvik etmeyi ve gerici figürleri ortaya çıkarmayı görev ve misyon olarak görüyor.

Afganistan Komünist Partisi (Maoist), hazırlık şeklini bozmak ve halk ve devrimci ulusal direniş savaşının kurulmasına geçmek için çok çalışıyor.

Bu nedenle, ülkenin ezilen kitlelerinin, gerici güçler tarafındandan daha fazla aldatılmaması ve kurnazlıklarının kurbanı olmaması için tüm devrimci, ulusal ve demokratik Maocu güçleri gerici güçlerin (mevcut savaşın taraflarının) yüzlerini ortaya çıkarmak için bu konuda ciddi bir şey yapmaya çağırıyor.

Yine, ülkedeki mevcut savaşın ülkenin yüksek çıkarları için bir savaş değil, iç gericilerin ve uluslararası liderlerinin çıkarlarını güvence altına almak ve ülkenin büyük bir kısmını ve ülke halkını boyundur altına almak için yürütülen bir iç gerici savaş olduğunu tekrar tekrar tekrarlıyoruz.

Afganistan’da mevcut iç gerici savaşı popüler ve devrimci ulusal direniş savaşına (halk savaşının mevcut somut biçimi) dönüştürmek için mevcut mücadeleye duyulan acil ihtiyacı anlamak ve daha ciddi bir şekilde denemek tüm Maoist güçlerin görev ve misyonudur.

Afganistan Komünist Partisi (Maoist)

(4 Ağustos 2021)

Dünya, Güncel Haber, Silahların Eleştirisi
BERİYA: DOGMALARI VE KLİŞELERİ KIRMAK

YELENA PRUDNİKOVA VE HAZAL YALIN

26 Haziran 1953 günü Moskova önlerindeki üç tank alayı, savunma bakanlığından, cephanelerini yüklenip başkente girme talimatı aldı. Motorize tümen de aynı talimatı almıştı. İki hava tümeni ve jet bombardıman birliğine de, Kremlin’i bombalamak üzere olası bir emre askeri olarak bütünüyle hazır olmaları bildirildi.

Daha sonra bütün bu hazırlıklara dair bir hikâye dile getirildi: İçişleri bakanı Beriya, bir hükümet darbesine hazırlanıyordu, bunu önlemek gerekmişti, Beriya tutuklanmış, yargılanmış ve kurşuna dizilmişti. Elli yıl boyunca bu hikâye kimsenin şüphesini çekmedi.

Sıradan, ama çok da sıradan olmayan biri bile, Lavrentiy Beriya hakkında iki şey bilir: bir cellat ve seks manyağıydı. Geri kalan her şey, tarihten silinmiştir. Hatta tuhaf şeydir: Stalin neden yanı başında böyle işe yaramaz ve karanlık bir tipe sabretmiştir ki? Korkmuş olmasın? Tam bir bilmece.

Oysa korktuğu filan yoktur! Bilmece de yoktur burada. Dahası, bu adamın gerçek rolünü anlamadan, Stalin dönemini anlamak da mümkün değildir. Çünkü o, aslında, hiç de daha sonra SSCB’de iktidarı ele geçiren ve seleflerinin bütün zafer ve başarılarını kendilerine yoran insanların uydurduğu gibi biri değildi.

Transkafkasya: “iktisadi bir mucize”

“Japonların iktisadi mucizesi” hakkında çok şey işitiriz. Peki Gürcülerinkini kim bilir?

1931 güzünde Gürcistan Komünist Partisi birinci sekreteri, genç çekist [Çeka: Çrezvıçaynıy Komitet, veya Olağanüstü Komite; 7 (20) Aralık 1917’de kuruldu, ilk yöneticisi, Cerjinskiy — çn] Lavrentiy Beriya oldu — oldukça dikkat çekici bir kişi. Yirmi yaşındayken, menşevik Gürcistan’da yasadışı bir örgüt ağının başındaydı. Yirmi üç yaşında, ülke bolşeviklerin kontrolüne geçtikten sonra, haydutlukla mücadele etti ve çok etkileyici sonuçlar elde etti: o yılın başında Gürcistan’da 31 çete vardı, sonunda ise sadece 10 çete kalmıştı. Beriya, Ordu Kızıl Yıldızı nişanıyla ödüllendirildi. 1929’a doğru hem Transkafkasya GPU başkanı, hem de bölgede OGPU’nun tam yetkili temsilcisi oldu. Ne var ki Beriya’nın, eğitimini tamamlayıp inşaat mühendisi olmak özlemiyle çekist hizmetinden ısrarla uzaklaşmaya çalışması da şaşırtıcı değildir.

1930’da Orconikidze’ye pervasızca bir mektup bile yazmıştı. “Değerli Sergo! Biliyorum, ‘eğitim meselesini yeniden pişirmenin zamanı değil,’ diyeceksiniz. Ama elden ne gelir! Daha fazla devam edemeyeceğimi hissediyorum.”

Moskova’da bu talebin tam tersi yerine getirildi. Böylece Beriya, 1931 güzünde, Gürcistan Komünist Partisi birinci sekreteri oldu. Bir yıl sonra, Transkafkasya bölge komitesi birinci sekreteri, yani fiilen bölgenin hâkimi. İşte bu görevde nasıl çalıştığı hakkında konuşmayı bizde hiç mi hiç sevmezler.

Beriya’ya kalan küçük bir bölge daha vardı. Sanayi diye bir şey yoktu. Sefil, aç bir bölgeydi. Bilindiği gibi, SSCB’de 1927’den beri kollektivizasyon yürüyordu. 1931’e gelindiğinde küçük toprak sahiplerinin sadece yüzde 36’sı kolhozlara katılmıştı, ama bu sayede halkın açlığı hiç de azalmış değildi.

Beriya, atı mahmuzladı. Kollektivizasyonu durdurdu. Özel üreticileri serbest bıraktı. Zira kolhozlarda ne ekmek ne mısır üretiliyordu, bunun bir anlamı yoktu çünkü, sadece değerli mahsuller üretiliyordu: çay, turunçgil, tütün, üzüm. Ve işletmeler, bu kararın ne kadar doğru olduğunu gösterdiler! Kolhozlar öyle bir hızla zenginleşmeye başladılar ki, köylüler oraları kendileri doldurdular. 1939’da, hiçbir zor olmaksızın, üreticilerin yüzde 86’sı kolhozlarda toplanmıştı. Tek bir örnek: 1930’da mandalina plantasyonlarının toplam alanı, 1.500 hektardı; 1940’da ise 20 bin hektar. Tek bir ağacın bile verimi öyle artmıştı ki, bazı kolhozlarda yirmi kat daha çok üretim yapılıyordu. Yani, Abhazya mandalinası almaya pazara gittiğinizde, Lavrentiy Pavloviç Beriya’yı hatırlayın!

Sanayi alanında ise daha da etkin çalıştı. İlk beş yıllık plan döneminde sadece Gürcistan’da toplam sınai üretimin çapı, altı kat büyüdü. İkinci beş yıllık planda, beş kat daha. Transkafkasya’nın diğer cumhuriyetlerinde de aynısı. Örneğin Hazar Denizi’ne platformlar kurma işine Beriya zamanında başlandı, üstelik bu yüzden savurganlıkla suçlamışlardı onu: ne diye böyle boş işlere kapılıyordu ki! Oysa bugün Hazar petrolü ve bunun nakil yollarıyla ilgili büyük güçler arasında gerçek bir savaş sürüyor.

Transkafkasya’nın, SSCB’nin “tatil başkenti” olması da o zamandır — o vakitler kim düşünebilirdi ki “turizm işi”ni? Gürcistan 1938’de eğitim seviyesi itibariyle de Sovyetler Birliği’ndeki başlıca yerlerden biri olmuştu; üniversite öğrencilerinin her bin kişiye oranı, İngiltere ve Almanya’yı yakalamıştı.

Kısacası, Beriya, Transkafkasya’da “birinci adam” makamında bulunduğu yedi yılda, geri kalmış cumhuriyetlerin üretimini öyle bir yükseltti ki, bunlar 90’lı yıllara kadar Sovyetler Birliği’ndeki en zengin bölgeler arasındaydılar. SSCB’de perestroykayı yürüten iktisat doktorlarının bu çekistten öğreneceği çok şey vardı.

O zamanlar, siyasi gevezelerin değil üretimin başında bulunanların altın değerinde olduğu zamanlardı. Bu adam Stalin’in de gözünden kaçamazdı. Beriya’nın Moskova’ya atanması, göstermek istedikleri gibi, parti organları arasında entrikaların sonucu değil, son derece haklı bir girişimdi: Bölgesinde böyle çalışan bir adama ülke çapında daha büyük işler emanet edilebilirdi.

Devrimin çılgın kılıcı

Bizde, Beriya adı öncelikle baskı dönemiyle ilişkilendirilir. Bu bağlamda, en basit soruyu sormanın yeridir: “Beriya’nın baskı dönemi” ne zamandı? Lütfen bir tarih veriniz! Yoktur böyle bir şey. Kötü şöhretli “1937”den, o zamanın NKVD şefi Yoldaş Yejov sorumludur. Öyle bir deyim de vardır üstelik: “Yejov yumruğu.” Savaş sonrası baskı dönemi de Beriya yönetici organlarda değilken sürmüştür; ama 1953’te bu organlara girince ilk işi bu baskıyı durdurmuştur.

“Beriya’nın baskı döneminin rehabilitasyonu” kesin bir şekilde tarihlenir. Ama “Beriya’nın baskı dönemi”, sadece karanlık bir halkla ilişkiler mahsulüdür.

Peki aslında ne olmuştu?

Ülke, en baştan beri VÇK-OGPU yöneticilerinin elinde değildi. [ВЧК: Всероссийский чрезвычайный комитет, Tüm Rusya Olağanüstü Komitesi; ОГПУ: Объединенное государственное политическое управление, Devlet Birleşik Politik İdaresi. Her ikisi de SSCB devlet güvenliği organlarıydı. Daha sonra KGB. — çn] Cerjinskiy güçlü, sağlam bir irade sahibi, onurlu bir insandı, ama hükümet işleriyle boğazına kadar meşgul olduğundan çekanın idaresini vekillerine bırakmıştı. Onun halefi Menjinskiy de ciddi bir şekilde hastaydı ve aynısını yaptı. Çeka kadrolarının büyük bölümü, İç Savaş yıllarından çıkmaydı; az eğitimli, disiplinsiz ve zalimdiler, dolayısıyla şartları gözümüzde canlandırabiliriz. Dahası bu organın yöneticileri 20’lerin sonlarından itibaren gitgide daha çok, kendi faaliyetleri üzerinde alabildiğine bir kontrol sevdasına kapıldılar.

Yejov, Çeka’da yeni biriydi, iyi de başlamıştı, ama hızla, yardımcısı Frinovskiy’in nüfuzu altına girdi. Bu yardımcısı, yeni halk komiseri Yejov’u, çekistlerin çalışmasının ana unsurları hakkında “iş üzerinde” eğitiyordu. Bu unsurlar çok basitti: ne kadar çok halk düşmanı yakalarsak o kadar iyi olur; dövmek de mümkün ve zaruri, döverken içmek ise daha da eğlenceli. Votka, kan ve kanunsuzluktan kafayı bulan halk komiseri, çok geçmeden açıkça uçmaya başladı. Yeni görüş açısını etrafındakilerden gizlemiyordu da. “Korkacak neyiniz var?” diyordu, ziyafetlerden birinde. “Bütün iktidar bizim elimizde. Kimi istersek idam ederiz, kimi istersek affederiz. Biz, her şeyiz. Oblast komitesi sekreterinden başlayarak herkes bizim idaremiz altında hareket etmeli.” Eğer bir oblast [parti] komitesi sekreterinin, NKVD’nin [НКВД: Народный комиссариат внутренних дел, İçişleri Halk Komiserliği. OGPU’nun yerini NKVD almıştı — çn] oblast dairesinin şefinin idaresinde hareket etmesi gerekiyorsa, Yejov’un idaresi altında kim hareket edecekti peki? NKVD bu kadroları ve bu bakışlarıyla hem iktidar hem de ülke için son derece tehlikeli hale gelmişti.

Kremlin’dekilerin olan biteni ne zaman kavradıklarını söylemek güçtür. Herhalde, 1938’in ilk yarısında olacak. Sonuçta, kavramış olsalar bile, canavarı nasıl dizginleyeceklerdi?

Bunu çözümü, bir yandan NKVD yönetimini düzeltebilecek, diğer yandan da canavarı durdurabilecek, büyük bir sadakat, cesaret ve profesyonellik sahibi kendi adamını koymaktı. Herhalde Stalin’in elinin altında böyle çok fazla kimse yoktu. Ancak bir tane bulundu.

NKVD’nin dizginlenmesi

Beriya, 1938 yılında, İçişleri Halk Komiser Yardımcısı sıfatıyla, Devlet Güvenliği Baş İdaresinin yöneticisi oldu ve en tehlikeli devlet organının kontrolünü ele aldı. Neredeyse derhal, tam olarak söylemek gerekirse Ekim Devrimi kutlamalarına doğru, komiserliğin tepe kadrosu değişmiş ve büyük çoğunluğu tutuklanmışlardı. Daha sonra kilit görevlere güvenilir kimseleri getiren Beriya, selefinin işlediklerini etraflıca incelemeye koyuldu.

Boyunu aşan çekistler atıldı, tutuklandı, kimisi de kurşuna dizildi. (Yeri gelmişken, Beriya 1953’te tekrar içişleri bakanı olduktan sonra ilk olarak hangi emri verdi, biliyor musunuz? İşkencenin yasaklanması! Nereye geldiğini biliyordu.)

Çeka organlarını iyice temizlediler: alt düzey memurlardan 7.372 (yüzde 22.9), yöneticilerden de 3.830’u (yüzde 62) atıldı. Eş zamanlı olarak şikâyetlerin incelenmesi ve davaların gözden geçirilmesi süreci de başladı.

Son yıllarda yayınlanan veriler, bu işin kapsamını değerlendirmemize imkân sağlıyor. Örneğin, 1937-38’de ordudan siyasi sebeplerle yaklaşık 30 bin kişi atılmıştı. NKVD yönetiminin değişmesinden sonra bunlardan 12.500’ü geri döndü. Yaklaşık yüzde 40.

Yaklaşık tahminlere göre (zira bütün belgeler halen halka açılmış değil), 1941’e kadar kamplardan ve hapishanelerden, Yejov yıllarında mahkûm edilmiş 630 bin kişiden 150-180 bini kadarı salıverildi. Yani, yaklaşık yüzde 30.

NKVD’nin “normalizasyon”u uzun sürdü ve, her ne kadar bu iş 1945’e kadar devam etmiş olsa bile, tamamlanamadı. Gerçekleşmesi tamamen imkânsız gibi görünen bir takım olgularla karşılaşmayı başka sefere bırakalım. Örneğin 1941’de, Almanların saldırdıkları yerlerde tutuklulara karşı gereğince davranılmadı; zira savaş uyumuyordu. Ama her şeyden savaş yüzünden vazgeçilmiş de değildi. 22 Haziran’dan [Alman saldırısının başladığı tarih — çn] 31 Aralık 1941’e kadar (savaşın en zorlu ayları!) NKVD’nin 227 çalışanı, yetki aşımından cezai sorumlulukla karşı karşıya kaldı. Bunlardan 19’u mahkemesiz kurşuna dizmelerden ötürü en ağır cezaları aldılar.

Bu dönemin başka bir keşfi daha Beriya’ya aittir: “şaraşka”lar. [SSCB İçişleri ve NKVD idaresindeki hapishanelere şaraşka deniliyordu. Mahkûm edilmiş bilim adamları, mühendisler ve teknisyenler burada tutuluyorlardı. — çn] Tutuklular arasında ülkeye çok gerekli insanların sayısı hiç de az değildi. Elbette, şair veya yazar değillerdi bunlar (şimdilerde öyleymişler gibi bağırıp çağıranların sayısı giderek artıyor), ama bilim adamları, mühendisler, inşaat teknisyenleri, esas itibariyle de savunma alanında çalışanlardı.

Bunlara yönelik baskı meselesi, ilginç bir meseledir. Kim, ne şartlar altında, devam eden savaş şartlarında askeri araçlar üzerinde çalışanları hapse tıkmıştı? Bu, hiç de retorik bir mesele değildir. Birincisi, NKVD’de gerçek Alman ajanları da çalışıyorlardı; bunlar, gerçek Alman istihbaratının verdiği gerçek görevler gereği, Sovyet savunma kompleksine yararlı insanları nötralize etmeye çalışıyorlardı. İkincisi, bu dönemde “muhalif”ler de 80’lerde olduğundan hiç az değildi. Ayrıca bunlar çok rezil bir ortamdılar, hesaplaşma ve mesleki yükselmenin en uygun aracı, her zaman ihbarcılıktı.

Ne olursa olsun, Beriya İçişleri Halk Komiserliğini aldıktan sonra olgularla yüzleşti: kendi yetki alanında yüzlerce bilim adamı ve teknisyen tutuklu bulunuyordu, oysa bunların çalışması, ülke için son derece gerekliydi.

Şimdilerde konuşmak pek moda, bir de kendinizi halk komiseri yerine koyun!

Önünüzde bir dosya var. Bu adam suçlu olabilir, masum da olabilir, ama kesinlikle gerekli biri. Ne yapacaksınız? Astlarınıza bir kanunsuzluk örneği göstererek “serbest bırakılsın” mı yazacaksınız? Dosyayı mı inceleyeceksiniz? Eh, elbette, içinde 600 bin dosya olan dolap da şuracıkta. Aslında bunların hepsinin ikinci defa soruşturulması gerekiyor, ama kadro yok. Eğer mevzu, mahkûm olmuş olanlarsa, mahkûmiyet kararını da kaldırmak gerek. Peki kimden başlamalı? Bilim adamlarından? Askerlerden? Ama zaman akıyor, insanlar hapis yatıyor, savaş gitgide yaklaşıyor…

Beriya hızla işe koyuldu. Daha 10 Ocak 1939 günü “Özel Teknik Büro” organizasyonuyla ilgili bir emir imzaladı. Araştırma konuları, tamamen askeri: uçak inşası, gemi inşası, cephane, zırh çeliği. Hapishanelerde yatan bu alanların uzmanlarından gruplar teşkil edildi.

Beriya fırsat yakaladığında bu insanları serbest bırakmaya çalışıyordu. Örneğin uçak inşaat mühendisi Tupolev [havacılık alanındaki başarıları yüzünden Tupolev uçaklarına ismi verilen ünlü Sovyet uçak mühendisi — çn], 25 Mayıs 1940’ta 15 yıl ceza kampında yatmaya mahkûm edilmişti; ancak yazın afla serbest bırakıldı. Petlyakov da 25 Temmuz’da affedildi ve 1941 Ocak ayında Stalin ödülüne layık görüldü. Askeri araçlar alanında çalışan kalabalık bir grup daha 1941 yaz aylarında serbest kaldılar; ikinci bir posta 1943’te, geri kalanlar ise 1944-1948 arasında özgürlüklerini kazandılar.

Beriya hakkında yazılanları okuduğunuzda, onun bütün savaş boyunca “halk düşmanlarını” avladığı izlenimi doğar. Ne demezsiniz! Uğraşacak işi gücü yoktu! Beriya, 21 Mart 1941’de, Halk Komiserleri Sovyeti [Bakanlar Kurulu — çn] başkan yardımcısı oldu. İlk anda, bakanlıklardaki orman, kömür ve petrol sanayilerinden, renkli metallerin [bakır, çinko, kalay, nikel ve alüminyum, titan, magnezyum — çn] temininden sorumlu oldu; çok geçmeden bunlara demir-çeliği de ekledi. Savaş başladığı andan itibaren de omuzlarına her gün yeni savunma alanlarının sorumluluğu yüklendi, zira çekist ve parti aktivisti olmaktan önce harika bir üretim örgütleyicisiydi. 1945’te, Sovyetler Birliği’nin varlığının bağlı olduğu atom projesi de tam bu nedenle ona emanet edildi.

Stalin’in katillerinin hesabını görmek istedi. Bu yüzden onu da öldürdüler.

İki önder

Savaşın başlamasının üzerinden bir hafta geçmişti ki, 30 Haziran’da, olağanüstü bir iktidar organı kuruldu: ülkedeki bütün iktidarı elinde tutan Devlet Savunma Komitesi (GKO). GKO’nun başkanı, doğal ki, Stalin oldu. Peki kabineye onunla birlikte kimler girdi? Birçok yayında bu soru görmezden gelinir. Çok basit bir nedenle: GKO’nun beş üyesi arasında, ismini anmaya değmeyecek biri de vardır. 1985 tarihli, İkinci Dünya Savaşı’nın Kısa Tarihi’nde, kitabın sonuna konulmuş, zafer için hayati önem taşıyan (Ovidius ve Petőfi Sándor [Macaristan’ın ulusal şairi, 1823-1849 — çn] gibi) insanların isimlerinin de olduğu) dizinde Beriya yoktur. Yokmuş, savaşmamış, katılmamış… Oysa, beş kişi vardı: Stalin, Molotov, Malenkov, Beriya, Voroşilov. Ve üç de vekil: Voznesenskiy, Mikoyan, Kaganoviç. Ama savaş çok geçmeden kendi tashihlerini yapmıştır. Beriya, Şubat 1942’den itibaren Voznesenskiy’in yerine silah ve cephane üretiminden sorumlu oldu. Resmi olarak. (Gerçekteyse 1941 yazından beri bununla meşguldü.) Aynı kış, tank üretimi de ona emanet edildi. Ve gene, entrikayla filan değil, ondan iyisi olmadığından. Beriya’nın çalışmasının sonuçları, rakamlarla çok iyi görülür. 22 Haziran’da Almanların 47 bin ağır silahı ve havan topu vardı, bizde ise bunlardan 36 bin tane bulunuyordu. 1 Kasım 1942’ye gelindiğinde rakamlar eşitlenmişti, 1 Ocak 1944’e gelindiğinde ise bizde, Almanların 45.5 bin silahına karşılık bunlardan 89 bin adet vardı. 1942’den 1944’e kadar SSCB’de ayda 2 bin tank üretiliyordu ki, bu Almanların üretimini aşıyordu.

Beriya, 11 Mayıs 1944’te GKO Operatif Büro başkanı ve komitenin başkan yardımcısı oldu. Fiiliyatta, ülkede Stalin’den sonra ikinci kişi. 20 Ağustos 1945’te, SSCB için ölüm kalım meselesi olan, bu dönemin en karmaşık ödevini üstlendi: Atom Bombası Özel Komitesi başkanı oldu. (Burada başka bir mucize daha gerçekleştirdi: ilk Sovyet atom bombası, bütün tahminleri aşarak, dört yıl sonra, 20 Ağustos 1949’da test edildi.)

Politbüroda, hatta genel olarak bütün SSCB’de başka tek bir kişi daha, önem itibariyle, yetki itibariyle, ve üstelik de açıkçası kişilik itibariyle, Beriya’nın yerine getirdiği görevlerin yanına bile yaklaşabilmiş değildi. Savaş sonrası SSCB, özünde, iki yıldızlı bir sistemdi: yetmiş yaşındaki Stalin ve genç Beriya (1949’da elli yaşını henüz doldurmuştu). Devletin başı ve onun doğal halefi.

İşte tam da bu olgudur ki, Hruşçov dönemi ve sonrası tarihçiler, büyük bir tutkuyla sessizlikle boğmaya ve yalanlarla gizlemeye çalışmışlardır. Çünkü, eğer 23 Haziran 1953’te İçişleri Halk Komiserini öldürdülerse, bu darbeyi amaçlayan bir mücadele demekti; ama eğer devlet başkanını öldürdülerse, bu da darbenin ta kendisidir…

Stalin’in senaryosu

Eğer Beriya hakkındaki, o yayından bu yayına dört dönen bilgileri ilk kaynağına kadar takip edersek, bunların hemen hepsi, Hruşçov’un hatıralarına dayanır. Yani, asla inanılmayacak olan adama; zira Hruşçov’un hatıralarında diğer kaynaklarla çelişen öyle çok şey vardır ki, inanılmaması gerektiği görülür.

1952-1953 kışındaki durumla ilgili “siyaset bilimi” analizi yapmayan kalmadı. Hangi kombinasyonları düşündüler, hangi varyantları hesaba kattılar. Beriya, Malenkov ile, Hruşçov ile karşı karşıya geldi, kendi başınaydı… Bu analizlerin hepsi de yanlıştır; zira onlarda, Stalin figürü tamamen görmezden gelinir. Sessizce, liderin bu sırada işlerden eline çektiğini, neredeyse bunamış olduğunu ima ederler… Ve bunun da tek bir kaynağı vardır: Nikita Sergeyeviç Hruşçov’un hatıraları.

Gerçekten, neden inanalım ki onlara? Örneğin, Beriya’nın oğlu Sergo, 1952 boyunca Stalin’i on beş defa, roket sistemleriyle ilgili toplantılarda görmüştür ve liderin akli melekelerinin hiç de zayıf görünmediğini hatırlar… Bizim savaş sonrası tarihimiz, en azından Ryurik [Rus’u ilk defa siyasi bir birlik haline getirdiğine inanılan İskandinav kökenli hanedan — çn] öncesi Rusya’nın tarihi kadar karanlıktır. O sırada ülkede neler olduğunu herhalde hiç kimse kesin olarak bilmiyor. 1949’dan sonra Stalin’in işlerden biraz uzaklaştığını, bütün “güncel” işleri oluruna ve Malenkov’a bıraktığını biliyoruz. Şu da açık; bir şeyler hazırlanıyordu. Dolaylı verilere dayanarak, Stalin’in öncelikle ekonomi alanında, sonra da belki siyasi olarak çok büyük bir reform düşündüğünü ileri sürmek mümkün. Başka bir şey daha açık; lider yaşlı ve hastaydı, bunu çok iyi biliyordu, cesaretten yana eksiği yoktu ve ölümünden sonra devlette neler olacağını da düşünmeden edemiyordu, bir halef arıyordu. Eğer Beriya başka bir milliyetten olsaydı, hiçbir sorun çıkmazdı. Ama imparatorluğun tahtında, bir Gürcü’nün arkasından bir başkası! Stalin bile bunu kabul edemezdi. Stalin’in son yıllarında ağır ağır, ama kararlılıkla, parti örgütünü kaptan köşkünden sıkıştırdığı biliniyor. Elbette parti çalışanları bundan memnun değillerdi. Ekim 1952’de, SBKP Kongresinde Stalin partiye karşı nihai bir mücadele verdi, kendisini genel sekreterlik görevinden bağışlamalarını rica etti. Olmadı, bırakmadılar. Bunun üzerine Stalin, takibi kolay bir seçenek düşündü: devlet başkanı kasten zayıf bir figür olacaktı, gerçek başkan, Éminence grise [gri kardinal; sahne arkasındaki esas kişi — çn] ise resmiyette tali rollerde bulunacaktı. Öyle de oldu: Stalin’in ölümünden sonra inisiyatifsiz Malenkov ilk adam oldu, siyaseti ise aslında Beriya idare ediyordu. Beriya sadece af ilanında bulunmakla kalmadı. Örneğin, Litvanya ve Batı Ukrayna’nın zorla Ruslaştırılmasını mahkûm eden bir kararname de onun elinden çıkmadır; “Alman” meselesinin de mükemmel bir çözümünü önermişti: eğer Beriya iktidarda kalsaydı, Berlin duvarı hiç olmayacaktı. Bu arada gene NKVD’nin “normalizasyon”u ile de ilgileniyordu, bir rehabilitasyon süreci başlamıştı; Hruşçov ve ekibi daha sonra zaten yürümekte olan bu lokomotife atladılar ve sanki en başından beri oradaymış gibi rol yaptılar.

Daha sonra hepsi birden, Beriya ile “hemfikir” olmadıklarını, onun kendilerini “ezdiğini” söylediler. Gerçi daha sonra çok şey söylediler. Oysa Beriya’nın inisiyatifiyle bütünüyle hemfikirdiler.

Ama sonra, bir şey oldu.

Sakin olun! Darbe oluyor!

26 Haziran günü Kremlin’de Merkez Komitesi Prezidyumu ve aynı zamanda Bakanlar Konseyi Prezidyumu toplanması kararlaştırılmıştı. Resmi açıklamaya göre, bu toplantıya başlarında Mareşal Jukov olduğu halde askerler de katıldılar; Prezidyum üyeleri onları bir odaya çağırdılar, onlar da Beriya’yı tutukladılar. Sonra, Moskova Askeri Garnizonunun avlusundaki özel bir sığınağa götürdüler, soruşturmasını yaptılar ve kurşuna dizdiler. Bu hikâyeye hiçbir eleştiri yöneltilmiyor. Bunun nedeni hakkında uzun uzun konuşulabilir, ama bu hikâyede birçok açık ve boşluk var… Sadece şunu söyleyelim: Dışarıdan, ilgisi olmayan insanlardan hiçbiri, 26 Haziran 1953’ten sonra Beriya’ya hayatta görmedi. Son gören, oğlu Sergo idi, sabah, daçada. Onun hatıralarına bakılırsa, babası önce şehirdeki apartman dairesine sonra da Kremlin’e, toplantıya gitmek için hazırlanmıştı. Öğlene doğru Sergo’yu arkadaşı pilot Amet-Han aradı ve ona, Beriya’nın evinden silah sesleri geldiğini, babasının çok büyük ihtimalle ölmüş olduğunu bildirdi. Sergo, atom bombası özel komitesi üyesi Vannikov ile birlikte hızla eve gitti ve orada camların ve kapının kırılmış, duvarların ise yüksek kalibreli bir otomatik silahtan çıkan mermilerle delik deşik olduğunu gördü.

Bu sırada Prezidyum üyeleri Kremlin’de toplanmışlardı. Orada ne oldu? Yalan bulutlarını araladığımızda, parçaları yerli yerine oturtunca, olayları aşağı yukarı yeniden kurmak mümkün oldu. Beriya ile işleri bittikten sonra bu operasyonun yürütücüleri —bunlar muhtemelen Hruşçov’un eski, ta Ukrayna’daki birliğinden, Moskova’ya yanında getirdiği subaylardı ve başlarında Moskalenko vardı— Kremlin’in yolunu tuttular. Eş zamanlı olarak bir başka asker grubu daha oraya geldi. Bunların başında Mareşal Jukov bulunuyordu, üyeleri arasında ise Albay Brejnev de vardı. Tuhaf, öyle değil mi? Daha sonra, muhtemelen, her şey böyle hikâye edildi. Darbecilerin arasında, Prezidyumun en azından iki üyesi vardı: Hruşçov ve savunma bakanı Bulganin (Moskalenko ve diğerleri hatıralarında devamlı bunlara gönderme yaparlar). Bunlar, hükümetin diğer üyelerinin önüne fiili durumu koyuverdiler: Beriya ölmüştü, bu meseleyle ilgili bir şey yapmak gerekti. Hepsi aynı teknedeydi ve işin üzerini örtmeye koyulmuşlardı.

Yalnız, ilginç bir şey var: Beriya’yı ne için öldürdüler?

Beriya bir gün önce, Almanya’ya yaptığı on günlük bir geziden dönmüş, Malenkov ile buluşmuş, onunla 26 Haziran toplantısının ajandasını kararlaştırmıştı. Her şey harikaydı. Eğer bir şey olduysa, ertesi gün olmalıydı. Dahası, yapılacak toplantıyla ilgiliydi. O ajandanın Malenkov’un arşivinde saklı olduğu doğru. Ama bu, işin süsü. Toplantının aslında ne için yapılacak olduğuna dair hiçbir bilgi yok. Demek ki… Ama bunu bilebilecek sadece bir kişi var. Sergo Beriya bir mülakatında, babasının o sabah daçada kendisine, yapılacak toplantıda Prezidyumdan, eski devlet güvenlik bakanı İgnatyev’in tutuklanması için izin isteyeceğini söylediğini bildirir.

İşte şimdi her şey aşikâr! Bundan daha aşikâr olamaz. Mesele şu ki, İgnatyev, Stalin’in hayatının son günlerinde korumalarının başındaydı. Liderin felç geçirdiği o 1 Mart 1953 gecesi Stalin’in daçasında neler olup bittiğini bilen kişi, oydu. Öyle bir şey olmuştu ki, onca yıl geçtikten sonra bile hayatta kalan korumalar, beceriksiz ve fazlasıyla aşikâr bir şekilde yalan söylemeye devam ettiler. Belki de, ölüm döşeğindeki Stalin’in elini öpen Beriya, İgnatyev’in ağzından sırrını almıştı. Ve sonra da, ona ve suç ortaklarına karşı, işgal ettikleri makamlara aldırış etmeden, siyasi bir süreç başlatmıştı. Bu, Beriya’nın tarzıydı… Hayır, bu suç ortakları, Beriya’nın İgnatyev’i tutuklamasına kesinlikle izin veremezlerdi. Ama nasıl tutacaksın adamı? Tek çare, öldürmekti; ve öyle yaptılar… Sonra da ipuçlarını gizlediler. Savunma bakanı Bulganin’in talimatıyla büyük bir “tank şovu” düzenlendi (1991’de gayet beceriksiz şekilde tekrarlandı bu şov). Yeni genel savcı Rudenko’nun (o da Ukrayna’dan) idaresi altındaki Hruşçovcu hukukçular, bir mahkeme senaryosu sahnelediler (böyle sahnelemeler savcılığın en sevdiği iş). Sonra, Beriya’nın yaptığı bütün iyi şeylerin hatırası özenle sıvandı, kanlı cellatlık ve seks manyaklığıyla ilgili rezil hikâyeler tedavüle sunuldu. “Karanlık halkla ilişkiler” söz konusu olunca, Hruşçov yetenekliydi. Öyle görünüyor ki bu onun biricik yeteneğiydi…

Bir de seks manyağı oldu!

Beriya’yı seks manyağı gibi gösterme fikri ilk olarak Haziran 1953’teki Merkez Komitesi Plenumunda dile getirildi. Merkez Komitesi sekreteri Şatalin, dediğine göre, Beriya’nın çalışma ofisinde arama yapmış ve kasada “çok sayıda sapık erkek şeyleri” bulmuştu. Sonra Beriya’nın koruması Sarkisov çıkıp, onun sayısız kadınlarla ilişkisi olduğunu anlattı. Kimse bunları araştırmadı, ancak iftira ortaya salındı ve ülkede gezinmeye başladı. “Ahlaken çürümüş bir insan olarak Beriya, sayısız kadınla birlikte oldu…” diye yazıyordu sorgucular, “hüküm”de.

Dava dosyasında bu kadınların listesi de var. Yalnız, büyük talihsizlik: bu liste, Stalin’in bundan bir sene önce tutuklanan koruma amiri general Blasik’in, birlikte olmakla suçlandığı kadınların listesiyle tamı tamına aynı. Gülmeyi bırakalım, mesele açık mı açık: Vlasik’in dava dosyasındaki listeyi almışlar ve “Beriya dosyası”na sokuşturmuşlar. Kim araştıracak? Nina Beriya [Beriya’nın eşi — çn] uzun yıllar geçtikten sonra, mülakatı sırasında, çok basit bir şey söylemişti: “Şaşılacak şey: Lavrentiy gece gündüz işleriyle meşguldü, bir ordu dolusu bunca kadınla ne vakit iş tutmuş!” Sokakta dolaş, bunları şehir dışındaki villalara ve de Gürcü eşinin beklediği, oğlunun da ailesiyle birlikte yaşadığı kendi evine götür. Gerçi, tehlikeli bir düşmanı karalamak olduğunda mevzu, kim aldırış eder ki gerçekte neler olduğuna?

Yelena Prudnikova


MAKALE VE TARTIŞILAN DÖNEMLE İLGİLİ BAZI GÖRÜŞLER

Yelena Prudnikova, Stalin dönemi araştırmalarıyla tanınan biri. Dediğine göre, bu dönemle ilgili anlatılan yalanlardan öyle çok bıkmış ki, kendisi araştırıp öğrenmeye girişmiş. Kitapları ve makaleleri ilgi çekiyor ve genellikle daha önce sorulmamış sorular sormaya çalışıyor. Komünist değil; anlaşılan bu döneme olan bağlılığı, Rusya tarihinde bir evre olarak görmesinden kaynaklanıyor. Dahası komünistlere ideolojik bir yakınlık da duymuyor; kendisini “dindar bir ortodoks” olarak tanımlıyor. Bibliyografyası da bunu yansıtıyor zaten: Stalin ve Beriya biyografilerinden başka “Terörün Yaratıcıları” adıyla bir Hruşçov biyografisi, bir de “Meryem Ana’nın Ülkesi” adlı, ismiyle müsemma bir kitap.

Ben, bu makalede ileri sürülen görüşlerden yana olmadığım gibi, karşı da değilim. Makaleyi, fikir açıcı bir tartışma olabileceği kanaatiyle çevirdim. Prundikova’nın önemli sorular sormakla birlikte bakış açısında son derece sorunlu yerler olduğunu düşünüyorum. Ayrıca, dindar bir kadının Sovyet tarihine Stalinci denebilecek bir açıdan yaklaşmasının nedenlerini de incelemek gerek.

Ayrıntıları başka bir yazıya bırakarak, çok özetle ifade etmeye çalışayım:

Beriya’nın, Stalin döneminin günah keçisi haline getirildiği ve ölümüyle ilgili çok ciddi soru işaretleri olduğu, doğru. Bu konudaki görüşleri üç başlık altında toplayabiliriz. Anti-komünistler arasında, sosyalizmin otoriter, totaliter vb. bir sistem olduğu, bu sistemin Stalin ve Beriya gibi “katil”leri yahut kişilik bozukluğu çeken kimseleri iktidarın tepesine çıkardığı klişesini biliyoruz. İkincisi, sosyalistler arasında, Beriya’nın kötü niyetli bir zalim olduğu, 1930’lardaki Yejov faciasının arkasından Beriya’nın NKVD şefliğinin felakete tüy diktiği, Stalin’in (yorumcu Stalin taraftarıysa eğer) savaşın vehameti içinde bütün bunları gözden kaçırdığı, (yok Stalin düşmanıysa) veya bilerek bütün “pis işlerini” Beriya’ya havale ettiği düşüncesi yaygın. Üçüncüsü, maocuların ve hocacıların ileri sürdükleri gibi, Beriya’nın kişiliğine pek az dokunarak, Stalin’in ölümüyle birlikte bir karşı-devrim ve hemen arkasından süratle kapitalist restorasyon tertiplendiği, yani daha 1950’lerin ortasından itibaren Sovyetler Birliği’nin sosyal-emperyalist bir ülke, sosyal-faşist bir rejim haline geldiği şeklinde.

Dördüncü bir görüş ise, aslında çok daha tutarlı olan, Stalin’in ölümüyle birlikte SBKP içinde revizyonist eğilimlerin güçlendiği, 1980’lerin sonlarında başlayan kapitalist restorasyonun da bu eğilimlerin sonucu olduğu iddiası. Ancak bu iddia, 1953’te neler olduğu tartışmasına girişmediği için (darbe mi? nasıl? kim, kime karşı? neden? arkalarındaki güçler nelerdi? vb.), ancak marksist bir görüşü ileri sürmekle yetindiğinden, burada üzerinde durmayacağım.

Prudnikova’nın makalesi, ilk iki görüşün eleştirisi, üçüncüsünün ise dolaylı bir sağlaması gibi görünüyor, zira Beriya’nın ölümünü hükümet darbesini amaçlayan cinayet olarak gösteriyor ve bunu, Hruşçov’un başını çektiği başka bir hükümet darbesinin: Stalin’in öldürülmesinin devamı olarak yansıtıyor.

Stalin öldürüldü mü? Bu, belki de hiçbir zaman kesin olarak sonuçlandıramayacağımız bir tartışmadır. Moda deyimle, “hiçbir şey olmasa bile bir şey oldu.” Ama bu şeyin komplo teorilerine cevaz verecek bir şey değil, Stalin’in ölümünden Beriya’nın öldürülmesine kadar geçen kısa sürede SBKP MK Prezidyumu ve Bakanlar Kurulu üyeleri arasındaki iktidar mücadelesinden kaynaklanmış olması, daha olası. Ne var ki bu iktidar mücadelesi, sadece iktidarı gele geçirmeyi amaçlamıyordu; esas itibariyle Stalin döneminin arkasından bir ekonomik ve siyasi reform dönemine ihtiyaç oluşundan kaynaklanıyordu (nitekim Prudnikova’nın makalesinde de, bizzat Stalin’in böyle bir reforma hazırlık yaptığını, perde arkasındaki esas yönetici olarak Beria’yı seçmesinin amacının tam da bu olduğu iddiası ileri sürülüyor); mücadelenin tarafları, belki de sadece, bu yeni dönemin karakteristikleri, yönetiliş biçimi, kapsamı vb. konusunda farklı düşünüyorlardı.

Dolayısıyla, Beriya’nın öldürülmesi bir darbe anlamına geliyorsa bile, bu darbe, ne devletin gücünü zayıflatma girişimi, ne sosyalizm yolundan dönmek içindi.

Diğer bir soru şu olabilir: Prudnikova belli ki, darbenin başını Hruşçov çekmiş olsa bile onun aslında bunu kollektif bir suça çevirmiş olduğunu iddia ediyor. Bu mümkün mü? Aslında, bir kadro partisinden bahsettiğimize göre, mümkün. Partinin (veya devletin; özellikle İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yöneticilerin hepsi için bu ikisi aynı şeydi) zarar görmemesi için cinayeti bile gizleyebileceklerini düşünebiliriz. Ama bu varsayım, ancak Beriya’nın öldürülmesinden 20. Kongre’ye kadar olan zamandaki olayların incelenmesiyle anlam kazanır ki, ne çevirdiğim makalede bununla ilgili bir şey var, ne de ben burada incelemeye niyetliyim.

Ancak başka şeyler de var. Örneğin, bizde sosyalist çevrelerde çoğu zaman aşırı idealize edilen ve tersi iddia edildiğinde de kirli anti-komünist propaganda sayılan bazı şeyleri tekrar tartışmak gerek. Bunlar arasında NKVD’de işkencenin ve hukuksuzluğun yaygınlığı, meşum “1937” ve 1945 sonrasının, her ikisi de Stalin dönemi olan baskıları da var. Bu, Stalin dönemini (kısmen sonrasına tepkiyle, kısmen de her şeyi Saat On Üçte Sayın Generalim’de olduğu gibi sanmakla ilgili) kusursuz sayan anlayışların yanlış olduğunu gösteriyor. Ancak Prudnikova’nın bakışındaki sorunlu yan şu: o da, maocular gibi, Beriya’nın öldürülmesiyle sonuçlanan “darbe”yi, Stalin döneminin başarılarıyla birlikte nihai son buluşu olarak görüyor. Maocu görüşte ise bu “darbe” esas itibariyle sosyalizmin sonunu, kapitalist restorasyonun başını simgeler. Yani ilkinde devlet fetişisti bir anlayış (güçlü devlet, büyük güç) öne çıkıyor. Ama bu da, kendinden menkul bir anlayış değil, aslında bizatihi Stalin döneminin eseri: ve bu anlayış incelenmeden, Sovyet devletiyle Rusya Federasyonu arasındaki devamlılık kavranamaz.

Bu anlayıştaki (ister devlet fetişizmi, ister maocu olsun) ikinci sorunlu yan, Stalin’i çevresinin işlediği suçlardan sorumlu görmeme, muaf tutma tavrı. Bunu açıklamak gerek. Stalin’in, sosyalizmin dünya sistemi haline gelmesindeki, faşizmin inine kadar kovalanıp ezilmesindeki, Sovyetler Birliği’ni bir büyük güç haline getirmekteki katkısı inkâr edilemez. Dahası, katkı kelimesi bile yetersiz kalabilir, çünkü bütün bunlarda Stalin, daima başrolde bulunmuştur. Dolayısıyla, eğer bir kişi kültü doğduysa bile, bunun doğruluğu yanlışlığı bir tarafa, temelsiz değildir. Ne var ki bu rol, Stalin’e ayrıca bütün gelişmelerin siyasi sorumluluğunu da yükler. Demek ki Stalin’i bu sorumlulukların bir kısmından muaf görmek anlayışı, tamamen sübjektiftir. Yejov’un terör dönemi, NKVD’nin doğrudan devletin temellerine hatta önderlerine yönelmiş bir tehdit haline gelmesi, adaletsizlikler vb., bütün bunlar da siyasi sorumluluğunu Stalin’in taşıdığı şeylerdir. Burada, Stalin’in bunlardan haberi olup olmadığı, büyük ölçüde teferruattır; esas önemli olan, bütün her şeyin onun yönetimi altında yapılmış olmasıdır.

Hazal Yalın

Kaynak:abstraktdergi.net

Dünya, Silahların Eleştirisi
HİNDİSTAN: CPI (Maoist) hükümeti Dandakaranya’da drone saldırıları düzenlemekle suçladı

19 Nisan saat 03.00’da Bijapur ilçesine bağlı Botalanka ve Palagudem köyleri arasında faşist hükümetlerin drone saldırılarını kınayın!

Faşist Modi ve Amit Shah, Bastar bölgesini gökten bombaladılar ve hainler, teröristler ve emperyalist ajanlar olduklarını kanıtladılar !!

Merkezi ve eyalet hükümetleri tarafından kabile bölgelerindeki bu drone saldırılarına karşı çıkın.

Sevgili insanlar, Demokratlar!

19 Nisan günü sabah saat 3 civarında, Botalapur ve Palagudem köyleri arasında, Bijapur ilçesindeki Pamid polis karakolunun altında, merkezi ve eyalet hükümetleri gökten drone saldırıları gerçekleştirdi.
İHA saldırısı, ülke tarihinde sivil hareketlere ve sivil topluma karşı türünün ilk örneğiydi. 2021, 19 Nisan ülke tarihinde bir Kara Gün. PLGA’mız, 3 Nisan’da ‚Samadhan-Prahar‘ planıyla halkı ve eylemcileri katletmek için gelen güvenlik güçlerine yeterli yanıt verdi. Polis protestoda hayatını kaybetti. Konu, Amit Shah ve acımasız polisler tarafından sindirilmedi. Polisin olay nedeniyle aşındırdığı cesareti yeniden kazanmak ve tüzel kişileri ikna etmek için drone grevi başlatmaya karar verdiler. Bu insansız hava aracı saldırısı, faşist siyasetin iflasının ve terörist özelliklerinin bir kanıtıdır.

İHA ve helikopterlerin gökyüzünde süzülmeye devam ettiği durumu göz önünde bulundurarak, insanlar ve PLGA oradan diğerine geçerek büyük tehdidin önüne geçti. Drone saldırısında 12 bomba atıldı. Saldırı bazı hayvanlara, ağaçlara ve doğaya zarar verdi (bombalama olayının fotoğrafları ektedir).

Bugün ülke ve dünya taçla savaşıyor. Modi liderliğindeki ülkemiz, dünyada en çok ölüme sahip ikinci ülkedir. Tüm hükümetler, emperyalistlerin yararına doğan tacı durduramadı. Modi hükümetinin korona aşısı hakkında ne kadar yalan yaydığı önemli değil, insanlar buna inanmıyor. İnsanlar Covid hastalığından muzdariptir. Faşist hapishaneler, insanların yaşam koşullarına daha fazla zarar verir. Böyle bir senaryoda, kısır Modi ve Amit Shah, halkı yöneten Maoist partiyi ve PLGA’yı ortadan kaldırmak için terörist planlar yapmakla meşguller. İHA saldırısı aynı terörist plan kapsamında 19 Nisan sabahı gerçekleşti.

Bu faşist hükümetler ne kadar komplocu olurlarsa olsunlar, ne kadar cinayet işlesinler işlesin, aşiret halkları hareketi ve cezalandırıcı iç savaş, teröristler Modi ve Amit Shah’ın karşısına çıktı. Hükümet, Dandakaranya-Bastar’ı yabancı bölge olarak görüyor. Buradaki insanlar kendilerini yabancı olarak görüyor. Bölge, buradaki insanlara savaş açmak için bir savaş alanı haline geldi. Bastar, sınır bölgesi oldu. Burada büyük bir polis sahası kuruldu. Merkezi Güvenlik Güçlerinin geniş çaplı konuşlandırılması gerçekleştirildi. Saldırı, ABD askeri menülerine uygun olarak gerçekleştiriliyor. Saldırılar sadece yerin üstünden değil gökten de yapılmaktadır.

Mekanın su, orman ve maden kaynakları, drone saldırılarına hazırlanan Ambani ve Adani gibi emperyalistler ve hainler tarafından yağmalandı. Binlerce merkezi güvenlik güçlerini konuşlandırarak ve Dandakaranya’ya tıpkı yabancı ülkelere saldırdıkları gibi saldırarak binlerce kişiyi katlederek bölgeden insanları tahliye etme girişimleri yapılıyor. O zamandan beri tüm alanı kurumsal şirketlere devretmek için bir komplo var.

Dolayısıyla bugün bu memleketin yerlilerini, canlarını ve mallarını korumak, doğal kaynaklar yönünden zengin bu bölgeyi korumak, muhafaza etmek için bu memleketin tüm sakinlerinin birleşmek zorunda olduğu kaçınılmaz bir durum var. Bölgenin maden zenginliği ve ekolojik dengenin korunması.

Halk, bu hainlerin drone saldırılarına son verilmesini, polis kamplarının operasyonlarının sona ermesini, Merkez Güvenlik Güçlerinin aşiret bölgelerinden çekilmesini, yerel halktan oluşan Bastar DRG Taburu’nun kaldırılmasını ve halkı teslim olmaya zorlayan kredi savaş planının kaldırılması. Hareket başlatılmalıdır.

Adivasi örgütleri, Adivasi partileri, Adivasi dostları, demokratik örgütler, insan hakları örgütleri, işçiler, çiftçiler, öğrenciler, aydınlar, geniş Dalit kitleleri bu drone saldırıları, karşı saldırılar prahar konusunda endişelenmelidir.

Bastar Tümeni’nin kamu temsilcileri, bu drone saldırılarına karşı mı yoksa faşist bir saldırıdan mı yana olduklarını netleştirmelidir.

Ülkenin Adivasi halkı temsilcileri ve Adivasi bakanları bu terörist insansız hava araçlarını kınamalı. Aborjinlerin varlığını kurtarmak için sunulması gerekir Tüm parlamento partileri bu drone saldırılarını kınamalı ve Modi ve Amit Shah’ın faşist yöntemlerine karşı çıkmalıdır.

Bildiğiniz gibi, bu faşist baskıyı protesto etmek için daha önce 26 Nisan’da bir Bharat Bandh’ı topladık.
Ülkeyi kurtarmak için halk, hain Modi ve Amit Shah’ın faşist yöntemlerine karşı şiddetle mücadele etmelidir. Hükümet drone bombardımanlarını saklıyor.


Vikalpa
Sözcüsü  Dandakaranya Özel Zonal Komitesi
Hindistan Komünist Partisi (Maoist) 

Güncel Haber, Gündem, Silahların Eleştirisi
Kızıldere Son Değil Savaş Sürecek

Kızıldere’de katledilişinin 40. yılında Mahir Çayan ve Yoldaşlarını devrimci sorumluluk, örnek oldukları kararlılık ve anılarını saygıyla ve değerlerimiz olarak sahipleniyoruz. Mahir Çayan, Saffet Alp, Sabahattin Kurt, Cihan Alptekin, Ömer Ayna,Hüdai Arıkan, Nihat Yılmaz, Ertan Saruhan, Ahmet Atasoy, Sinan Kazım Özüdoğru yaşamları ve mücadeleleri ile devrimci dayanışma, feda ruhu, savaş kişiliği, dağları devirme azmi ile her biri savaş siperlerimizdir. Göndere çektiğimiz kızıl bayraklarımızdır.

Post-reformizmin sistemin gücü ve derinliğine egemenliğini vaaz ederek silahlara veda ruhuyla kitlelerin enerjisini ve öfkesini dar alana hapsetmesi ne yazıkki köklü bir devrimci mücadele geleneği olan Türkiye ve Kuzey Kürdistan coğrafyasında da uzun bir zamandır etkisini sürdürdüğü şartlarda, 1971 devrimci çıkışının öznesi olan bu kuşağın Mahir Çayan ve 9 yoldaşının Kızılderede, Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan Ve Yusuf Aslan’ın Darağacında, İbrahim Kaypakkaya, Ali Haydar Yıldız’ın Vartinik te çatışma ve Diyarbakır Zindanında işkencede katledilmeleri ile yokedilmeye çalışılan silahlı devrim geleneği çığ gibi büyüyen silahlı, silahsız kitlesel mücadele ile yükselen devrimci dalga, milyonlarda kurtuluş umudunu yeniden yeşertmişti.

71 devrimciliği ve önderlerinde somutlanan devrimci bilinç, irade ve kararlılık yeni bir askeri faşist cunta ve sonrasında cuntaları aratmayan, halka karşı savaş konseptleri ile hareket eden MGK güdümlü hükümetler silsilesinden sonra ABD’nin halklara karşı “düşük yoğunluklu savaş“ ve “Önleyici savaş“ stratejileri ile SSCB döneminde Yeşil kuşak projesi ile yarattığı ve yaygınlaştırdığı islamcı kontra çeteler, İslamo Faşist Recep Tayyip Erdoğan gibi diktatörler üzerinden Yarı sömürgelere, bağımlı ülkelere direkt savaş, vekalet savaşları ile direnc kırma, teslim alma, yıkımlar yaratma pratikleri sürecinde dahada önem kazanmaktadır.

Dünya çapında krizle son demini yaşayan Emperyalist sistem karşısında 71 devrimciliğinin mirasçılığı, sistem içinde kendine yer açma ufkuyla gelgitleri yaşayanlara koltuk değneği olmak değil sistemi ve devleti yıkma hedefli devrimciliktir. THKP/C ile Mahir Çayan ve yoldaşlarının THKO ile Deniz, Hüseyin, Yusuf ve yoldaşlarının TKP(ML) ile İbrahim Kaypakkaya, Ali Haydar Yıldız ve yoldaşlarının yarattığı silahlı devrim hareketi yolumuzu aydınlatıyor.

Kızıldere de Mahir Çayan ve Yoldaşlarının yaşamları pahasına verdiği mesajı doğru okuyanların geliştirdiği devrimci savaş geleneği bugünlere ışık tutuyor. Emperyalizme, faşizme ve gericiliğe karşı demokratik hak mücadeleleri ve yasal cı parlemantarist mücadeleye sıkıştırılmış direnişle, selefist islamcı/kemalist faşist devletin halkın üzerine kabus gibi çöken karanlığının yırtılıp atılamayacağı yaşam pratiği ile sabittir. Dünden, devrimci, komünist mücadele geleneğinden günümüze miras kalan bu mesajı yaşam pratiğimizle yükseltelim; Kızıldere Son Değil Savaş Sürecek.

Dünya, Mücadele, Silahların Eleştirisi
Çeviri: Halk Savaşının Evrenselliği Üzerine Savunma (2)

Halk Savaşının Evrenselliği Üzerine Savunma
Filipinler Komünist Partisi’nin kurucu başkanı José Maria Sison 5 Haziran (2019) tarihinde, sanayileşmiş kapitalist ülkelerde Halk Savaşı olarak tanımladığı şey üzerine bir metin yayınladı. Ertesi gün bu makaleye bir yanıt verdik ve Sison 7 Haziran’da yanıt verdi.
Cevap oldukça ilginç. İlk metnin, Halk Savaşının evrensel olarak uygulanabilir olduğu teorisinin bir kınanması olarak okunması gerekse de, ikinci metni bir tür geri çekilme olarak görüyoruz. Halk Savaşı sorunuyla ilgili ilk makaleden bile daha az netlik ve kesinlik içermektedir. Soru başlık seviyesine yükseltilirken makalenin kendisinde net bir şekilde cevaplanmıyor. Doğrudan ve şüphesiz değil. Bu metinleri Uzun Süreli Halk Savaşı’nın evrensel uygulanabilirliğine yönelik bir saldırıdan başka bir şey olarak okumak hala imkansızdır, ancak kapı küçük bir çatlakla açık bırakılmıştır.
Pek çok oportünistin aşırı esnekliğini biliyoruz. Kendilerini en dar çatlaklardan kıpırdatabiliyorlar ve böylece Sison’un açıklamaları ile emperyalist ülkelerde Halk Savaşı’nın gerekliliğini savunmak arasında bir çelişki yokmuş gibi davranabilirler. Her zamanki gibi, “ikisi bir arada” gibi davranıyorlar ve iki çizgi mücadelesinden kaçmaktan başka bir şey istemiyorlar.
Sison, Uzun Süreli Halk Savaşının Evrenselliğine Saldırıyor
Kapıyı kapatmak gerekiyor. Sison bunu kendisi yapmazsa, biz onun için yapmalıyız. İlk metninde Sison şunları yazdı: “’Halkın savaşı’ terimi esnek bir şekilde halkın burjuva devletini devirmek için gerekli silahlı devrimini ifade etmek için kullanılabilir” ve “uzatılması gereken silahlı devrime hazırlıktır” ve “ Kapitalist sistem, egemen sınıfın artık eski şekilde yönetemeyeceği krizden öylesine ağır bir şekilde etkilenmedikçe ve halkın devrimci değişimi arzuladığı ve proletaryanın devrimci partisi devrime önderlik edecek kadar güçlü olana kadar devrim kazanamaz. “ . Bunu daha da yoğunlaştırmış olsak da ortaya konan çizgi oldukça açık.
Sison düşüncelerini özetleme alışkanlığında olmadığı için, biz onun için özetlemek zorunda kalıyoruz; ona göre, emperyalist ülkelerdeki Halk Savaşı silahlı devrimden başka bir şey değildir ve savaşın kendisi uzatılamaz, yalnızca onun hazırlıkları uzun sürelidir. Bu, Uzun Süreli Halk Savaşı stratejisine karşı bir tutumdur, ancak bunu açıkça ifade etmiyor. Yanlış okuma veya Sison’un iddia ettiği gibi “makalenin her bölümünü açık bağlamının dışında değerlendirme” söz konusuysa, herhangi bir zamanda Maoizmin PKP sentezi ve Halk Savaşı anlayışının evrensel olarak uygulanabilir olduğu konusundaki görüşünü açıkça ifade edebilir. Makalesini bu doktrini küçümsemekten başka bir şey olarak okumak imkansızdır, ancak gerçek duruşunu temsil etmiyorsa, bunu isterse her an düzeltebilir.

Bunun Halk Savaşının evrenselliğini ilk kez reddetmesi olmadığını biliyoruz, ama kim bilir, fikrini değiştirmiş olabilir …
Dürüst Olmayan Tartışma Yöntemleri
Jose Maria Sison, 7 Haziran tarihli kısa “Takip Notu” nda 6 Haziran tarihli metnimize bir “cevap” yazıyor. Yine, Sison kimsenin ismini kullanmadı veya kimseye doğrudan cevap yazmadı. Bunun yerine şöyle yazıyor:
“Herhangi bir endüstriyel kapitalist ülkede uzun süreli halk savaşı yürütmek, onu dogmatik bir şekilde öne sürmek veya makalemin her bölümünü açık bağlamının dışına çıkarmak meselesi değildir.”
Halk savaşı sorunu ya da ideolojimizdeki diğer herhangi bir anahtar soru, dogmatik dediklerinize hitap etmeyen ve hatta doğrudan alıntı yapmayan pasif agresif ifadeler meselesi olmamalıdır. Sison’un metnimize doğrudan yanıt vermesi tek başına daha büyük bir önem taşımaz, ancak entelektüel ve – daha da önemlisi – devrimci dürüstlük adına, Leninist netlik adına, en azından kısaca Peru Komünist Partisi adını vermelidir. Belgelerinden en azından bazılarını alıntılamalı veya diğer Marksist-Leninist-Maoist Parti ve Örgütlerin ortaya koyduğu belge ve beyanlardan herhangi birine atıfta bulunmalı.
Ama yoktur, Sison’un yöntemleri hakkında çok şey söylüyor.
Eski ve Yeni Olan Nedir?
Sison şöyle yazıyor:
“Emperyalist ülkelerde uzun süreli halk savaşı yürütme fikrini veya tehdidini on yıllardır zaten duyuyorum, ancak bugüne kadar herhangi bir emperyalist ülkede bunu ilan eden ve gerçekten başlatan bir Maoist parti görmedim.” Ve “Aslında, endüstriyel olarak gelişmiş bir kapitalist ülkede, ekonominin sanayi ve hizmet sektörlerindeki büyük çaplı proleter kitlelerin katılımıyla herhangi bir silahlı devrime önderlik edecek kadar güçlü herhangi bir Maoist partinin varlığının farkında değilim. (…)”
Bu, bize Halk Savaşı stratejisine bağlı olmayan ve bu nicelik ve nitelikte herhangi bir Maoist parti gösteremeyeceği gerçeği olmasaydı, ağır bir argüman olabilirdi. Dönemi yüz yıla uzatsak bile, emperyalist ülkelerde silahlı devrime öncülük eden ve Halk Savaşı stratejisine bağlı kalmayan bir Komünist Parti örneği yoktur. Komünist Partilerin önderlik ettiği bu tür mücadeleler, özünde Halk Savaşı olmak üzere ulusal kurtuluş savaşı biçimini aldı.
Sison, on yıllardır bunu duyduğu için Halk Savaşı “tartışması” ve “fikri” nden bıkmış durumda (Peru Komünist Partisi dünyadaki ilk Maoist Parti olarak bunu 1980’de Maoist bir ilke olarak kurduğundan, bunu söylemeye cüret ediyoruz.). Ancak, kapitalizmin ekonomik, politik ve askeri krizinin yarattığı felaketi beklemekte ve yokluğunda, ilişkileri “devrim için olgunlaştıran” uzun süreli yasal güç birikiminden asla yorulmayanlardan biri gibi görünüyor.
Kriz ve devrimin eşiğine kadar uzayan yasal birikim stratejisi eski bir stratejidir. Avrupa’da “Sol” un tamamen hakim stratejisi oldu ve hala da öyledir. Avrupa’daki tüm Troçkist, Hocacı ve Brejnev sapması parti ve örgütlerden, “Mao Zedong Düşüncesi” veya sözde devrimci örgütlerin varyasyonlarının hepsi veya hemen hemen hepsi öyle.
Proletaryanın ve tüm ezilen kitlelerin asimetrik savaşını taktik düzeyden stratejik düzeye yükselten, teoride Halk Savaşının evrenselliğini dünyanın her ülkesinde kuran, Uzun Süreli Halk Savaşını sürdüren Maoist ilke, yalnızca Başkan Gonzalo ve Peru Komünist Partisi tarafından yapılan Maoizmin özeti ve sentezi ile kurulmuştur. Bu, 1980’den beri ve özellikle 1988’de Peru Komünist Partisi’nin Genel Siyasi Çizgisi kurulduğundan beri doktrinin yalnızca bir parçasıydı. Bu nedenle oldukça yenidir. Ve o zamana kadar, bu çizgiye bağlı kalarak, Dünyada yalnızca tek bir Partiydi.
Sison zaten bu “fikirden” bıktı, ancak onun için PKP tarafından oluşturulan sentezin başından beri yorucu olduğu yönündeki varsayım temelsiz bir spekülasyon değil. Varsayım yapıyoruz ve Sison, eğer yanlışsa, Uzun Süreli Halk Savaşı’nın evrenselliğini, kendisi için yeni olduğu zaman bile doğru veya uygulanabilir olarak görmediği şeklindeki varsayımımızı düzeltmekte özgür. Geçen yıllar önemli değil, önemli olan içeriktir. Ve yeniyi reddeden ve eskiye tutunanın Sison olduğu açık görünüyor.
Sison, Halk Savaşı stratejisinin emperyalist ülkelerde eski bir şey olduğunun, resmini çiziyor, ancak bunun böyle olmadığını biliyoruz. Bu stratejiyi sürdürmek ve onu devrimin genel çizgisinin bir parçası haline getirmek emperyalist ülkelerde çok yenidir. Devrimci Enternasyonalist Hareket (DEH), 1993 tarihli açıklamasında bunu onayladı, ama içtenlikle değil. Revizyonist Avakian buna asla gerçek bir şekilde veya PKP ile aynı anlayışla bağlı kalmadı. PKP’nin onu ilk benimsediklerinden beri bu çizgi için savaştığı doğrudur, ancak onu batının devrimci hareketinde eski bir şey olarak tasvir etmek yanlıştır.
Yeni, Kırılgan Doğar. DEH partileri ve Halk Savaşlarını destekleyen Marksist-leninistler arasında ve PKP’nin kendi içinde, 1990’larda birkaç çekişen çizgi vardı ve Maoizmin açık bir hakimiyeti söz konusu değildi. Gerçek Marksist- Leninist-Maoist, esasen Maoist, Örgütler ve Partiler artık emperyalist ülkelerde ortaya çıktığında, yeni doğmakta olan bir şeyin karakteristiğine sahiptir. Gençliğinde yeninin tüm özelliklerine sahiptir. Küçüktür, uzun bir geçmişe sahip değildir, oportünistleri etkileyen tek şey olan tüm niceliksel kütleye sahip değildir – ama çok daha önemli bir şeye sahiptir; gelişiyor, büyüyor, kafasında bir gelecek var, revizyonizm ise eski, çürümüş ve sadece çöp kovası için olgunlaşmış durumda.
Emperyalist ülkelerde Maoizmden ve Halk Savaşı stratejisinden bahsettiğimizde, Başkan Gonzalo’nun PKP’nin İnşa Hattında Yeni Güç’ten söz ederken şu sözlerini aklımızda tutmalıyız:
“Yoldaşlar, Yeni Güç kırılgan, zayıf doğacak çünkü yeni olacak, ama kaderi kendini değişim yoluyla, çeşitlilik yoluyla, kırılganlıkla, yumuşak bir fidan gibi geliştirmektir.”
Sison, gerçeklik resmini baş aşağı boyar ve şafağın yumuşak ışığını alacakaranlığın gölgeleriyle karıştırır. İlk sırada oturmuş, enstrümanların ilk akortunu dinlemiş ve şimdi orkestra daha giriş bölümünü çalmaya başlamadan önce gösterinin bittiğini düşünüyor.
Halk Savaşı’nın Siyasi Hazırlığı Üzerine
Sison şöyle yazıyor:
“Herhangi bir endüstriyel kapitalist ülkede süregelen herhangi bir türden halk savaşı yoktur. (…) Bunun için ciddi bir hazırlık yapılmamaktadır. (…) Halkın böyle bir silahlı devrimine hazırlanmak ve bunu gerçekleştirmek en az birkaç yıl alacak. “
Hiçbir hazırlık yapılmadığının ifadesine gerçekten değinemeyiz. Bu doğru olabilir. Olmayabilir. Ancak Sison’un açıklaması açıkça gösteriyor ki, eğer herhangi biri bu tür hazırlıkları nerede yapacaksa, Sison’a asla söylememelidir, çünkü kendisi bu tür hazırlıkları ve bunların ciddiyetini tüm dünyaya bildirmek zorunda hissetti. En azından büyük ölçüde üzerinde anlaştığımız diğer iki ifade var. Bugün hiçbir Maoist Komünist Parti, emperyalist ülkelerde Uzun Süreli Halk Savaşına liderlik etmiyor ve böyle bir Halk Savaşının “en azından birkaç yıl” hazırlanması gerekecek.
Bu tür savaş hazırlıklarının içeriğiyle ilgili olarak, bu metnin yazarı, Peru Komünist Partisi tarafından yapılan ve partinin Askeri Hattında kısaca sunulan hazırlıklara atıfta bulunacaktır. Bir kez daha Alman dergisi Klassenstandpunkt’ın yayın kurulunun mükemmel makalesine atıfta bulunacağız, Halk Savaşı – Kurtuluşa giden tek yol. Ayrıca Lenin’in bazı metinlerine de atıfta bulunabiliriz, bunların arasında yazdığı Gerilla Savaşı makalesi:
“Bir iç savaş döneminde proletaryanın ideal partisi, savaşan bir partidir. Bu kesinlikle tartışılmaz. “ ve “Herhangi bir savaştaki her askeri harekat, savaşçıların saflarını belli bir ölçüde bozar. Ancak bu, birinin savaşmaması gerektiği anlamına gelmez. Bu, kişinin dövüşmeyi öğrenmesi gerektiği anlamına gelir. Hepsi bu.”
Lenin’in bu makalesi açık sınırlamalara sahiptir. Marksizm-Leninizm-Maoizm ideolojisi 1906’dan beri ilerlemiştir. Ancak, savaşmayı öğrenmenin gerektiği noktasını vurguluyoruz. Ve Mao Zedong’un alıntısında, kişinin savaşarak savaşı öğrenmesi gerektiğini belirtir.
Brezilya Komünist Partisi (Kızıl Fraksiyon), Komünist Partilerin militarizasyonu üzerine yeni bir makale yazdı ve bu makale Dem Volke Dienen tarafından tercüme edildi ve kamuoyuna duyuruldu. Ayrıca konuyla ilgili diğer önemli makaleleri de kamuoyuna yayınladılar.
Bu yazıların ve alıntıların yeterli olmadığını biliyoruz ama bu bir başlangıç ve soru hakkında okunacak ve söylenecek çok şey var ve daha da önemlisi; yapılacak daha çok şey var. PKP’nin Genel Siyasi Hattı’nın tamamı ve Başkan Gonzalo’nun tüm çalışmaları bugün devrimciler tarafından incelenmelidir. Halk Savaşı stratejisinin esas olarak Mao Zedong tarafından kurulduğu ve çalışmalarının incelenmesi gerektiği belirtiliyor. PKP’nin de belirttiği gibi, Avrupa’daki silahlı mücadele deneyimleri incelenmeli, analiz edilmeli ve sentezlenmelidir. Bunlardan özellikle İrlanda’da uzun süren bağımsızlık savaşını vurgulamak isteriz. Modern haliyle bu savaş, yüz yıldan fazla bir süredir inişli çıkışlı, akışlı ve alçaltılmış, zaferleri ve yenilgileri ile durmaksızın yürütülüyor, ancak asla durmuyor. Sinn Fein liderliğindeki hainler, 1990’larda onu bir kez daha tasfiye etmeye çalıştılar, ancak hala savaş devam ediyor! Sanayileşmiş, gelişmiş, kapitalist bir ülkede, dünyanın en güçlü emperyalistlerinden biri tarafından boyun eğdirilmiş bir ülkede üstelik.
Halk Savaşı’nın evrenselliğinin Peru Halk Savaşı’nda tesis edildiğini ve emperyalist ülkelerdeki sorunun doktrini oluşturmak değil, onu belirli ülkelerdeki özel koşullara yaratıcı bir şekilde uygulamak olduğunu savunuyoruz. Teori, yalnızca teorik bilim alanında daha önemli sıçramalar yapamaz, ancak bunu Halk Savaşı’nın ortasında yapabilir.
Zaten sahip olduğumuz bilgilere göre harekete geçmeden önce, en uzak ve varsayımsal bile olsa her küçük sorunun yanıtlanmasını talep etmek, sık sık karşılaştığımız bir yöntem olan çok yaygın bir tartışma yöntemidir. Gelecekteki komünist toplumda hayatın her yönünün nasıl düzenleneceğine dair sonsuz gibi görünen bir soru dizisiyle karşılaşmadık mı? Sanki burjuvazi, Bastille’e saldırmadan önce kapitalizmle ilgili bu tür her sorunu çözmüş gibi! Sison’un da benzer talepleri var ve aynı zamanda tüm sorunları çarpıtıyor. Emperyalist ülkelerde savaşmak için ezilen ülkelere göre tamamen farklı bir şey varmış gibi gösteriliyor. Sanki savaşın evrensel yasaları olmadığı gibi ve silahlar Avrupa’da Asya’dakinden farklı bir şekilde çalışıyor gibi hareket ediyor.
Elbette belirli ülkelerin özel koşullarına vurgu yapılmalıdır. İngiltere gibi bir ülke ile Filipinler arasında niteliksel farklılıklar vardır. Açıkça görüldüğü gibi, Sison aslında bunlardan bazılarına da işaret etmiş olabilir.
Halk Savaşı’nın Pratik Hazırlıkları Üzerine
Sison şöyle yazıyor:
“Endüstriyel kapitalist ülkede, süreleri ve ölçeği ne olursa olsun bir halk savaşı, ancak ideolojik çalışma, siyasi eğitim ve kitlesel çalışma, parti ve kitlesel örgütlenme, gizli silah birikimi, siyasi-askeri eğitim ve Bolşevik üssulda gerici silahlı kuvvetlerin içine sızmadan oluşan bir hazırlık döneminden sonra mümkündür. Bu tür hazırlıklar veya bunlarla ilgili öneriler küçümsenmemeli. “
Hiç kimsenin bu karakterdeki hazırlıkları küçümsemediğini, iddia ederiz, en azından kendimizi. Sison’un önerdiği “gizli silah birikimini” körü körüne kabul etmiyoruz. Peru Halk Savaşı ve diğer ülkelerdeki Halk Savaşları ne bunu, ne de “gerici silahlı kuvvetlerin içine sızma” yı gerçekleştirdi. Silahların ele geçirilmesi, hazırlanmasında değil, başlangıcında ve gelişiminde Halk Savaşının bir parçası olmuştur.
Aynı şey silahlı kuvvetlerin içine sızma için de söylenebilir. Ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus silahlı kuvvetlerinin somut durumunun bugün Avrupa ve Kuzey Amerika emperyalist ordularından tamamen farklı olduğu ve bu nedenle gerici silahlı kuvvetlere sızma hattının “bolşevik tarzda” uygulanamayacağı vurgulanmalıdır. En azından somut koşullara büyük bir uyarlama olmadan.
Ve bu soruda, parti tarafından üretilen örgütlerin temel olduğu ve diğer örgütlere sızmanın ikincil olduğunu ifade eden, PKP doktrini uygulanmalıdır. Gerici silahlı kuvvetlerin içine sızma ikincil, Militarize Komünist Parti’nin tek önderliği altında Halk Ordusu’nu oluşturmak birincildir.
Karışıklıkla Mücadele Etmenin ve Savaşı “Kanlı Siyaset” Olarak Anlamanın Önemi

Halk Savaşı öncesindeki hazırlıklar sorunu ve onun ilk aşaması, kötü niyetle veya istemeden kolayca karıştırılır. Bir kişi, Halk Savaşının uzun süreliğini inkar ederse veya hesaba katmazsa, onu tüm nesnel koşulların “olgunlaştığı” uzak geleceğe kadar “erteleyebilir”. Kişi, savaşın kan dökülmesini anlamazsa, askeri açıdan net değilse, gerçek bir savaş beklentisi olmaksızın uzun süreli hazırlıklar için savaşı reddedebilir. Hatta Norveç’te ve belki de İtalya’da deneyimlediğimiz gibi, uzun süren hazırlıkları Halk Savaşının bir parçası olarak resmeden sağ oportünist bir çizgi gelişebilir. Bu, Mao Zedong’un ve hatta Maoizmin takipçilerinin siyasi faaliyetleri savaşın sözlüğünde giydirdiği birçok Avrupa ülkesindeki deneyimlere benzer. Kendi başına bir hata değildir, ancak bu, dökülen kanı boşa çıkarırsa ve savaş kavramını sadece siyasetle karıştırırsa, çok büyük bir hata olur.
Gerilla savaşının bazı kısımları siyasetin her alanında uygulanabilir. Sun Zus’un ebedi eseri “Savaş Sanatı” yeniden yazıldığında ve borsa simsarlarının ve iş adamlarının kullanımı için benimsendiğinde buna benzerlikler bulabiliriz. Bu aynı zamanda Proleter Askeri Strateji için de geçerlidir. Bunun birçok yasası ve kavramı siyasi stratejide de uygulanabilir. Ancak Clausewitz’in savaşın siyasetin başka yollarla devamı olduğu tezini ve Mao Zedong’un siyasetin kan dökülmeyen savaş olduğu, savaşın ise kan dökülen siyaset olduğu şeklindeki gerçeğini vurgulamalıyız. Halk Savaşına hazırlanmanın bir parçası olan politik çalışma savaş değil, sadece politikadır.
Halk Savaşının evrensellik stratejisi, uzun süreli yasal güç birikimi uygulamasına devam edilirken basitçe tanımların ve kelimelerin değiştirilmesi meselesi değildir. Halk Savaşı sorunu, tüm ülkelerde devrimin, sınırlı, gelişmemiş ve başlangıcından itibaren geliştirilen Uzun Süreli Halk Savaşı şeklini alacağını kabul etme meselesidir, ancak yine de uygun bir savaş olarak gelişmelidir, yani sadece yasal siyasi çalışma yoluyla sonsuz “hazırlık” değildir.
Halk Savaşı hazırlıklarında her şey Halk Savaşı için olmalıdır. Sison ile aynı pozisyondaki tarafların ve örgütlerin uygulamalarını biliyoruz. Silahlı devrim konuşmasının sadece bir konuşma olduğunu biliyoruz. Askeri teoriyi bile incelemediklerini biliyoruz. Devrime sadece sözde hizmet ettiklerini biliyoruz. Bunun doğru olduğunu biliyoruz, birçoğunun kötü niyeti olmasa da, revizyonizmin ve özellikle dogmatik- revizyonizmin ideolojik çerçevesi içinde “tuzağa düşmüşler”. Konuşmasını konuşurlar, ama eylemi gerçekleştirmezler. Sison, “kavramların” onlarca yıldır ciddi bir hazırlık yapılmadan savunulduğunu iddia ettiğinde, aptal bir yargıç rolünü üstlenir, ancak gerçekten aptalca bir yargıyı hak eden şey birikimcilerin sicilidir. İlk kez tanımlandığı şekliyle Maoizme bağlı kalmazlar, devrimin nasıl yapılacağına dair gerçek bir cevapları yoktur, ancak parlamentarizm içinde asırlık olan uzun süreli yasal mücadele pratiğine geri dönerler.
Sison, Komünist Manifesto’ya Karşı Sağ-Oportünist Aşamacılığın Savunuculuğunu Yapıyor

Sison şöyle yazıyor:
“Komünist Manifesto’nun burjuva sınıf diktatörlüğüne karşı demokrasi için verilen savaşı kazanması yönündeki sürekli uyarısını küçümseyen ve subjektif güçlerin gerekli hazırlıkları ve bahsettiğim elverişli nesnel koşullar olmadan bir endüstriyel kapitalist ülkede halk savaşını ilan edip başlatmak için çığlık atan, yalnızca bir “Sol” oportünist, sahte bir Maoist veya hatta bir ajan provokatör olabilir.”
“Kedi çantadan çıktı” denebilir. Sison, böyle bir iddianın temeli olmaksızın ikiye katlanıp diğerlerini “sahte Maoist” ve hatta “ajan provokatör” olmakla karaladı. Yine söylediği şey kötü niyetlidir. İlk paragrafında “yanlış anlaşılma.” Dan bahsediyor, ancak açıkça önceki makalemizi okuyan herkes, Halk Savaşının “gerekli hazırlıklar olmadan” (!) başlaması gerektiği gibi bir iddiamızın olmadığını görmüştür. Başkalarının Komünist Manifesto’yu küçümseme iddiaları da tamamen kötü niyetli.
Sison ilk metninde şunları yazdı:
“Sosyalizmin maddi temeli kapitalizmde mevcut olsa bile, proletarya önce faşizmi yenmeli, böylece sosyalizm zafer kazanmadan önce demokrasi için savaşı kazanmalıdır.”
Bağlamda, bu yalnızca Sison’un bir tür aşamacılığı savunduğu şeklinde okunabilir. Tez, sosyalist devrim aşamasına girmeden önce burjuvazinin devrimi önlemek için faşizmi uygulayacağı ve daha sonra mücadelenin ilk aşamasının faşizme karşı demokratik mücadele olacağı, bunu birçok sağ oportünistten ama aynı zamanda dürüst devrimciden de çok iyi biliyoruz. Ancak bunun, Marks ve Engels’in yazdığı Komünist Manifesto ile hiçbir ilgisi yoktur:
“Yukarıda, işçi sınıfının devriminin ilk adımının, demokrasi savaşını kazanmak için proletaryayı egemen sınıf konumuna yükseltmek olduğunu gördük.”
Marks ve Engels, bu nedenle, “demokrasi savaşını” kazanmanın ön koşulu olarak proletarya diktatörlüğünü kurmanın gerekliliğini iddia eder. Proletaryayı yönetici sınıf konumuna yükseltmek sosyalizmi kurmaktır ve bu da demokrasi savaşını kazanmaktır. Bu soruya daha derinlemesine girerek, Sison’un nasıl Marksist olmayan tipte bir aşamacılığa düştüğünü ortaya çıkarır. Moskova revizyonistleri ve onların Avrupa’daki kuklaları tarafından önerilen tekel karşıtı koalisyon stratejisine benzer. Bu strateji basitçe, ilk aşama olarak tekelci sermayeye karşı koalisyon olmak ve iktidarı ellerinden almak (!) Ve ardından ikinci aşamada kapitalizme karşı sosyalist devrim yapmak olarak özetleniyor. Bu, Norveç’in revizyonist “Komünist Partisi” nin programatik çizgisidir ve özünde Sison çizgisinden, ilk olarak demokrasi savaşını kazanma (faşizmi yenerek) ve sonra ikinci olarak “sosyalizm zafer kazanabilir” şeklinden çok da farklı değildir.

Bizim görüşümüz, faşizmin ancak Halk Savaşı’nın ortasında yenilebileceği ve demokrasi savaşını kazanarak devlet iktidarının savaşını kazanmasının ancak sosyalist devrim, yani bunun bazı “ön aşamalarla” değil, Halk Savaşı ile ve aracılığıyla yapılabileceğidir.
Militarize Maoist Komünist Partilerin ve Uzun Süreli Halk Savaşının Gerekliliği Hakkında Daha Fazla Bilgi
Biz hemfikiriz ve her devrimci, Halk Savaşının ideolojik, politik ve örgütsel çalışma ve politik-askeri eğitimle hazırlanması gerektiği konusunda hemfikiriz. Tıpkı devrimcilerin hem açık hem yasal hem de gizli ve yasal olmayan mücadele biçimlerini ve devrimci mücadeleyi geliştirme yöntemlerini uygulamaları gerektiği konusunda hemfikir olduğumuz gibi. Ancak Maoizmin rehberliğinde, devrimci savaş doktrininin sınıf mücadelesinin en yüksek biçimi ve iktidarı almanın yegane yolu olduğuna bağlı kalıyoruz. Bu, komünistlerin askeri soruna, Halk Savaşını hazırlamaya ve geliştirmeye tüm dikkatini gerektirmelidir. Gerçekte her sağ oportünistin yaptığı şekilde gündemdeki son nokta, neredeyse unutulmuş gibi eklenen son düşünce gibi muamele edilemez.
Dahası, yalnızca Halk Savaşını yürütmek amacıyla örgütlenmiş bir Komünist Parti talep ediyor. Tamamen yasal olarak örgütlenmiş bir Partinin herhangi bir gizli ve hukuki olmayan mücadele biçimi geliştirmesi imkansızdır. Böyle bir yasalcı örgütün yasadışı mücadele biçimlerini almasını önermek, gerçekte bir ajan provokatörün işidir. Sison, Maoistlere bu tür sözler sarf ediyor, ancak isimleri isimlendirmeme ve belgelere atıfta bulunmama politikası ile, “Sol ve Sağ oportünistlerin, sahte Maoist veya Ajanın tuzaklarından” bahsedebiliyor. Kimseyi suçlamamak ve bir şey kanıtlamak zorunda kalmamak yine Sison’un kendisini diğerlerinden daha fazla açığa çıkaran bir tür entelektüel sahtekarlıktır.
Açık olmak gerekirse, Maoist olmak, Uzun Süreli Halk Savaşı’nın evrenselliğine bağlı kalmaktır. Bu stratejiyi savunmak ve uygulamak, esasen uygulamak demektir. Halk Savaşını uygulamak için Başkan Gonzalo’nun evrensel olarak geçerli katkılarını, özellikle de Militarize Komünist Parti kavramını ve Parti, Ordu ve Cephe-Yeni Devlet’in Eş Merkezli inşasını uygulamak gerekir. Komünist Parti çekirdek ve merkezdir, Proleter sınıf örgütünün en yüksek biçimidir ve bir Halk Savaşına liderlik edebilmesi için askerileştirilmesi gerekir.
Peru Komünist Partisi Askeri Çizgisinde şöyle yazıyor:

“Üçüncü an (1980’den günümüze). Parti, Halk Savaşına liderlik etmeye başladı. Askeri çizgi, “Yolun Uygulanması ve Geliştirilmesi” ile şekillenmiştir. Bu üçüncü anın dört kilometre taşı vardır: 1) Tanım; 2) Hazırlık; 3) Başlatma; ve 4) Gerilla savaşının gelişimi. “
Aynısı her Halk Savaşı için evrenseldir. Önce tanımlanmalı, sonra hazırlanmalı, sonra başlatılmalı, sonra geliştirilmelidir. Açıkça tanımlamak için, tüm eski oportünizme karşı iki çizgi mücadelesi verilmelidir. PKP’nin, Engel’in Partinin Kitle Çizgisi, tezine gönderme yaptığı gibi:,
“Böylesine eski bir siyasi hareketin ve işçi hareketinin olduğu bir ülkede, her zaman, adım adım temizlenmesi gereken, geleneğin miras aldığı devasa bir çöp yığını vardır.”
Uzun süreli yasal birikim teorisi, bu devasa çöp yığınının bir parçasıdır. Maoizmin süpürgesiyle süpürülmesi gerekiyor. Tüm eski gelenekler gibi, yeni biçimlerde yeniden ortaya çıkacak, hatta “Maoizm” biçimini alacaktır. Bu, her adımda proleter ideolojinin gelişiminin bir özelliği olmuştur. Revizyonizm, Marksizm olarak yeniden markalandı ve daha sonra Marksizm-Leninizm olarak yeniden markalandı. Ve bugün Marksizm-Leninizm-Maoizm olarak yeniden markalandı. Bugün neden farklı olsun?
Yani bu korkulacak veya şaşırtılacak bir şey değil. Aktif ideolojik mücadeleden yanayız, revizyonizmden korkmadığımız için korkmuyoruz. Hareketin içine sızdırılmaya çalışıldığında veya yoldaşlar, revizyonist içeriğini anlamadıkları ve parlak ve cilalı yüzeyiyle büyülendikleri için körü körüne onu tanıttığında bile.
Son olarak, en yeni ve en genç Maoist örgütlerin hiçbiri bu konuda kibirli olmamalıdır, çünkü biz kendimiz bu tür sorularla boğuşmadık mı? İki çizgi mücadelesinde komünist tavır korkusuzdur, ama aynı zamanda mütevazıdır. Yeni zirvelere ulaşırken, dediğimiz gibi, “ikincisini peşimizden çekmemeye” dikkat edilmelidir. Daha ileriye gittiğimize inandığımız halde, kısa bir süre önce bulunduğumuz yerde olan yoldaşlara, arkadaşlara veya kitlelere kınamalı veya küstahça davranmamalıyız.
Brezilya Komünist Partisi’nin (Kızıl Fraksiyon) Başkan Mao’dan aktardığı gibi – bu sorularla uğraşırken iki elimiz olmalı. Bir yandan yanlış çizgilerle mücadele ediyor, diğer yandan eski hatalarını ortadan kaldırırsa tüm dürüst devrimcilerin bize katılmasını diliyoruz.
Yeni doğan için içgörü fethedilmeli, birlik fethedilmeli, her nefes ve kalp atışı için mücadele edilmelidir. Hayat mücadeledir ve bu yüzden mücadele hareketi canlıdır ve ilkesiz birliği teşvik eden, mücadeleden uzaklaşan hareket ölüyor ve çürüyor.

Uluslararası Komünist Hareketin Maoizm ve Halk Savaşı altında birleşmesine ilerleyin!
Her ülkede Halk Savaşını tanımlayın, hazırlayın, başlatın ve geliştirin!
Komünizme Kadar Halk Savaşı!

Dünya, Silahların Eleştirisi
Peru Halk Savaşı ve Latin Amerika

Çeviri

“Bir kez daha tarafsız ve nesnel bir eleştirmen olmadığımı tekrarlıyorum. Yargılarım ideallerim, duygularım, tutkularım tarafından besleniyor. “

José Carlos Mariátegui. Lima, 1928.

Mariátegui’den aldığımız bu alıntıyla, hepimizin kuşkusuz bir şekilde sınıf önyargısı ile damgalanmış olduğunu belirtiyoruz. Proletarya Diktatörlüğü, sömürünün sona ermesi, sınıfların sona ermesi ve Komünist bir geleceğin savunuculuğunda önyargılıyız. Marksizm-Leninizm-Maoizm, esasen Maoizm bilimini her türden saldırılardan savunmaya bağlı olduğumuz anlamında önyargılıyız. Önyargımızda yalnız değiliz. Tarihte “nesnelliği” çevreleyen tüm öfke ve kabarıklıklara düşman, bunu yalnızca mevcut düzeni korumak anlamında yapar. “Senderolojistler” yani Peru Komünist Partisi (PKP) liderliğindeki Peru Halk Savaşı’nın “araştırılmasına” adanmış burjuva akademisyenlerin durumunda, önyargıları 1949’dan beri en güçlü ve etkili Halk Savaşı’nın itibarını sarsmak yönündedir.

Peru Halk Savaşı ve Latin Amerika

PKP liderliğindeki Halk Savaşı, kökeni Küba Devrimi’ne dayanan ve El Salvador’daki iç savaşın sonunu simgeleyen Sandinistas ve Chapultepec Barış anlaşmalarıyla sona eren geleneksel Latin Amerika silahlı mücadele modelinden kopan radikal bir dönüm noktasına işaret ediyor. Bu devrim dönemi, bir tür romantizm ve devrimin öncüsü olarak gerillanın teşviki ile karakterize edilir.

Fidel Kastro ve Ernesto “Che” Guevara’ya göre bu “foko”, köylü kitlelerine Latin Amerika ülkelerinde bir şehir ayaklanmasıyla taçlandırılan silahlanma ve zafer için ilham verecektir. PKP’nin ortaya çıkmasıyla, ideoloji ve siyaseti vurgulaması açısından düşmana öncekinden daha tehlikeli olan yeni bir model ortaya çıktı. PKP’nin inşası ve tüm araçları, kendi sözleriyle bir “savaş makinesi” olarak oluşturuldu. PKP’nin merkezinde, tüm siyasi ve askeri kararlarını belirleyen Yol Gösterici Düşünce vardı. Devrim, “büyük sevgi duyguları tarafından yönlendirilenin” aksine metodik ve bilimseldi. Aslında Peru’daki Halk Savaşı, Che Guevara’nın şu şekilde bahsettiği ilkelerinden keskin bir kopuş yaptı:

“Seçilmiş bir hükümete karşı asla devrim başlatmaya çalışılmamalıdır, çünkü halk devrimci bir yöne dönmeyecektir, oysa seçim alternatifleri bir seçenek olmaya devam edecek ve çekici kalacaktır.”

Halk Savaşı’nın 17 Mayıs 1980’de başlamasına kadar geçen dönemde Uluslararası Komünist Hareket kargaşa içindeydi. Başkan Mao, sadece birkaç yıl önce vefat etmişti, en yakın dört yoldaşı bozguna uğramıştı ve Kültür Devrimi, Deng Xiaoping’in önderliğindeki revizyonistler tarafından sona erdirildi. Marksizm-Leninizm-Maoizm’in ortaya çıkışını bu kadar meteorik yapan da bu bağlamdan kaynaklanmaktadır. Böylesi bir devrimi ve öncüsünü gözden düşürme ihtiyacı, uluslararası burjuva düzen ve emperyalizm için son derece önemlidir.

Başkan Gonzalo’nun Yakalanması

Peru burjuvazisi için 1992 yılı karanlık bir yıldı. Ekonomik krizin yanı sıra, devrimin eski devlete yönelik saldırıları, yurtdışındaki birçok gözlemcinin PKP için bir zafer olasılığını önermeye başladığı noktaya kadar artmıştı. Rand Şirketi, o yıl devrimcilerin başkenti kuşatma olasılığını belirten bir rapor yayınladı. O yılın Temmuz ayında silahlı bir grev şehri felç etti. PKP, hükümetin teslim olması dışında hiçbir şeyi müzakere etmeyeceğini açıkladı ve Ağustos ayında “stratejik dengenin sağlamlaştırılmasını” ilan eden “VI Gran Plan Militar”’ I (VI. Büyük Askeri Plan) başlattı. O sıralarda “Senderolojistlerin” çoğu, Ekim seçimleriyle aynı zamana denk gelecek yeni bir saldırı öngörüyordu. Bazıları, burjuva hükümetine daha fazla zayiat verdiren, daha büyük bir toprak yüzdesini kontrol eden ve kamuoyu yoklamalarında El Salvador’daki FMLN’den daha fazla kitle tarafından onaylanan devrimci bir hareket tarafından, burjuva hükümetin askeri olarak yenileceğini öngörüyordu.

12 Eylül 1992’de, DINCOTE polis biriminin ajanları, Gonzalo’yu ve üç Politbüro üyesinden ikisini ve partinin arşivlerinin bir bölümünü ele geçirdi. Yıl sonunda 22 Merkez Komite üyesinden 19’u tutuklanmıştı. Bu olaydan 12 gün sonra Gonzalo ve diğer parti üyeleri, Fujimori’nin denetimi altında, uluslararası hukukçular tarafından tanınmayan acımasız yasalar uyarınca bir askeri mahkeme tarafından yargılandı ve mahkum edildi.

Onu aşağılama çabasıyla Fujimori, Gonzalo’nun destekçilerine seslendiği ve VI Gran Planını tamamlamaya çağırdığı bir kafeste sundu, Aralık ayı sonunda PKP kendini yeniden organize etti ve bunu planı gerçekleştirmeye başladı. Eski Devlet her taraftan saldırılarla sarsıldı ve Peru’da ve yurtdışında “Başkan Gonzalo’nun Hayatını Savunmak” için çeşitli komiteler kuruldu.

Gonzalo’nun ele geçirilmesinin birinci yıl dönümünden birkaç hafta sonra Fujimori, Birleşmiş Milletler’de Gonzalo’dan hükümetle barış görüşmeleri başlatılmasını isteyen bir mektup okudu. Kısa bir süre sonra, sözde Gonzalo’dan gelen ve “güçleri korumak” için barış görüşmeleri çağrılarını yineleyen ikinci bir mektubu okudu. Bu mektubun, yakalamanın ardından bir dizi artan saldırılar ve gerici devletin ağır darbeler almasından sonra ortaya çıkması ilginçtir.

Her iki mektuba da militanların yaygın bir güvensizliği eşlik etti ve sahte olmakla suçlandı. Sonraki haftalarda, Eski Devlet televizyonda, bu kez, mektubu okumaya başlayan, dikkate değer ölçüde daha ince ve saçları boyalı olan, Gonzalo olduğu iddia edilen görüntülerle başka bir propaganda yayınladı. Bunun gerçek olduğuna inanan “Senderolojistler” bile beyin yıkama ve psikolojik işkenceden şüpheleniyorlardı. Senderelojistler ve Eski Devlet, PKP’yi itibarsızlaştırmaya çalışırken, “barış mektupları” üzerinde “iki çizgi mücadelesi” olduğu efsanesini yarattı:

“Terör örgütünün dahili belgeleri, barış anlaşmasını destekleyenlerle Feliciano’yu destekleyenler arasındaki hizip mücadelesinde açık bir galip olan Abimael Guzman ile sona erdiğini ortaya koyuyor”.

Bununla birlikte, El Diario’nun DEH Komitesi’ne yönelik bir eleştirisinde işaret ettiği gibi, bir polis komplosu ve iki çizgi mücadelesi tamamen farklı konulardır:

“Polis komplosu ile iki çizgi mücadelesini ayırt etmemek ideolojik ve politik bir hatadır. Barış mektuplarının özü nedir? Bunlar nerede ve nasıl uyduruldu? “Barış mektupları”, Peru Devleti İstihbarat Servisi’nin (SIN) ofislerinde üretildi. Bu mektuplar herhangi bir Parti örgütü veya komitesinden gelmediği gibi, Peru Komünist Partisi içindeki herhangi bir iç tartışma sürecinin ürünü de değildir. DEH liderlerinin yaptığı gibi, bunun “Peru Komünist Partisi safları içinde iki çizgi mücadelesi” olduğuna inanmak bir hatadır. Bu mektupların yazarları, istihbarat görevlileri, polis ajanları, yüksek rütbeli subaylar ve ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı’ndan (CIA) uzmanlardır. Bir polis komplosu, parti içi bir mücadele ile aynı şey değildir. Bu montajın detaylandırılmasına ve dağıtımına bazı teslimiyetçilerin katılmış olması, bunu PKP içinde iki çizgi mücadelesi haline getirmez.”

Her şeye rağmen, Eski Devlet tarafından tasarlanan karışıklık istenen bir etkiye sahipti. Bu, 13 yıl önce kurtuluş savaşı veren militanlar arasında şüphe tohumlarını ekmek içindir. Her türlü kirli numara ve işkence kullanıldı ve Başkan Gonzalo, kitlelerle konuşamayarak Callao askeri üssünde basından ve dünyadan soyutlanmaya devam ediyor. Bu oyunların tek amacı, Halk Savaşını boğmak ve destekçilerinin ve aktörlerinin kafasını karıştırmaktır. Yine de Başkan Gonzalo, Callao Deniz üssü hapishanesini dünyada yaşayan en büyük Komünist ve en önemli savaş esiri olarak savaşın parıldayan siperlerine dönüştürdü.

Sağ-Oportünist Çizgi ve Maoizmden Sapmalar

Eski Devlet’in çok da gerisinde durmadan, Peru’daki Halk Savaşı’nın sona ermesini görmek için misyonda birleşmiş olan “Soldan” koşan köpekler var. Esas olarak, MOVADEF ve ABD Devrimci Komünist Partisi (ADKP) tarafından temsil edilen Avakiancılar ve Afganistan Komünist (Maoist) Partisindeki (AKmP) soyutlayıcılardan oluşan Sağ-Oportünist Çizgiden (SOÇ) bahsediyoruz. Bu sağcı güçlerin her biri, kendi revizyonizmini ve Maoizmden sapmayı desteklemek için kendi çizgisini ilerletmeye çalışıyor.

MOVADEF’in SOÇsi için bu, öncelikle teslimiyetçi bir niteliktir. SOÇ, halk savaşını bitirmek ve kendisini yasal bir parti olarak kaydetmenin yanı sıra Peru’daki Eski Devlet tarafından Halk Savaşı’nda hapsedilenler için af çıkarılmasını istiyor. SOÇ’nin manevraları, Başkan Gonzalo’dan geldiği iddia edilen teslim çağrılarının “gerçekliğini” teşvik ederek Peru Ulusal İstihbarat Servisi (SIN) için çalışmayı amaçlamaktadır.

Kitlelerin her ilerlemesinde, kurtuluş hareketi içinde, genel olarak yapılan reformlardan memnun olanlar ile devrimci yolda ilerlemek ve daha da yakınlaşmak isteyenler arasında karakterize edilen iki çizgi mücadelesi vardır. Bu, dünyanın herhangi bir yerinde olduğu gibi Peru’da da geçerlidir.

ABD Devrimci Komünist Partisi, Gonzalo’yu bir teslimiyetçi olarak gösterme motivasyonu, kendi başkanı olan Bob Avakian ve onun “Yeni Komünizm Sentezi” figürünü tanıtma arzusuyla birlikte önemli bir yere sahiptir. Avakian’ın ve Yeni Sentez’in bu teşviki, Uluslararası Komünist Hareket (UKH) üzerinde feci bir etki yarattı ve Avakian revizyonizmini uluslararası komünist harekete dayatmaya yönelik aldatıcı girişimleri nedeniyle Devrimci Enternasyonalist Hareketin (DEH) dağılmasına yol açtı.

Gonzalo’nun Avakiancılar tarafından gözden düşürülmesine ilişkin sorular sadece bir kişi sorunu değil, siyasi ideoloji sorunudur. Yıllardır DEH’de ADKP, ilk olarak PKP tarafından öne sürülen Uzun Süreli Halk Savaşı’nın evrenselliğini reddetmişti. ADKP bunun yerine, 1917 sonrası Rusya’da yaşananlara çok benzer şekilde, Amerika Birleşik Devletleri’nde iç savaşa yol açacak bir ayaklanma hattını destekledi. ADKP’nin görüşüne göre, “devrimci savaşın başlatılması, toplumda devrimci bir krizin patlak vermesine bağlıdır.” Bu, elbette, emperyalist ülkelerde bir Halk Savaşı olasılığına karşıt duran her çizgiden revizyonistleri karakterize eden bir “bekle ve gör” yaklaşımından başka bir şey değildir.

ADKP aynı zamanda çeşitli DEH partileri tarafından Marksizm-Leninizm-Maoizmi Marksizmde bir bütün ve nitel bir sıçrama olarak değil, Marksizmin sözde Avrupa merkezciliğine ve “Maoizmin milliyetçiliğine” bir tonik olarak “bir köprü olarak Leninizm” e bağlı olarak görmedeki ısrarı nedeniyle eleştirildi ve ADKP, “kriz teorisine” bağlılığıyla, yayınlanmış ve belgelenmiş propagandasının çoğunda mevcut olan bir üçüncü dünya savaşı ısrarı ile bağlantılıdır. ADKP, Avrupa merkezciliği bir kenara atarak, dünya devriminin başarısını emperyalist uluslara, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri’ne bağlayarak Amerikan istisnacılığını benimsiyor. “Dünyayı Fethetmek mi? Uluslararası Proletarya Zorunlu ve Yapmalı” başlıklı yazısında Avakian şöyle diyor:

“Batı’da – ve Sovyetler Birliği de dahil olmak üzere emperyalist ülkeler açısından Batı’dan bahsediyorum – bu dönemde devrim yapmanın Doğu’dakinden daha zor olduğu kanıtlanmıştır; Doğu, sömürge ve bağımlı ülkelerdir. ‘üçüncü dünya’ denen şey. Ama aynı zamanda devrimin olduğu yerde ve daha kolay yapıldığı yerde yönetmenin ve sürdürmenin son derece zor olduğu da kanıtlandı ve bunun kolay bir yolu yok.

Elbette, emperyalist kalelerin birinde (veya daha fazlasında) iktidarı ele geçirmede niteliksel bir atılım yapmayı başarırsak, bu aslında uluslararası proletarya için ileriye doğru yeni bir sıçrama olur ve yeni özgürlükler yaratır. Emperyalist bir ülkede devrim yapmanın, proletaryanın iktidara geldiğinde o ülkeyi ve onun üretici güçlerini, örneğin devrim başlamadan beş yıl öncesi olduğu gibi miras alacağı anlamına geldiği yanılsamasına sahip olmamamız gerekir – ve muhtemelen dünya savaşına da. “

Bu, dünyadaki temel çelişkiyi emperyalizm olarak ortaya koyan PKP’nin tersidir. ADKP böylece kriz teorisini merkeze alırken ve ABD’yi proleter devrimde birincil olarak ele alması sapkın ve eksik bir Maoizm bakış açısındam gelişti ve ADKP asla bir Maoist Parti olarak sayılamaz.

17 Haziran 2018’de AKmP tarafından yayınlanan bir açıklamada, Maoizmin bir soyutlaması için devrim sürecinde yol gösterici düşüncenin ortaya çıkmasının reddedildiğini görüyoruz, genel olanı özele uygulamada başarısız oluyor. Genel olanı özele uygulayarak, her devrimin kendi ulusal koşullarına özgü yol gösterici düşünceleri olacaktır.

“Şu anda Marksizm-Leninizm-Maoizmin daha ileri bir evrimini iddia etmek, ‘Prachanda Yolu’ ve ‘Avakian’ın Yeni Sentezi’nin revizyonizmi veya’ Gonzalo Düşüncesi’nin sapması olsun, temelsizdir. Partimiz her zaman Gonzalo Düşüncesi, Prachanda Yolu ve Avakiancı Yeni Sentez gibi iddiaların erken olduğunu belirtmiştir ve tarihsel olarak DEH’in çöküşünden sorumlu tutmuştur. “

Burada, Gonzalo Düşüncesi ve hatta Prachanda Yolu’nun savunucuları tarafından “Marksizm-Leninizm-Maoizmin daha ileri bir evrimi” olarak görüldüğü yönündeki sık sık tekrarlanan ve hatalı olan iddia ileri sürülmektedir. AKmP, doğru bir şekilde Avakiancılar ve onların “Yeni Sentez” ini bu iddiayı üstlendikleri gibi görüyor, ancak PKP hiçbir yerde Gonzalo Düşüncesi’nin tüm uluslar için evrensel olduğunu veya bunun bir ideoloji olduğunu iddia etmemiştir. AKmP iddialarını desteklemek için hiçbir alıntı yapmamıştır. PKP, Gonzalo Düşüncesi hakkında şunları söylüyor:

“Devrimler, uluslararası proletaryanın ideolojisinin evrensel hakikatinin her devrimin somut koşullarına uygulanmasının bir sonucu olan, onlara rehberlik eden bir düşünceyi doğurur; zafere ulaşmak için zorunlu olan bir yol gösterici düşünce… Marksizm-Leninizm-Maoizm olmadan, Gonzalo Düşüncesi düşünülemez, çünkü ikincisi, öncekinin gerçekliğimize yaratıcı uygulamasıdır… Peru devriminin uygulamasıdır; bu nedenle Gonzalo Düşüncesi, Peru Komünist Partisi’nin ve onun önderlik ettiği devrime özeldir.”

Gonzalo’nun kendisi, Gonzalo Düşüncesi’nin Peru’ya özel olduğuna değiniyor:

“Gonzalo Düşüncesi, Marksizm-Leninizm-Maoizm’in somut gerçekliğimize uygulanmasından başka bir şey değildir. Bu, özellikle Partimiz için, halk savaşı için ve ülkemizdeki devrim için esas olduğu anlamına gelir ve bunu vurgulamak istiyorum. Ama ideolojimize evrensel terimlerle baktığımızda, bizim için esas olanın Maoizm olduğunu bir kez daha vurguluyorum.”

Daha net olamaz, PKP, Gonzalo Düşüncesini, AKmP’nin iddia ettiği gibi Marksizm-Leninizm-Maoizm’in ötesine geçen bir “evrim” olarak değil, Peru’nun somut koşullarına uygulanabilir yol gösterici düşünce olarak gördü.

Gonzalo’ya bir evrensellik atfetme arayışındaki motivasyonları, Maoizmi sentezleyen PKP değil, DEH olduğu yönündeki tarih yazımını satma arzusundan kaynaklandığı ortadadır. Aynı zamanda, Kanada Devrimci Komünist Partisi’nden atılan oportünistler ve İtalya Maoist Komünist Partisi gibi soyut Maoizme dayalı olarak DEH’I yeniden kurma arzusundan motivasyon buluyorlar. 2011 tarihli bir açıklamada AKmP, neo-DEH’in aşağıdakilere dayandırılacağını belirtti:

“Marksizm-Leninizm-Maoizm – ve sadece Marksizm-Leninizm-Maoizm ve bundan daha azı ve daha fazlası değil – mevcut durumda uluslararası komünist hareketin ideolojik silahıdır. (“MLM sonrası”, “Marksizm” veya “Marksizm-Leninizm” den başka bir şey ifade etmeyerek, “düşünce” veya “yol” veya “yeni sentez” gibi eklenen formülasyonları kastetmiyoruz.)”

AKmP burada bir kez daha çok ince olmayan bir dilde yol gösterici düşünce kavramını reddediyor. Yani MLM’nin bir ulusun belirli koşullarına uygulanmasını reddeder, çünkü bu, yol gösterici düşüncedir. Marksizm-Leninizm-Maoizm, yol gösterici düşünce olmadan devrimde uygulanamayacağı için Marksizm-Leninizm-Maoizmi salt bir soyutlama olarak görüyorlar. AKmP amatör değildir, çünkü hareketleri UKH’deki en eskilerden biridir, Başkan Gonzalo’nun yazılarını MLM’nin kendi kendini ilan eden bir “evrimi” olarak eleştirmekten daha iyisini biliyorlar. O halde, hiçbir kaynağa atıfta bulunmayan bu çarpıtma, Avakanyalılar gibi kendilerini Uluslararası Komünist Hareket içinde liderler olarak kabul ettirmek için harekete geçirilen kasıtlı bir uydurmadır.

Senderolojistler

PKP’yi Kızıl Kmerler ile karşılaştırarak ayrım gözetmeyen bir katliam makinesi olarak gösterme girişimi, Hollanda hükümeti tarafından desteklenen bir kırsal kalkınma programında çalışan, Ayacucho’da yaşayan Ton de Wit ve Vera Gianotten’in benzerlerinden geliyor. Ayrıca, araştırması Amerikan Devletleri Örgütü tarafından desteklenen Amerikalı Senderolojist Ronald H. Berg’den geliyor. Bu iddialar, Lima sakinlerinin hareketi yalnızca yolsuzluğu cezalandırmak olarak algıladıkları, McClintock tarafından aktarılan anketlerle çelişiyor. Kızıl Kmerler ile karşılaştırmayı ve hareketin ayrım gözetmeksizin şiddet kullanmasını açıkça reddeden David Scott Palmer’ın yanı sıra.

Gonzalo’nun yakalanmasından ve Degregori başkanlığındaki Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu’nun kurulmasından sonra, PKP’yi, yarısı PKP’ye atfedilen 70.000 kişinin ölümüne yol açan kana susamış bir örgüt olarak tasvir etmek için çok şey yapıldı. Bu liberal-hümanist raporlarda bahsedilmeyen, polis ve askerlerle işbirlikçilikten, sığır hırsızlarından, eşini, çocuklarını dövenlerden ve diğer kırsal zorbalara kadar uzanan “sivillerce” işlenen suçlardır. Bu nüanslar, isyanın yanlış olduğuna dair ideolojik gerekçelendirmeye hizmet ettikleri için elbette bahsedilmez.

Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu, Fujimori hükümetini kınıyormuş gibi gözükmesine rağmen, yalnızca burjuva devlet tarafından uygulanan adalet ve şiddeti tekelleştirdi; komisyon hiçbir noktada, devrimin temsil edilmesine eşit yer vermedi.

PKP’nin Gösterimi

Hareketin birçok kültürel yönünü şarkılarla ve kültürel performanslarla, Halk Gerilla Ordusu’ndaki gerillaların, entelektüellerin ve siyasi mahkumların ifadelerini sergileyen “Aydınlık Yol’un Halkı” belgeseli (liberal burjuva bir şekilde de olsa) ve “Dünyaya Anlatmalısınız…” belgeseli benzer şekilde Başkan Gonzalo’nun halk yanlısı olduğunu ve Leonard Peltier ve Mumia Abu Jamal dahil dünyanın her yerinden aldığı uluslararası desteğini gösterdi.

Ancak diğerleri, PKP’yi, çocukları intihar bombacıları olarak kullandığı “Üst Kattaki Balerin” filmi gibi barbarca bir şekilde canlandırıyor. Dünya halkları için PKP bir ilham kaynağıydı. Sahte komünizm dünyanın çoğu yerinde geri çekilirken devrimin mümkün olduğunu kanıtladı.

PKP’yi Savunmak, Maoizmi Savunmaktır

PKP ve Başkanı Gonzalo önderliğindeki Peru Halk Savaşı, bu noktaya kadar olan en gelişmiş devrimci hareketi oluşturuyor. Bu, bize sadece sentezlenmiş Maoizmi vermekle kalmayan, aynı zamanda Latin Amerika, Meksika ve Brezilya’daki en iyi yoldaşların üstlenmiş olduğu devrim davasıyla ölümsüz bir meşale olarak dünyayı aydınlatmaya devam eden bir devrimdir. Bu yoldaşların pozisyonlarına yönelik iftiralar ve çarpıtmalar, eşzamanlı olarak Gonzalo’yu sadece sözde savunurken, onun en parlak öğrencilerine bir saldırı teşkil ediyor.

Dünya Maoistleri, Büyük Liderliği, Uzun Süreli Halk Savaşının Evrenselliğini, Üç Enstrümanın Eş Merkezli İnşasını, Partinin Militarizasyonunu ve devrim sırasında Yol Gösterici Düşüncenin ortaya çıkışını temelden reddeden soyut Maoizmi reddediyorlar. Bu sorular, PKP’nin zekice sergilediği Maoizmin somut bir şekilde farkına varmak için temelden önemlidir. Maoistler ayrıca Başkan Gonzalo’nun teslim olması yalanını reddediyor ve aynı zamanda Eski Devlet ile barış görüşmeleriyle ilgili her türlü tartışmayı sağ oportünist çizginin tezahürü olarak reddediyorlar. Devrim, yalnızca Eski Devletin Yeni Güce kayıtsız şartsız teslim olmasını kabul etmelidir.

Bu soruda merkezcilik olamaz, çelişki yasaları, bu sorunun Uluslararası Komünist harekette kaçınılmaz olarak öne çıkacağını dikte ediyor ve biz, kendimizi, dünya devrimine bir tehlike temsil eden revizyonizme ve sağ sapmaya karşı mücadele etmesi gereken sol çizginin partizanları ilan ediyoruz. Revizyonizm ve sağ sapma, Komünistleri burjuva yasalcılığına, parlamentarizme ve silahlı revizyonizme giden yolda sürükleme tehdidinde bulunuyor.

Sonuç olarak, dünya proleter devrimine, Marksizm-Leninizm-Maoizm, esasen Maoizm biliminin dayatılmasına, emperyalizmin tam ve mutlak yıkımına ve Proletarya Diktatörlüğünün kurulmasına koşulsuz desteğimizi ilan ediyoruz. Bunların hepsi bize öğretmenlerimiz Peru Komünist Partisi ve dünyada yaşayan en büyük Marksist-Leninist-Maoist olan Başkan Gonzalo tarafından öğretildi.

Dünya, Mücadele, Silahların Eleştirisi
Çeviri: Halk Savaşı’nın Diyalektiği

Maoist/Komünist hareketin dünya genelinde yaşamış olduğu deneyim ve tecrübelerini incelerken, eleştiri-öğrenme ve ayak bastığımız topraklarda devrimin filizlenmesi için MLM bilimi ve Kaypakkaya’nın öğrencileri olarak bizlere sıkı görevler düşmektedir. Dünya MLM Parti ve örgütlerin günümüzde ideolojik mücadeleden uzak oldukları aşikardır. Bizler araştırma-inceleme ve öğrenme sürecinde elimize geçen makaleleri değerlendirirken öğretici olması açısından okuyucularımızla da bunları paylaşmayı doğru görüyoruz. Devrimci Demokrasi
***

Başkan Mao bize dünyanın çelişkilerden, özellikle de zıtların birliği yasasından oluştuğunu öğretir. Bu iki zıtlık veya iki yön – biribirincil, diğeri ikincil – sürekli çekişme içindedir. Tüm çelişkilerde. Bu her şeye hareket ve gelişme verir. Hiçbir şey hareketsiz vedeğişmeden kalamaz. Her şey sürekli hareket halinde olduğu içinsürekli mücadele vardır. Bu, çelişki yasasıdır. Bu, sınıfmücadelesinde ve özellikle en yüksek şekli olan Halk Savaşı’ndaözellikle doğrudur. 

Mao, Lenin’den ders alarak, çelişki yasasının, Marksist diyalektiğinözü olarak anlaşılabileceğini söyledi. Diyalektiğin tek temelyasasıdır. Mao tarafından icat edilmedi, onun tarafından daha da geliştirildi. Bu, bugün Marksizm-Leninizm-Maoizm, esasen Maoizm olan Marksizm bilimini niteliksel olarak geliştirmek ve ilerletmek anlamının vaz geçilmez bir parçasıdır. Marksizmin üç bileşeninin (bilimsel sosyalizm, tarihsel ve diyalektik materyalizm (veya Marksist felsefe) ve Marksist politik ekonomi) genel bir keşfi ve ilerlemesi olduğunda, Marksizmin büyük bir niteliksel sıçraması meydana gelir ve bunlar daha sonra uygulanabilir ve evrensel katkıları test edilebilir. 

Bir Halk Savaşı sırasında toplumdaki ve özellikle proletarya ile burjuvazi arasındaki çelişkiler keskin bir çatışmaya girer. Halk Savaşının meşalesi, Komünist Parti’dir ve özellikle Maoizme hakim olan ve onu belirli bir ulusun veya ülkenin özel koşullarına uygulayan Yol Gösterici Düşüncedir. Proletarya, burjuvazinin karşı-devrimci burjuva savaşına karşı tek savaş yöntemi olan Halk Savaşı’nı kullanır. Proletaryanın yanında halk vardır, dolayısıyla Halk Savaşı adını buradan alır. Bu bir tesadüf ya da boş bir slogan değildir. Proletarya Savaşı olarak adlandırılmamaktadır, çünkü proletarya devrimin önder sınıfı olmasına rağmen – tarihin kendisini yok etmeyi amaçlayan son toplumsal sınıf – müttefik sınıflarının vekitle kesimlerinin, kitlelerin veya halkın desteğine ihtiyaç duymaktadır. . Halk Savaşı’nın doğası, her şey gibi çelişki yasasını izlediği için, iniş çıkışları, zirveleri ve düşüşleri olan uzun süreli bir süreçtir. 

Halk Savaşı’nın gelişimi, son olarak, burjuva devleti ve onun karşı-devrimci ordusu üzerinde belirlenmemektedir. Mao, çelişki yasasına göre, her şeyin dış etkenlerle değil, „içsel ve gerekli öz-hareketleri“ yoluyla geliştiğini söyler. Biz burada buna genellikle şu şekilde atıfta bulunuyoruz: iç, dışın üzerinde birincildir. 

Bir şeyin gelişmesinin temel nedeni dışsal değil içseldir; o şeyiniçindeki çelişkide yatar. Her şeyde, dolayısıyla hareketinde ve gelişiminde iç çelişki vardır. Bir şeyin içindeki çelişki, onun gelişiminin temel nedenidir, diğer şeylerle olan etkileşimleri ise ikincil nedendir. 

Burjuva ve Proleter Devletin Diyalektiği

Bir başka temel çelişki de, eski, ölmekte olan kapitalist sistem ileyeni, büyüyen proleter devlet arasında olmasıdır. ProletaryanınKomünist Partisi, kitlelere düşmanı ve burjuvaziyi yok ederken nasıl savaşacaklarını ve kazanacaklarını gösteriyor. Halk Savaşı’nın gelişme yolu, iktidarın fethi, fethi ve ardından Destek Üslerinin gelişmesidir – İspanyolca’da „Bases de Apoyo“ (bazen „DestekÜsleri“, „Üs Bölgeleri“, „devrimci üsler „veya basitçe“ Üsler „), Gerilla Bölgeleri ve Operasyonel Bölgeler. Halk Savaşı, askeri darbe ya da kapitalist ekonomik kriz gibi dış etkenlerle değil, esas olarak içeride geliştirilir. 

Halk Savaşının gelişimini sosyalizme doğru ilerleten şey, ana iki savaşan sınıf – proletarya ve burjuvazi – arasındaki çelişkinin, Partinin Genel Siyasi Çizgisinin, özellikle askeri çizginin devrimci şiddet yoluyla uygulamasında ileri sürülen doğru ideolojiyle doğru bir şekilde ele alınmasıdır. Lenin ve Bolşevikler, Mao ve Çin Komünist Partisi ve Başkan Gonzalo ve Peru Komünist Partisi (İspanyolca, Partido Comunista del Peru) zamanından beri bu her zaman böyleydi. 

Bir vücut gibi, Destek Üsleri de Omurga gibi davranarak Halk Savaşını bir arada tutar. Gerilla Bölgeleri, savaşan ama aynı zamanda yaratan ve yok eden silahlardır. Operasyonel Bölgeler, vücudu eylemden eyleme taşıyan ayaklardır. Devrimci şiddet, Halk Savaşı’nın bedenine hayat veren ve kaçınılmaz olarak damarlarından akan kandır. Ve Parti, her şeyi yöneten, kontrol eden ve geliştiren beyin ve sinir sistemidir. 

Halk Savaşı, sosyalizme ve Komünizme giden uzun yoldur. Onu ileriye taşıyan, Komünist Parti önderliğindeki militarize kitlelerdir. 

Halk Savaşının Üç Aşaması, Üç Savaş Biçimi 

Proletarya savaşının yöntemi veya özü Halk Savaşı olsa da, Halk Savaşının üç aşamasına karşılık gelen üç özel savaş biçimine sahiptir – stratejik savunma, stratejik eşitlik veya denge ve stratejik saldırı veya karşı saldırı. 

Genel olarak karşılık gelen bu üç savaş biçimi şunlardır: hareketli savaş (veya mobil savaş, hareketlerin savaşı), gerilla savaşı ve konumsal savaş. Bu üç savaş biçimi, Halk Savaşı’nın her üç aşamasında, biri diğerlerinden daha baskın olarak, mevcuttur. 

Dahası, Halk Savaşı ve üç savaş biçimi boyunca dört mücadele biçimi vardır: 1. saldırı ve pusu içeren gerilla eylemleri, 2. sabotaj, 3. seçici imha ve 4. ajitasyon ve silahlı propaganda. Dört mücadele biçiminin tümü, her üç savaş biçiminde de mevcuttur. 

Üç savaş biçiminde, sürekli mücadelede birbiriyle çelişen iki husus vardır: Düşman güçleri ve devrimci güçler, ilki burjuvaziyi, ikincisi proletaryayı temsil eder. Bu, sosyalist devrimdeki antagonistik temel çelişkiyi oluşturur; bu çelişki, ancak savaş yoluyla antagonistik, şiddetli bir şekilde çözülebilir. Biri diğerinin yerini almalı ve yok etmelidir. 

Daha da ileri gidersek, her şeyde olduğu gibi, savaşın her aşamasında, çelişki yasasına uygun olarak, savaşı genel gelişimde aşamadan aşamaya ilerleten nicelden nitel olana bir dönüşüm vardır.

Mobil savaş, düşmana hızlı ve etkili saldırılar ile karakterizedir. Genellikle Halk Savaşı için birincil savaş şeklidir. Halk Ordusu sürekli hareket halinde ve başlangıçta küçük ve zayıf. Yeni proleter devletin inşasında henüz yeterince Destek Temelini ele geçirmiş değil. Mobil savaş, ilerleyen ve geri çekilen silahlı saha oluşumlarıyla akıcıdır. Savunma aşamasında, savaş alanında daha az zaman harcanır. Bu savaş biçimi, stratejik savunma sırasında baskın yöndür, ancak genel olarak tüm Halk Savaşı için de geçerlidir. Gerilla ve konumsal savaş da kullanılır, ancak önemli ölçüde daha az derecede. Komünistler stratejik savunmadayken, düşman kuvvetleri stratejik saldırı içindedir. 

Gerilla savaşı da doğası gereği hareketlidir ve dağınık askeri operasyonlar gerçekleştiren daha küçük birimlerden oluşur. Ancak gerilla savaşının stratejik rolü, Mao’nun dediği gibi, „düzenli savaşı desteklemek ve kendisini normal savaşa dönüştürmek için iki yönlüdür.“ Yani, mobil savaş genellikle Halk Savaşında birincil savaş biçimi iken, stratejik olarak gerilla savaşı ile desteklenmektedir. Düzenli savaş, genel askeri aygıt altında daha yüksek derecede merkezileştirilmiş silahlı kuvvetlerdir. Gerilla savaşı, stratejik denge sırasında birincil savaş biçimidir. Ancak gerilla savaşı mobil savaşa dönüşecektir. 

Mao bize gerilla savaşının altı genel ilkeden oluştuğunu öğretti: 

(1) savunma dahilinde saldırılar, uzun süren savaşta hızlı kara savaşları ve iç hat operasyonları dahilinde dış hat operasyonları gerçekleştirmede inisiyatif, esneklik ve planlamanın kullanılması; (2) düzenli savaşla koordinasyon; (3) üs alanlarının oluşturulması; (4) stratejik savunma ve stratejik saldırı; (5) gerilla savaşının hareketli savaşa dönüşmesi; ve (6) doğru komuta ilişkisi. 

Stratejik denge sırasında Komünist kuvvetler, düşman kuvvetleriyle eşit şekilde eşleştirilir. Bu, yeni proleter devletin eski kapitalist devletle karşı karşıya olduğu anlamına gelir; yeni proleter devlet, elegeçirilen tüm Destek Üssü Bölgelerinde paralel bir sosyalist hükümet olarak ikili iktidarda. 

Stratejik saldırı veya karşı saldırının son aşamasında, hareketli savaş, hakim savaş biçimi olarak geri döner, ancak konumsal savaşla yakından tamamlanır. Konumsal savaş, muazzam bir kuvvetin askeri bir aygıt tarafından ifade edilmesidir. Ordular artık savaş alanında daha uzun süre dayanacak kadar güçlüdür ve her ordu geleneksel olarak kendi ön cephesinin arkasındadır, ancak Halk Ordusu öncelikle hareket halindedir. Komünist Partinin Destek Üssü Bölgelerinde, Gerilla Bölgelerinde veya Operasyonel Bölgelerinde sabit kalmaz. 

Stratejik karşı saldırı sırasında savaşın baskın özelliği budur. Düşman geri çekiliyor. Halk Ordusu ilerliyor. 

Devrimde mobil, gerilla ve konumsal savaş önemli olsa da, kararverici faktörler değildir. Hem Mao hem de Gonzalo, kitlelerin Halk Savaşı’ndaki temel faktör olduğunu savundu. Silah değil. Teknoloji değil. Kaç tane karşı-devrimci asker veya tugay veya tabur veya şirket veya müfreze veya birim var değil. Bu abartılı ya da tembel şiir değildir; sosyal ilişkiler ve tarih üzerine bilimsel bir analizdir. Marks bize tarihteki tüm savaşların sosyal sınıflar arasında olduğunu öğretir. Proletarya, sınıf mücadelesinde belirleyici sınıftır. Bunlar, Marx’ın dediği gibi, devrimci öznelerdir. Kapitalist toplumun son sınıfıdırlar. Başka bir deyişle, toplumun gelişmesinde esastırlar. Lümpen proletarya, yarı proletarya, küçük burjuvazi veya burjuvazi gibi diğer sınıflar için de aynısı söylenemez. Kapitalizm öncesi feodalizm ve yarı feodalizmdeki köylülük, temelde önemlibir sınıfı temsil eder çünkü onlar, kapitalizmin proletaryası gibi, hala ekonominin ana üreticisidir. Ancak köylülük, kapitalizmin küresel olarak hüküm sürmesi ile hızla tamamen ortadan kaldırılan feodalistbir üretim tarzına aittir. Köylülük proletaryadan önce geldi ama proletaryanın çoğu, toplumsal üretimin ilerleyişinde köylülükten geldi. Bu nedenle, genel olarak proletarya, devrimci öznedir. 

Proletaryaya ek olarak, genellikle proletaryayı destekleyen ve proleter devrime yatırım yapan başka sınıflar ve toplumun müttefik kesimleri vardır. Bunlar genellikle yarı proletarya, küçük burjuvazi ve köylülük ve toplumun ilerici kesimleridir. 

PKP, Maoizmin sentezleyicileri ve dünyanın en ileri Halk Savaşı’nın meşaleleri olarak tanınmakta ve uluslararası alanda tanınmaktadır. PKP, Maoizmin bir diğer vazgeçilmez aygıtı olan üç devrim aracında ustalaştı: Komünist Parti, Halk Ordusu ve Birleşik Cephe. Halk Savaşını geliştirmeleri yoluyla, PKP, Marksizmi uygulamasında evrensel keşiflere ulaşmayı başardı. Bundan Maoizm büyüdü. Bu keşifler artık Maoizmin evrensel parçaları olarak biliniyor: Maoizmin Marksizmin şimdiye kadarki üçüncü, şimdiye kadarki en yüksek aşaması olarak anlaşılması, Yeni Demokrasinin yarı-feodal ve yarı-sömürge uluslara evrenselliği, devrimin üç silahının konsentrik (eş merkezli) inşası, Uzun Süreli Halk Savaşı’nın evrenselliği, komünizme kadar şiddetli iki çizgi mücadelesinde sosyalist yapılanmayı ilerletmek için tekrarlanan kültür devrimlerinin evrenselliği ve Halk Savaşları aracılığıyla dünya çapında Komünizm mücadelesi. 

Ancak, genel olarak, Maoizm üç ana evrensel ilerleme içerir: 1. Komünist Partinin militarizasyonu, 2. Üç devrim aracının eş merkezli inşası ve 3. Uzun Süreli Halk Savaşının evrenselliği vedevrimci şiddetin uygulanması. 

Bu, kendimizi yanlış bir şekilde Maoizm iddiasında bulunan revizyonistlerden veya bu sorunlar üzerinde içsel olarak mücadeleye devam eden ve yalnızca adı, şekliyle Maoizmin bayrağını yükselten ama gerçekte PKP ve onun Yol Gösterici Düşüncesi, Başkan Gonzalo tarafından ortaya konan Maoizmin evrensel ilkelerini kavrayamayan Komünist Partilerden ayıran ana birleştiricidir. 

Güç ve Destek Üslerini Fethetmek 

Maoizm ve Halk Savaşı hakkında bahsederken, Destek Üsleri konusuna geri dönmeliyiz. İkincisi olmadan diğeri yoktur. 

Destek Üssü olmadan sosyalizmi bırakalım, Halk Savaşı olamaz. „Üs Bölgesi [Destek Üssü] Halk Savaşının özüdür. Onsuz Halk Savaşı gelişemez.“ Başkan Gonzalo bunu 1988 yılında El Diario gazetesine verdiği röportajda söylemiştir. 

Bu Destek Üsleri çoğunlukla fiziksel alanlar değildir; daha ziyade, devrimci şiddetle fethedilen kitlesel desteğin siyasi alanlarıdır; burada Parti ve Halk Ordusu, Birleşik Cephe örgütleri aracılığıyla yükselip eskiyi yok eder ve sonra burjuva devletinin yerini almakiçin proleter devleti yaratır. Halk Savaşının inşa-yıkım diyalektiğinde, yıkım genel olarak birincil unsurdur. 

Buradaki çelişki, eski burjuva devlet ile yeni proleter devlet arasındadır. Kapitalizmin temel çelişkisi gibi, üretimin kamusal karakteri üzerindeki özel mülkiyet gibi, uzlaşmaz bir çelişkidir. Ancak savaş yoluyla çözülebilir. 

Destek Üsleri içinde, Parti, yeni, büyüyen devleti ileriye taşımak ve yönetmek için kitleleri askerileştirip harekete geçirirken, toplumsal ilişkileri ve üretimi yönlendirir ve geliştirir. Parti, Ordusu aracılığıyla kitleleri sosyalist yöneticiler haline getirmek için eğitmek ve geliştirmek için kitle örgütleri yaratır ve yönetir. Yeni halk eğitiminde yeni yerel proleter yönetim organları, yeni hastaneler / sağlık hizmetleri, yeni öz savunma okulları, yeni proleter eğlence merkezleri, yeni rehabilitasyon sistemleri vb. gibi yeni yapılar yaratılır. PKP bu yeni yapılar hakkında yazdı ve bize değerli kazanımlar bıraktı. PKP, Halkın Devrimci Savunma Cepheleri, Halkın Devrimci Savunma Hareketleri, Sınıfçı İşçiler Hareketi (MOTC), Devrimci Öğrenci Cephesi (FER), Peru Eğitimli İşçiler Sendikası, Peru Üniversite Akademisyenleri Ulusal Federasyonu, Popüler Kadın Hareketi (MFP), Ortaokul Öğrencileri Devrimci Cephesi (FRES), Mahalle Sınıf Hareketi (MCB), Yoksul Köylü Hareketi (MCP) ve çok daha fazlası gibi çeşitli örgütler yarattı. 

Ancak iktidarı fethetme ve ardından Destek Üslerini geliştirmede Parti tarafından üretilen en önemli örgütlenmeler, kırsal kesimdeki Halk Komiteleri ve şehirlerdeki Halk Mücadele Komiteleri veya kısaca Mücadele Komiteleri idi. Birincisinin ana rolü yeni devleti geliştirmekti. İkincisi, son ayaklanma saldırısı için şehirlerde seferber olurken eski devleti bozmaktı. Ancak Halk Komiteleri genellikle Halk Mücadele Komitelerine göre öncelikliydi. 

Bu komiteler, Mao’nun „üçü bir arada kombinasyonun“ devrimci politikası dediği şeydi; ayrıca Lenin’in Devrimci Askeri Komitelerle benzer politikasından dersler alan devrimci komiteler olarak bahsetti: bir parça Komünist (devrimci kadrolar), bir parça kitleler(devrimci kitle örgütlerinin liderleri) ve bir parça askeri (Halk Ordusu). Rusya ve Çin’de olduğu gibi, Başkan Gonzalo’nun Halk Komiteleri, Destek Üslerinin ve dolayısıyla yeni devletin yaşam gücüdür. 

PKP, Halk Komitelerini ilk olarak 1982 yılında, temelde Destek Üsleri aracılığıyla yeni devletin inşası için silahlı mücadelenin başlamasından iki yıl sonra geliştirdi: 

„… Ve daha da önemlisi, yüzlerce Halk Komitesi oluşturuldu, destek üslerini geliştirmeye ve Yeni Demokratik Halk Cumhuriyeti’nin oluşumunda ilerlemeye çalışıyoruz, o zaman Yeni Güç ortaya çıktı ve devlet işlevlerini gerçekleştirerek geliştiriliyor.“ 

Destek Üsleri, Partinin en temel çalışmalarından bazılarını gerçekleştirdiği yerde görülmelidir. Destek Üsleri önce fethedilir ve sonra geliştirilir. Kitlelerin fiziksel ve politik temas ve gelişim noktasıdırlar. Halk Ordusu’nun önderliğinde halk milisleri olarak örgütlenen kitleler burada militarize olmaya devam ediyor. Ama aynı zamanda, her adımında yakın ve samimi bir siyasi gelişmeyle devrimci kadro tarafından eşleştirilmiş veya rehberlik edilmiş idari işlevler konusunda eğitilmişlerdir. Bütün bunlar Halk Savaşı’nın ortasında olur. Sosyalist projelerde halkın sınıf bilincinin ve devrimci önderliğin bu şekilde oluşması tesadüf değil. Fakat daha ziyade, Partinin üçü bir arada Halk Komiteleri ve Halk Ordusu aracılığıyla, iktidarın fethi, Destek Üslerinin fethi ve ardından gelişmesinin doğrudan bir sonucudur. Sadece silahlı mücadeleninortasında, Halk Savaşı’nın nesnel koşullarında derin ve niteliksel birgelişme ile gerçekleşebilir. 

Bununla birlikte, silahlı mücadelenin yokluğunda, Parti-öncesi oluşum veya Parti, kurucu kongrede silahlı mücadele başlatmazsa (ki bu, Uluslararası Komünist Hareket içinde tartışılan bir sorundur), Maoistler, kitleler devrimci şiddet yoluyla seferber edilmemelidir, yani kitlelerin militarizasyonu daha sonraki bir zamana ve yere kadar “ertelenmelidir” çünkü aksi takdirde “aşırı-sol” olur ve halkı Komünist örgütlenmeden uzaklaştırır. 

ABD’de, Kızıl Muhafızlar Hareketi tarafından başlatılan ve ideolojik olarak Kızıl Muhafızlar Austin tarafından önderlik edilen Komünist Parti’nin yeniden kurulması hareketinde, Komünistler nesnel koşulların daha hızlı bir örgütlenme lehine değişmesini veya kötüleşmesini beklemiyorlar ve bekleyemezler. Bugün dünyada devrim için nesnel koşullar zaten mevcuttur. Faşizmin faşizmle savaşmasını beklemiyoruz. Halk Savaşı’nın kendimizi silahlandırıp eğitmesini ve askerileştirmesini beklemiyoruz. Bizler Maoistler olarak tarihsel ve diyalektik materyalistleriz ve sahip olduklarımızla ve bulunduğumuz yerde çalışıyoruz. Hatalar ve sapmalar ya da donuk çelişkiler ya da iktisatçı mücadelelerle moralimizi bozmuyoruz. Marksistler olarak öznel koşulları dönüştürme yeteneğine sahip olduğumuzu ve değişen öznel koşullarda nesnel koşulları dönüştürebileceğimizi biliyoruz. Silahlı mücadele yok ama sınıf mücadelesi var. Proletarya her gün sömürülmeye, yoksullaştırılmaya, öldürülmeye, tecavüze uğramaya ve gücünün elinden alınmasına devam ediyor. ABD’deki iç koloniler / ezilen uluslar, ABD emperyalizmi tarafından eziliyor. Acımasızca sömürülürler ve sömürgeleştirilirler. Kitleler ve ezilen uluslar, devrimci örgütlenmeyi görmek için koşulların kötüleşmesini bekleyemezler.

Maoistler, iktidarı fethetmek ve ardından Destek Üslerini geliştirmek üzere kitleleri eğitmeye başlamak için yerel burjuvahükümetinin çöküşünü beklemiyorlar. Tüm kitlesel çalışmalarımızı bu amaçla askerileştirmeliyiz: stratejik çabalarda düşmanı yok etmek için kitleleri militan oluşumlara ve idari rollere, sosyalist yapılarda sağlam lider pozisyonlarına entegre etmeli; eğer kitleler devrimin ve gelecekteki Proletarya Diktatörlüğü’nün savunucuları olacaksa, devrimci şiddete başvurmaya ve kazanmaya yönlendirilmeli ve sonra bu zaferlere tutunmalıdır – Proletaryanın önderliğindeki kitlelerin bu kaçınılmaz devrimci talepleri vekazanımları sayesinde, kitleler tarih yazıyorlar. Bu yenilmez süreç sayesinde proletarya, devrimci sınıf olarak kendisinin farkına varır.

Marksizm-Leninizm-Maoizm, esasen Maoizm, kendisini bize ve dünyaya proletaryanın yenilmez ideolojisi olarak sunar. Proletarya, bu ideolojiyi, esas olarak Halk Savaşını yürütmek ve siyasi iktidarı bir kez ve sonsuza kadar ele geçirmek için kullanacak ve bunu yapmakla, cennetleri yakacak ve yolumuza engel çıkan herkesi yok edecek. 

Çeviri kaynak: https://struggle-sessions.com/

Translate »